Emoties & gevoelens

Stille tranen,
Van innerlijk verdriet,
Die zijn er wel,
Maar die zie je niet.

— Joris Olivier

Als ik vluchten kon

Als ik vluchten kon,
liet ik alles achter
geruisloos,stil en zachter

Als ik vluchten kon,
van zorgen immer bevrijd
opgejaagd door de voortschrijdende tijd

Als ik vluchten kon,
nam ik je mee
ver weg,liefst overzee

Skywalker

— Skywalker

Open voor de wereld

Wij zijn geen eilanden
geen losse kusten in een stille zee,
maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid,
stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander.

Wij worden gevormd
in de aanraking van de wereld,
in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt.
Wie zich afsluit,
verliest niet alleen de ander -
maar ook een deel van zichzelf.

Laat je raken
door het lichte dat langs je huid strijkt,
door het sprankelende dat onverwacht oplicht:
een blad in de wind,
een zin uit een lied,
de blik van iemand die even blijft hangen.

Want dansen ontstaat niet in afzondering,
en verliefdheid kent geen muren.
Genieten vraagt om overgave,
om het toelaten van wat buiten je ligt
en toch in je binnenkomt.

Jezelf zijn
is geen gesloten vorm,
maar een keuze in openheid:
door wie, door wat
laat jij je bewegen?

Hoe wijder de deur,
hoe rijker de ruimte.

Open dus je hart, je ziel -
laat binnen wat je voedt,
wat je optilt, wat je draagt.
En wees niet bang
om te sluiten wat niet voor jou bedoeld is.

— Peter Paul J. Doodkorte

Vol passie

Hij mocht er best wezen,
Haar voorkomenwerd alom geprezen,
Dus toen ze elkander vonden,
Kropen ze stante pede in de sponde
Om van het gebodene
Maximaal samen te genieten,
Wat ze dan met reden
Met heel veel passie deden.

— Joris Olivier

Verdriet zit in mijn hart,
Dateert uit lang vervlogen tijden,
Herinneringen ’k wil vermijden,
Daar kleurt alles zwart.

Maar soms, af en toe,
Slaat herinnerend verdriet plots toe,
Als ’n bliksemschicht,
Met dondergeweld van hete tranen.

Ik ben dan gans van slag,
Ik weet me met mezelf geen raad,
Het verpest mijn hele dag,
Gelukkig het na 'n tijdje over gaat.

— Joris Olivier

Tussenland

Ik klem me aan de brugleuning vast,
koud ijzer bijt zich in mijn handen
Zonder houvast
haal ik de overkant niet,
blijf ik hangen
in dit tussenland

Tussen houten, vermolmde palen
en kieren zo wijd
als deuren
die weigeren te sluiten,
onder een zeilen dak
vol gaten
waar zon en regen
hun eigen horizon kiezen

Onder mijn voeten
schuift schuimend water
soms onzichtbaar
dan weer wit fonkelend,
alsof de grens
van mijn bestaan
verschuift

— Paul Duyvesteyn

Verlies

Toen ik opstond, had ik het nog,
Maar nu, drie uurtjes later,
Ben ik het kwijt, gewoon verloren,
En dat, is een ernstig feit.

Ik was er zo blij mee,
Ik verheugde mij zo op deze dag,
En ik heb er slechts
Drie uurtjes van mogen genieten.

Het hebben van ’n goed humeur
Is een kostbaar bezit,
Verlies ervan gewoon een ramp.

Ik zit waarlijk in zak en as,
Weet niet waar 'k het zoeken moet,
Ga maar weer naar bed.

— Joris Olivier

Op zoek

Hij is op zoek al heel lang,
Naar waar hij zo erg verlangt,
Hij van wil genieten als weleer,
Al was ´t maar één keer.
*

— Joris Olivier

Gave

Ze sprak geen woord,
Maakte geen enkel gebaar,
Ze keek alleen maar,
Kreeg zo al ze wou voor elkaar.
Deze gave had ze van jongs af aan,
Niemand kon dat weerstaan.
Toch bleef ze immer bescheiden,
Vroeg nimmer voor zichzelf,
Was een altruïst pur sang,
Behoefte nooit enige dwang,
Kon alles krijgen ze wilde,
Maar niet ze zo graag wilde,
Bleef eenzaam, alleen,
Tot ze van d'aard verdween.

— Joris Olivier

Think of a thought

I thought a thought
I was never taught,
and though the thought
was not the thought I sought,
I thought I ought
to keep the thought,
for thoughts untaught
are rarely caught.

— Leon van Golde

Ik mis Je

Het gemis is er
Ik hoor je stem
Het is een droom
Ik verkies de nacht

Gemis gaat niet over
Mijn hoofd raaskalt
Onbegrip klinkt luid
Een dag valt zwaar

Gemis is voor altijd
Er is iets weggenomen
Met niets in de plaats
Vragen willen antwoorden

Gemis aan mijn zij
Aanwezig zonder woorden
Stilte maakt lawaai
Ik hoor tranen

— Gary Oeyen

To Whom it May Concern (Hour 12)

To whom it may concern or who it will not
Humans are sensitive they are not a robot

So though they say words bring no harm
The opposite is true

Words leave an imprint on the soul
So pick them carefully when you do

— Soul Treasures

Somewhere in my memory
is a thought of you that I forgot,
and in a blink of an eye,
it came back to my mind.

Like an old photograph in gold,
a thousand stories left untold.
Your gentle voice, your loving eyes,
still visit me in quiet nights.

Though time has carried you away,
and heaven called your name one day,
i find you in the smallest things,
in autumn leaves and birds that sing.

Some memories are crystal clear,
some disappear and reappear.
But every thought that brings your face, feels like a warm and sweet embrace.

I hear your laughter in the rain,
and for a moment, once again,
you’re sitting right beside me here,
and all the world just disappears.

If memories are all we own,
Then I know I'm not alone.
For though you're gone and we're apart, you left forever in my heart.

And somewhere beyond what I can see, beyond the waves and endless sea,
I hope there's still a place where you remember all the love we knew.

So when your name comes to my mind,
Like a treasure lost and then redefined,
I smile through tears and quietly say that i thought of you again today.
Because somewhere in my memory,
among the dreams that comfort me,
Lives the woman I still adore.

My Grandma, now and evermore.

— Leon van Golde

Klotsend water

Ik zou langs de slootrand willen lopen
en borden plaatsen met de tekst:
Waak voor het water
Ik schilder ze rood met witte letters

Ik zoek de hoogte op,
ga op de bergkam zitten,
kijken hoe ze kantelen in het licht
Je moet niet denken
dat ik er trots op ben

Ze zeiden dat het water stijgt,
dat het woorden laat vallen
tegen wie te lang blijft staan,
maar iets in mij boog zich voor dat geluid,
stemmen die klonken als klotsend water

— Paul Duyvesteyn

Steenwake

In de bossloot geen water, geen modder,
droge keien opgestapeld
in de gedaante van een piramide
Een verdwaalde slak
schrijft een glanzend spoor
in de trage dag

Zittend met haar rug tegen de stapel
krast de priesteres haar ochtendgebed
in een gladde steen
Afgerond legt zij de kei op de oeverrand,
in stilte wachtend op een lezer

Even raakt de zon de steen,
haar gebed licht op,
waardoor haar handschrift wordt vervormd
De slak valt weg in de schaduw
Terwijl zij zich voorover buigt,
ziet zij onverwacht nog meer tekst,
niet door haar geschreven

— Paul Duyvesteyn