Blijdschap die overloopt, verdriet dat knaagt, woede, vlinders, heimwee — het zit hier allemaal. Op zoek naar mooie gedichten over gevoelens? Onze dichters leggen bloot wat er vanbinnen omgaat, in duizenden zelfgeschreven verzen.
Zonsonergang
Geen einde van de wereld, geen einde van de beschaving.
Uitgerekend de zon, de ster die ons leven geeft, willen we allen zien ondergaan.
In elk fotoalbum is de zonsondergang te vinden.
Maar ik weet dat ze weer licht geeft, en met mij morgen weer mijn dag zal dragen, meer hoef ik niet te vragen.
Doe het, geef me licht , draag,
want ik zie en ik leef zo graag.
L.G
Ik zie je daar
liggend op de zoldervloer
op een blauw rubberen matje
je armen uitgestrekt naar de gebarsten hemel
het is niet de pijn
het zijn niet de scheuten
het is het monster dat op je zit
je hebt geen verweer
geen woorden
Ik zie je daar
lopend langs onrustig water
achtervolgd door de stappenteller
totdat je je laat verdwalen
in een kriskrasbos vol gesjilp
gekoer, gepiep, gekraai en gekakel
verbaasd over met welk gemak vogels
hun koperen passie tonen
Niemand gaf de zwerver een blik waardig,
niemand wist dat hij ooit een duurbetaalde registeraccountant was.
Niemand zag hoe zijn ontslag zijn leven brak,
hoe zijn vrouw hem verliet,
hoe hij diep in zijn vuilniszak nog altijd een foto van haar bewaarde.
Niemand zag hoe de alcohol hem stukje bij beetje kapot maakte,
niemand zag hoe in die gebroken man nog altijd een lieve, wijze ziel
stil bleef voortbestaan.
Henk Dekkers 2026
𝕀k wilde dat ik kon vliegen
𝔸ls ik mijn rust niet vind
ℤo vrij als een vogel
𝔻ie meevliegt met de wind
𝕊teeds hoger en hoger
𝔸l mijn zorgen achterlaten
𝕊teeds verder
Weg van de mensen die me haten
ℍelemaal alleen de wereld rond
Niemand die me lastig valt
𝕀k wilde dat die mogelijkheid bestond
Op een dag
Voelt missen niet meer als een bevel,
om terug te gaan
Maar als een herinnering aan iemand van wie je ooit ontzettend veel hebt gehouden
Methamfetamine afgezwakt tot Rilatine,
deed me voor het eerst echt voelen, maar ook het verleden niet meer verbloemen
De woorden van de specialist blijven door mijn hoofd gaan.
Hij ziet mijn polsen. Hij ziet de pijn. Hij ziet wat er gebeurt als ik weer denk:
"Ik doe het wel even."
"Nog één ding."
"Dit lukt mij nog wel."
En iedere keer betaalt mijn lichaam de prijs voor een hart dat alles zelf wil dragen.
Niet omdat ik geen hulp nodig heb, maar omdat ik niet meer weet hoe ik hulp moet toelaten.
De specialist zegt dat ik meer hulp moet vragen. Meer moet loslaten. Meer uit handen moet geven.
En juist daar begint de strijd die niemand ziet.
Want hoe leg ik uit dat hulp vragen voor mij veel meer betekent dan alleen hulp vragen?
Ooit gaf ik mijn vertrouwen.
Niet een klein beetje.
Maar helemaal.
Aan mensen die mij veiligheid hadden moeten geven.
Maar achter mijn rug om werden beslissingen genomen. Alsof mijn stem er niet toe deed. Alsof mijn vertrouwen zomaar iets was dat gebroken mocht worden.
Sinds die dag is er iets in mij veranderd.
Sinds die dag fluistert mijn hoofd iedere keer opnieuw:
"Doe het zelf."
"Dan kan niemand je opnieuw pijn doen."
"Dan kan niemand je opnieuw laten vallen."
Dus blijf ik doorgaan.
Ook als mijn polsen schreeuwen dat het genoeg is.
Ook als mijn lichaam allang heeft opgegeven.
Want mijn angst is sterker dan mijn vertrouwen.
Door alles wat er is gebeurd zit ik nu weer bij de ggz.
Niet omdat ik dat wilde.
Maar omdat de gevolgen groter werden dan ik alleen kon dragen.
En dat doet pijn.
Want juist door hulp ben ik bang geworden voor hulp.
De specialist vraagt mij om meer hulp te vragen.
Maar eigenlijk vraagt hij iets waarvan bijna niemand beseft hoe zwaar het voor mij is.
Hij vraagt mij om mijn hart opnieuw open te zetten.
Terwijl juist dat hart heeft geleerd dat vertrouwen ook kapot kan gaan.
En als ik eerlijk ben...
Durf ik het gewoon niet meer.
Niet omdat ik geen hulp wil.
Maar omdat ik weet hoeveel pijn het doet als je iemand vertrouwt en dat vertrouwen wordt afgenomen.
Dus zeg ik steeds weer:
"Ik doe het zelf wel."
Niet omdat ik sterk ben.
Maar omdat mijn hart nog steeds bang is.
Bang om opnieuw te geloven.
Bang om opnieuw te vallen.
Bang om opnieuw gebroken te worden.
En misschien is dát wel de zwaarste wond die ik met mij meedraag.
Niet die in pijn in mijn polsen.
Maar die in pijn in mijn vertrouwen.
Toch probeer ik iedere dag opnieuw.
Niet omdat ik het al kan.
Maar omdat ik ergens, heel diep vanbinnen, nog steeds hoop...
