Raamloos huis

Paul Duyvesteyn

Hier staat het huis
Volg nooit de bewoners,
hun geesten kleven aan de deurposten,
hun schaduwen slapen in de hoeken

Hier spreekt niemand de waarheid,
en Vlaamse tapijten aan de wanden fluisteren leugens
Verdwaalde boswandelaars worden opgesloten,
hun stemmen gevangen in de trapkast,
sluimerend tot de dood hen roept te spreken

Het huis heeft geen ramen, geen tuin,
alles wordt beslist in volle duisternis,
leven, sterven en laten sterven

Op de keukentafel liggen geen broden,
alleen kruiken water,
want uitdrogen is de kwelling van de geest