Insomnia

Roos Marijn

Als ik straks niet slapen kan
en plots dodelijk bang word van
een schaduw op de muur...
De Tijd kruipt maar de klok tikt door
en slaat alarm om elk half uur...
Ik adem tot ik er in stik,
drijf rechtsom met de stroming mee,
blijf vechten tegen windmolens
en water dragen naar de zee.
Geen Engel komt er bij me waken,
Geen troostend woord tot mij gericht,
en ik weet het nu wel zeker:
Buiten wordt het nooit meer licht.