Afslag naar niets

Paul Duyvesteyn

Deze afgelegen kroostige sloot
weerspiegelt geen hemellicht meer,
draagt een brug vol houten splinters,
een afgebladderde, gebroken leuning

De weg ernaartoe ligt opengebroken,
als een trap met een afgehakt einde,
een wolk zonder regenwater,
een rijbaan zonder afslag

Aan de overzijde geen bewoning,
geen weiland, geen akker, niets
Alleen gevleugelden passeren
en landen in een eindeloos luchtledig

Er was geen kroos, geen brug
wel een trap op de afslag van de weg
wel een zwart geladen wolk
maar geen wiekdragende hemelgangers