Verloren, gevonden

Ik zie je daar
liggend op de zoldervloer
op een blauw rubberen matje
je armen uitgestrekt naar de gebarsten hemel
het is niet de pijn
het zijn niet de scheuten
het is het monster dat op je zit
je hebt geen verweer
geen woorden

Ik zie je daar
lopend langs onrustig water
achtervolgd door de stappenteller
totdat je je laat verdwalen
in een kriskrasbos vol gesjilp
gekoer, gepiep, gekraai en gekakel
verbaasd over met welk gemak vogels
hun koperen passie tonen