Zonwijzer

Paul Duyvesteyn

Hij droeg open sandalen, met bruin leren bandjes
Zo kwam hij uit de woestijn,
tot aan zijn knieën met zandkorrels in zijn huid gedrukt
Zijn hoofddoek is blijven hangen aan een cactusdoorn

Nu stond hij daar, in midden van het plein,
de zon schilderde kleine kristallen op zijn benen

Aan een voorbijganger vroeg hij de weg,
die wees met zijn vinger langs de stralen van het licht,
zijn lippen bleven stil