Vergeten voetstappen

Paul Duyvesteyn

In de schaduw van een kartonnen doos
liggen twee paar schoenen, op elkaar gestapeld
Het onderste paar, van verweerd leer,
laat stille tranen van tijd vallen, zo broos

Hij herinnert zich nog vaag de zonnewarmte,
scheef gedragen, zonder dank, zo vaak vergeten
Kon hij nog eenmaal over de boulevard flaneren
Zijn pas vernieuwde veters, zijn laatste trots,
hij droomt van de voetstappen die hij heeft achtergelaten

Hij weet, in de gangkast staat nog een paar, ongebruikt
Zij zullen straks zijn sporen gaan volgen
Hij zal toezien dat ze niet worden misbruikt,
en dat het jonge leer zijn glans niet verliest