Eenzaamheid is overal en toch ziet bijna niemand haar. Deze gedichten over eenzaamheid geven woorden aan het gevoel er alleen voor te staan: tussen mensen, in een stil huis, of midden in een druk leven.
Mijn avonturen
In de schemering vanachter mijn whiskey glas
zie ik het kind van hoe ik toen was,
en hoor kinderstemmen gefluister
klapperende zeilen vanuit het duister.
We zeilden als piraten in één groot avontuur
op zoek naar spanning tot in het late avonduur.
Dan hijsden we de zeilen. We vochten zij aan zij.
Langs scherpe kliffen. Alle stormen trotseerden wij.
De whiskey vertroebelt, waar is het kind gebleven?
Voor mij nu gekluisterd in m’n leven.
Ik zie de kale straten. Het grijze staart me aan.
Mijn avonturen, zijn die nu over en in tijd vergaan?
Najaars buien kleuren met de natte straten
In m’n stoel voor het raam kil verlaten
Wat kan mij nu nog meer bekoren
dan stilletjes dromen uit een tijd verloren?
Zijn branden de gespreksbrug af
en warmen hun schoenen aan oplaaiend vuur
Hun vuurhouten handtassen zijn gevuld met gedroogde roodappels,
voor morgen
Op de dag dat de ochtenddis hen samenbrengt
op een lange goudgeschilderde bank,
drinken zij limoenthee uit leren kommen,
zonder handvat
Daarna wisselen zij van kleding, nemen zij afscheid
Dan beklimt ieder
zijn eigen toekomstberg om op de top te rusten,
dicht bij het uitspansel
dat zij ooit van verre zagen
Eenzaamheid zelfs op de camping
ook al staat iederen bovenop elkaar
maakt iedereen zijn eigen eten klaar
elk gaat zijn eigen weg
op de fiets lopend of een stoel voor de heg
op een yoga matje met oordopjes in
schichtig zoekt de schoonmaakster haar weg
op een tijd dat iedereen nog slaapt
een klein jongetje zich vergaapt
aan de schoonmaakspullen in het sanitair
die zij gebruikt met veel flair
een ieder zoekt zijn plekje op het strand
of aan de rand van het zwembad
legt zijn handoekje neer
en claimpt dit keer op keer
allen lopen langs de zee
alleen of met zijn twee
uren gaan voorbij met mooi weer
de golven komen en gaan keer op keer
de eeuwigheid draagt de mensen voort
ook is dat wat menigeen stoort
.
Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark
terwijl de trein langzaam voorbij dendert,
En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron.
Zijn veertjes rillen in de scherpe wind,
een klein grijs bolletje tussen kale takken.
Het fluit een dunne, bibberende noot
die verloren gaat in het metalen geraas.
De wagons glijden als donkere schaduwen,
warm licht achter beslagen ramen,
mensen die praten of lezen
zonder te weten dat hier een hartje klopt
zo klein, zo koud, zo alleen.
En toch blijft het zingen, steeds maar weer opnieuw
tegen de winter, tegen de vaart der wereld,
een minuscuul liedje van volhouden
dat niemand hoort of ziet
behalve de sneeuw en ik.
Op het grasveld woekeren paardenbloemen
Op het water drijven houtsplinters
Op het raam kleeft duivenpoep
En er is geen wind, geen regen
In de dakgoot bloeit een distel,
die nergens anders wortel schoot
In asfaltscheuren kruipen pissebedden
Langs de regenpijp druipt roest
Bij mijn voordeur bladdert de verf
op de sleutel die ik verloor
en door dat gewicht zichzelf omdraait
ik liep door kamers waar ik mezelf vergat
tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn
ik droeg maskers die goed pasten
tot ik merkte dat ik eronder stikte
ik zocht mezelf in anderen
in hun ogen, hun dromen, hun goedkeuring
maar ik vond alleen stilte
en in die stilte
vond ik eindelijk mij
niet perfect niet af
maar echt
en dat was genoeg
Wie een gedicht over eenzaamheid opzoekt, doet dat zelden zomaar. Misschien herken je het gevoel zelf, misschien probeer je te begrijpen wat iemand in je omgeving doormaakt. In beide gevallen bieden deze verzen iets wat moeilijk te vinden is: het bewijs dat je gevoel bestaat, dat anderen het ook kennen en er woorden voor vonden. Dat lost niets op, maar het scheelt: gedeelde stilte weegt lichter.
Eenzaamheid komt zelden alleen. Ze loopt vaak hand in hand met verdriet, en wie er middenin zit heeft soms vooral behoefte aan de zachte woorden van troost en bemoediging. Toch eindigt niet elk gedicht hier in mineur: verrassend veel dichters schrijven zich al schrijvend richting een voorzichtig soort hoop, of ontdekken onderweg iets over zichzelf dat thuishoort bij de gedichten over jezelf.
Ruim zevenhonderd leden gingen je voor in het opschrijven van dit stille gevoel, en merkten dat er wél iemand meeleest. Als jij je verhaal kwijt wilt, mag dat hier ook, in je eigen woorden en je eigen tempo.
Even inloggen
Like en bewaar gedichten, volg dichters — met een gratis account. Reageren komt eraan.