Schaduw van een schaduw

Paul Duyvesteyn

Er is een schaduw die zijn eigen schaduw werpt,
als een duister spoor dat zichzelf achtervolgt
Maar dat kan hij alleen bij volle maan, rond middernacht
In de tussentijd legt hij zich te rusten
naast de hoge houten schutting van de verlaten villa

Soms, wanneer een oude bewoner langs komt,
gaat hij bij de eikenboom liggen,
om ongezien te blijven
Maar als het avondlicht te zwak is om schaduwen te scheppen,
rolt hij zich op tegen de omheining
en glijdt aan de overzijde naar beneden

Bij volle maan, wanneer het donkere uur slaat,
toont hij zijn gestalte, lang en trots,
reusachtig groter dan hij ooit zelf was,
om later te verdwijnen in het niets