Toekomstberg
Zijn branden de gespreksbrug af
en warmen hun schoenen aan oplaaiend vuur
Hun vuurhouten handtassen zijn gevuld met gedroogde roodappels,
voor morgen
Op de dag dat de ochtenddis hen samenbrengt
op een lange goudgeschilderde bank,
drinken zij limoenthee uit leren kommen,
zonder handvat
Daarna wisselen zij van kleding, nemen zij afscheid
Dan beklimt ieder
zijn eigen toekomstberg om op de top te rusten,
dicht bij het uitspansel
dat zij ooit van verre zagen
Eenzaamheid
Eenzaamheid is overal en toch ziet bijna niemand haar. Deze gedichten over eenzaamheid geven woorden aan het gevoel er alleen voor te staan: tussen mensen, in een stil huis, of midden in een druk leven.
Eenzaamheid
Eenzaamheid zelfs op de camping
ook al staat iederen bovenop elkaar
maakt iedereen zijn eigen eten klaar
elk gaat zijn eigen weg
op de fiets lopend of een stoel voor de heg
op een yoga matje met oordopjes in
schichtig zoekt de schoonmaakster haar weg
op een tijd dat iedereen nog slaapt
een klein jongetje zich vergaapt
aan de schoonmaakspullen in het sanitair
die zij gebruikt met veel flair
een ieder zoekt zijn plekje op het strand
of aan de rand van het zwembad
legt zijn handoekje neer
en claimpt dit keer op keer
allen lopen langs de zee
alleen of met zijn twee
uren gaan voorbij met mooi weer
de golven komen en gaan keer op keer
de eeuwigheid draagt de mensen voort
ook is dat wat menigeen stoort
.
Beste Vriend.
Voel jij je weleens eenzaam
verlaten en alleen,
niemand om mee te praten
geen armen om je heen!
Je verlangt naar vriendschap
en naar een luisterend oor,
naar bemoedigende woorden
maar je vindt geen gehoor.
Er is echter Iemand
Die alles voor je gaf,
kom tot Hem, Hij helpt je
en neemt de lasten van je af!
Het is Gods Zoon, Jezus
Zijn Liefde is zó groot,
Hij droeg ál jouw zonden
zelfs tot in de dood.
En steeds is Hij nabij
nooit zal Hij jou verlaten,
nodig Hem uit in jouw leven
dan kun je altijd met Hem praten!
Hij is de beste Vriend
die jou het leven bracht,
Zijn Liefde vult je hart
en maakt dat jij weer lacht!
Match
Een app beloofde me bergen met sneeuw
Grijze haren enkel op de foto
Michelin vent in een vorig leven
Onzichtbaar in de gym
Een bubbel uit eenzaamheid
Whatsapp komt nog aan huis
Korte bezoekjes – weinig woorden
Mijn vingers geven verstek
Gratis is mist die blijft hangen
Succes laat zich niet zien
Upgraden is de hemel die oplicht
Cijfers vormen een gezicht
Ze noemt zichzelf Tinder
We matchen op alles
Pepermuntjes in mijn zakken
Nu nog een goed verhaal
Melkmeisje
Het meisje in klomplaarzen, twee emmers aan haar handen,
staart naar het gebint dat langzaam splintert
Met een pollepel schept ze schapenmelk
van emmer naar emmer;
melk spat wit tegen het leer
Wat ze morst, wrijft ze met haar zool het zand in
Als de ene leeg en de andere vol raakt,
zet ze door,
tot de bodem koud licht terugkaatst
Empathie lacune
Hoe meer mensen bij elkaar wonen,
Hoe geringer het onderling contact.
Toch is de mens van nature sociaal,
Lijkt onderling contact dus normaal.
Een luisterend oor, een kleinigheidje,
Kan al zoveel voor iemand doen,
Veel meer dan ’n beleefdheidszoen,
Toch nog vaak te veel gevraagd.
Zelfs ’n glimlach blijkt vaak al te veel,
Materiële noden vallen in het niet
In vergelijk met affectieve noden,
Die kosten niks, leveren veel rijkdom.
Als iedereen één keer dagelijks
Naar een eenzame even glimlacht,
Of een aardig woordje richt,
Worden zoveel wonderen verricht!
[ Ik praat in mezelf ]
Ik praat in mezelf,
ik weet het, weet het heel goed --
dat niemand luistert.
— Zyw Zywa
Jij
Een mooi woord is jij,
Want alleen jij kan mij helpen.
Of is het juist de manier hoe ik het schrijf?
Jij heb ik wel nodig, ook al gebruik ik jij niet zoveel.
Kan jij ook mij zijn?
Alleen zijn zorgt dan voor problemen,
Want dan kan ik jij nooit meer schrijven.
Het woord jij blijft nog steeds mooi daardoor,
Bedankt dat ik jij nog steeds mag gebruiken.
— Maarstil
Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark
terwijl de trein langzaam voorbij dendert,
En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron.
Zijn veertjes rillen in de scherpe wind,
een klein grijs bolletje tussen kale takken.
