Dauwvlucht

Paul Duyvesteyn

Zij ligt languit op een vergeelde grasmat,
een zacht spijkerbed met gebogen punten
Warme wind schuift zij onder haar elleboog
Een vallende regendruppel verdrinkt
ongemerkt in de suis van haar oren

De dageraad heft haar uit de nacht,
haar voeten glijdend over dauw en mist
Een rusteloze windvlaag stuwt haar hart los van de aarde
als een nat eikenblad haar blik zacht dooft

Een wolk vleugels drukt op haar hoofd,
raakt verstrikt in de golven van haar haar
Zij voelt zich door dit gekrioel zweven
alsof haar lichaam oplost in het ademen van de dag