Aleen in het donker

twintig febuari — achttien

twintig febuari
drie levens tegelijk begonnen
maar niemand zag toen
dat ik degene zou zijn
die stil leerde dragen

ze zegge dat een drieling nooit alleen is
dat je altijd iemand hebt
maar ze vertelle nie
dat je ook kan verdwijnen
tussen twee andere verhalen

ik werd snel groot
nie omdat ik dat wou
maar omdat het precies zo hoorde
ik werd de sterke
de mondige
degene die zei “komt wel goed”
zelfs als ik het zelf nie geloofde

thuis was er liefde
echt waar
twee warme ouders
een broer die er was
maar toch voelde het soms
alsof aandacht iets was
dat ik moest verdienen
in plaats van krijgen

ik zweeg daarover
want misschien zat het in mijn hoofd
misschien was ik gewoon ondankbaar
dus ik beet op mijn tanden
zoals ik altijd deed

middelbaar kwam
nieuwe mensen
nieuwe plekken
en niemand kende mijn verhaal
en dat voelde eerst als vrijheid
alsof ik even gewoon ik kon zijn
zonder rol
zonder last

tot de vragen weer kwamen
altijd over haar
altijd over thuis
en nooit over mij

en op een dag
kwam dat besef ineens binnen
zo stil dat het pijn deed
da nog niemand mij ooit echt vroeg
“hoe gaat het met u?”

dus ik begon te lopen
te werken
te blijven gaan
alsof stil staan gevaarlijk was
alsof voelen tijdverlies was

zestien en al bezig
weekend na weekend
mensen zeiden
“gij zijt moe”
maar ik lachte dat weg
want moe zijn mocht nie
als je de sterke wil zijn

tot nu
een week rust
en plots hoor ik mezelf weer
en het is raar hoe luid stilte kan zijn

ik ben nog maar achttien
ik moet het nog nie weten
ik moet nog nie alles kunnen
ik mag nog zoeken
vallen
opnieuw beginnen

ik heb gelachen
zo hard dat alles even licht voelde
ik heb gehuild
zo diep dat ik dacht dat ik brak
maar ergens bleef ik altijd recht

want ik had één doel
dat niemand zich ooit zo alleen zou voelen
als ik mij soms voelde

dus werd ik de luisteraar
de helper
degene die vraagt hoe gaat het
en blijft tot het antwoord komt

maar vandaag
voor het eerst misschien
besef ik dat ik ook iemand ben
die die vraag mag krijgen

ik sta hier nu
achttien jaar verhalen later
nie perfect
nie klaar
maar wel hier

en als ik opnieuw mocht kiezen
met alles erbij
de chaos
de twijfel
het stille verdriet
het te vroeg groot worden

ik zou opnieuw dit pad nemen

want het brak me soms
maar het vormde me ook
het leerde me zachtheid
het leerde me kracht
het leerde me dat blijven staan
ook winnen is

en vandaag kies ik iets simpel
iets dat ik te lang vergat

ik kies rust
ik kies ademhalen
ik kies dat ik ook besta

gewoon mijn naam
en deze keer
zeg ik hem zacht genoeg
dat ik hem zelf kan horen