Het fluit een dunne, bibberende noot
die verloren gaat in het metalen geraas.
De wagons glijden als donkere schaduwen,
warm licht achter beslagen ramen,
mensen die praten of lezen
zonder te weten dat hier een hartje klopt
zo klein, zo koud, zo alleen.
En toch blijft het zingen, steeds maar weer opnieuw
tegen de winter, tegen de vaart der wereld,
een minuscuul liedje van volhouden
dat niemand hoort of ziet
behalve de sneeuw en ik.
Henk Dekkers
2026
Tafel van afwezigen
Onder de tafel wacht een muis
Hij wacht op een schaduw met dezelfde snorharen
Onder de tafel een linkerschoen
die de rechter heeft achtergelaten
Vermolmde tafelpoten
dragen gepolijst marmer
Rond de tafel één stoel
Boven de tafel een lamp
die zijn licht bewaart
Op de tafel vier kaarsen
Eén verbrandt de stilte
Single Man niet op Zoek
Ik woon op mijn eentje
Een rijhuis met tuin
Links Abdel met gezin
Rechts Fons en Maria
De buren maken veel lawaai
Ik ben alleenstaande
Ik heb een kat
Die zegt nooit iets
’s Avonds is het stil in huis
Netflix en Apple TV
Ik ga alleen door het leven
Vrouwen heb ik opgegeven
Voor hen viel ik niet op
Ik ben groot en struis
Ik geef vrouwen punten
Ik ben een single man
Ik hunker naar iemand
Ik kijk op het kleine scherm
Verlangens blijven hangen
Bloedmooie meisjes met elkaar
Ze vinden me leuk — Visakaart
Ik ben vrijgezel
In de week ga ik op café
Zaterdags naar gelijkgestemden
Daar zijn de dames anders
Bevrediging beneden
Stijgt naar het hoofd
Even weg van de wereld
De stilstand
Op het grasveld woekeren paardenbloemen
Op het water drijven houtsplinters
Op het raam kleeft duivenpoep
En er is geen wind, geen regen
In de dakgoot bloeit een distel,
die nergens anders wortel schoot
In asfaltscheuren kruipen pissebedden
Langs de regenpijp druipt roest
Bij mijn voordeur bladdert de verf
op de sleutel die ik verloor
en door dat gewicht zichzelf omdraait
In de stilte vond ik mij.
In de stilte vond ik mij
ik liep door kamers waar ik mezelf vergat
tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn
ik droeg maskers die goed pasten
tot ik merkte dat ik eronder stikte
ik zocht mezelf in anderen
in hun ogen, hun dromen, hun goedkeuring
maar ik vond alleen stilte
en in die stilte
vond ik eindelijk mij
niet perfect niet af
maar echt
en dat was genoeg
ik ben niet meer te breken
want ik ben geworden
rita g. declerck
2026
Alleen
Ik voel me alleen, zoals een straat zonder huizen of een astronaut zonder thuis. Ik voel me alleen, niemand die mij ziet of spreekt. Ik die zonder een klein gelukje leef.
acceptatie
Spreek mij aan,
jij ziet mij toch wel staan?
Ik ben niet onzichtbaar op de aarde,
laat mij alsjeblieft in mijn waarde.
De dagen vliegen al voorbij,
Het is toch ook erg belangrijk voor mij.
Dat ik ergens erbij hoort bij iemand die mij ziet,
Het is toch anders dan bij een persoon zijn die mij verliet.
Ik wil verder kunnen gaan met mijn leven,
die gedachten al laat mij enorm beven.
Ik ben nog nooit zo geliefd geweest,
behalve bij mijn familie daar is het altijd al een feest.
Ik voel mij bij hun een persoon die ertoe doet,
hier ben ik tenminste veilig maar buiten zoek ik nog naar mijn moed.
Ik wil buiten mijn familie nog contacten hebben met andere,
en graag ook mensen zoeken die mij totaal niet willen veranderen.
Wie een gedicht over eenzaamheid opzoekt, doet dat zelden zomaar. Misschien herken je het gevoel zelf, misschien probeer je te begrijpen wat iemand in je omgeving doormaakt. In beide gevallen bieden deze verzen iets wat moeilijk te vinden is: het bewijs dat je gevoel bestaat, dat anderen het ook kennen en er woorden voor vonden. Dat lost niets op, maar het scheelt: gedeelde stilte weegt lichter.
Eenzaamheid komt zelden alleen. Ze loopt vaak hand in hand met verdriet, en wie er middenin zit heeft soms vooral behoefte aan de zachte woorden van troost en bemoediging. Toch eindigt niet elk gedicht hier in mineur: verrassend veel dichters schrijven zich al schrijvend richting een voorzichtig soort hoop, of ontdekken onderweg iets over zichzelf dat thuishoort bij de gedichten over jezelf.
Ruim zevenhonderd leden gingen je voor in het opschrijven van dit stille gevoel, en merkten dat er wél iemand meeleest. Als jij je verhaal kwijt wilt, mag dat hier ook, in je eigen woorden en je eigen tempo.