Gesprekken van schoenen

Paul Duyvesteyn

Twee paar schoenen, naast elkaar gezet,
zuchten over stappen en slijtage,
over zonlicht dat hun kleur heeft vergeeld

Een windstoot, onverwacht en zacht,
schuift de linker van het ene paar,
de rechter van de ander, zij aan zij.
Een rilling trekt door hun zolen heen,
ze voelen elkaars verhalen,
hun gedeelde vermoeidheid

Dan tilt een hand een paar op,
het ander blijft achter, verweesd, stil
De regen valt. Hun stoffen huid
verzadigt zich met herinneringen,
zwaar van wat geweest is