Mompelaars

Paul Duyvesteyn

In kieren van het houten tafelblad
schuilen vergeten broodkruimels
Moe liggen lege handen
tussen roestkringen van gemorste wijn

Door de kamer schuiven rauwe stemmen
en tocht die door kieren sluipt en vreet
In een wijnglas vertakt zich een breuk
Vet trekt grillige sporen
totdat hout geen glans meer draagt

Bestek klettert,
smoort de mompelaars
tot ook zij verstommen
Dan blijft alleen de geur nog hangen,
die weigert te vertrekken
en schuift de stilte aan