Gedeelde korrel

Paul Duyvesteyn

Een gespleten zandkorrel
rust op de drempel
van een nieuwe zandvlakte,
glinsterend, gepolijst door tijd,
gebroken

In de verte
schept de hemel een zwarte boog
die langzaam naderbij komt
en de miniatuur smaragdjes het zicht
en hun schittering ontneemt,
alsof herinnering
aan hun verbondenheid
zich heeft teruggetrokken

Blijven ze nu altijd door donker bedekt,
of herziet de hemel zijn plan
en schildert hij zijn aanzicht helder blauw,
waardoor de gedeelde zandkorrel
in het volle licht kan samensmelten
en zijn weg naar een nieuw huis hervatten