Rafelrand

Paul Duyvesteyn

Een figuur verdwijnt in de woonkamer
en laat slechts een schaduw achter
In een versleten fauteuil hangt hij laag weggezakt
Ik lijk op wat achterblijft

Op mijn schoot een open boek met een uitgescheurde bladzijde,
een rafelrand die me blijft storen
Op die pagina lag een gedachte verscholen
die ik probeerde te vergeten.

Het raam staat open
Een behangersbij zoemt naar binnen,
landt op de titel van het boek.
en haar trillende vleugels vervormen de gespleten vezels

Ze tast met haar antennes
de geur van papier af,
alsof ze zoekt wat verloren is