Dat er ooit iemand komt die niet vraagt waarom ik zo moeilijk vertrouw.
Maar die rustig blijft.
Die niet wegloopt.
Die mij laat ervaren dat hulp ook veilig kan zijn.
Misschien...
Heel misschien.....
zal mijn hart dan ooit weer durven geloven.
Wat spookt er door het hoofd
Gedachten malen traag en loom
Hurkend in de schaduw van een boom
Het verleden gijzelt en verdooft
In de zon weerspiegelt alle hoop
Luister naar het kinderlijk plezier
Opwellend uit een teder vertier
Gaan alle zorgen op de loop
Skywalker
De honger stilt geen dorst,
Water stroomt van hoog naar laag,
Hoe hoger hoe droger.
Ik krijg steeds meer trek in jou,
Omdat ik zo erg van je hou,
’k Je zo ontzettend lekker vind,
Nooit genoeg van je krijgen kan.
Steeds krijg ’k de deksel
Op mijn in de kan gestoken neus,
Tja, dat krijg je er van,
’k Lig er maar niet wakker van.
Ik bracht de ochtend door met veel plezier.
Mijn favoriete hobby weer daar: kleuren voor
volwassenen... Maar zelfs dat verveelt een
keer: Waarom zou ik nog? Mij roept de
buitenlucht steeds maar weer. Een stralende
zon, een enkel boodschapje te doen...
Waarom zou ik mezelf dat blijven ontzeggen?
Wie weet ontmoet ik deze of gene om iets te
ondernemen? De dag is nog lang! Weet je wat?
Eerst eet en drink ik nog wat. En dan gaat het
los! Mijn trouwe "Mercedes" liefkozend genoemd
mijn rollator en nog niet met reces. Ik doe buiten
mijn ding, een uurtje of zo dat ik ging. Ik ga naar
huis, trek het een en ander recht. Dan nadert alweer
rap de etenstijd. Wat gaat zo'n dag snel... Maar ik
ben afdoende voorbereid. Tevredenheid vervult me
wel.
Je ziet het leven gewoon niet meer zitten
Voor je gevoel zit iedereen op je te vitten
Je bent zo leeg, uitgemergeld en zo moe
Hoe je ook vecht, het doet er niet meer toe
Voor je gevoel kan niemand je nog helpen
Gaan emoties je steeds meer overstelpen
Niemand kan nog hulp of bijstand geven
Daarom wil je dus niet meer verder leven.
Maar zou dat nu echt de oplossing zijn
Wegvluchten van je gevoelens en pijn
Is er echt niemand om mee te praten
Voor je definitief dit leven wil verlaten
Weet men wel wat er leeft in je hart
Aan angst, twijfels, verdriet en smart.
Er is iemand die weet wat bij jou leeft
En je houvast, steun en vertrouwen geeft
Maar dan moet je wel naar Hem toegaan
En niet twijfelen en stil blijven staan
Eerlijk over je gevoelens en emoties praten
Hem zo in je hart en leven toe te laten
Hij vindt je gevoelens ook echt niet raar
Hij helpt werkelijk en staat voor je klaar
Om je weer licht en uitzicht te geven
Zodat je weer opgelucht verder wil leven
Hij met je meeloopt waar je ook gaat
En in jou omstandigheden je niet verlaat
Probeer het toch, ook al is het nu nacht
Jezus geeft je licht, vrede en weer kracht.
Ik bid, blijf denken en wacht
In weer een lange stille nacht
Het lukt weer niet te slapen
Ondanks het vele diepe gapen
Waarom lukt het weer niet
Ondanks het zoeken naar een lied
En zo leef ik nu al zoveel jaar
Vallen de nachten mij zo zwaar
Met het intens diepe verlangen
Om één keer een nacht aan te vangen
Door in een diepe slaap te geraken
En dan ’s morgens fris te ontwaken
Weten de mensen echt wat het is
Heerlijk slapen als een intens gemis
Klantenservice wat een service
medelevend respectvol contact
Een neutrale medewerker
behulpzaam vol begrip
Heeft mij zo enorm geholpen
is voor mij de gouden tip
Omdat menigeen kan tippen
aan zoveel klantvriend'lijkheid
Krijgt van mij de gouden bonus
voor zijn medemenselijkheid
Als driftige vlinders
dansten we
onze lichamen plooiden zich
om elkaar heen
voor heel even
electrostatisch
Gevoelens zijn de grondstof van vrijwel elk gedicht, maar in dit thema zijn ze niet het decor: ze zijn de hoofdrolspeler. Hier lees je hoe het vóélt: de eerste seconde van slecht nieuws, de warmte van onverwachte vriendelijkheid, de cocktail van trots en weemoed bij een kind dat het huis uitgaat. Mensen zoeken zulke gedichten om een kaart te vullen, een toespraak te openen of simpelweg om te checken of iemand anders dit ook kent.
Met ruim drieduizend gedichten is dit een van de breedste verzamelingen van de site, en veel gevoelens hebben inmiddels een eigen plek. Diepe dalen vind je uitgewerkt bij verdriet en angst, de zonzijde bij de gedichten over geluk, en het vuur dat soms oplaait bij woede en kwaad zijn. Dit overzicht is de plek waar alles door elkaar mag lopen, precies zoals gevoelens dat in het echt doen.
Zelfgeschreven werk wint het hier ruimschoots van kant-en-klare spreuken: echte mensen, echte emoties, vers van de pen. Voel jij iets dat eruit moet? Geef het woorden en plaats het. Herkenning is het mooiste compliment dat lezers kunnen geven.
