Levenslicht

Cloofmaster

Het begon allemaal toen mijn moeder mijn vader zag.
En dacht: met hem wil ik een beschuitje eten.
Daarna is hij vertrokken, heb hem nooit gezien of gesproken.

Mijn moeder: een herinnering, ze is overleden.
Ze heeft mij leven gegeven, geef toe dat ik mijn moeder mis.
Als ik over haar praat: alsof ze er nog is.
Werkelijkheid komt hard aan, zodra het eeuwig is.

20 jaar verder: soms voelt het nog niet fijn.
Dat ik moet praten om bij haar te zijn.