Dromen doe je met je ogen dicht én met je ogen open. Deze gedichten over dromen gaan over beide: de wonderlijke beelden van de nacht en de wensen en vergezichten die je overdag op de been houden.
Dromen doe ik nachtenlang
Waarover doe ik dromen dan?
Die dromen gaan over het verlang
Naar het wakker worden uit de dromen
De dromen van ongelofelijke omvang
Leidend naar het kijken
Kijkend door de gang
Van de toekomst
En mijn droom is de aanvang
Ik droom heel veel,
Meestal weet ik als ik ontwaak
Niet waarvan ik droomde.
Het meest droom ik van doden,
Waarom dat is, geen idee.
Vaak droom ik van mijn vader,
Die is al meer dan vijftig jaar
Geleden overleden!
Ook droom ik veel van mijn lief,
Die ruim twaalf jaar geleê
Haar ogen voor eeuwig sloot.
Die dromen zijn altijd
Zo naturel, alsof het geen droom
Is maar realiteit, wel vaak
In bizarre omstandigheden,
Maar in mijn droom doodgewoon!
De zon doet vandaag een dansje
met haar stralen in het rond.
Een wolkje speelt verstoppertje
de wind blaast over de grond.
Een musje tikt tegen het raam
en kan niet stoppen met fluiten.
De bloemen knikken vrolijk mee :
'Kom maar gauw naar buiten !'
Een stoeptegel wordt een podium
een plas verandert in een zee
een gekke sprong, een speelse stap
en alle zorgen huppelen mee.
Want wie een beetje durft te dromen
ziet wonderen om zich heen.
Een dag vol kleine vrolijkheden
grijze wolken verdwijnen één na één.
Als ik mijn ogen sluit,
Zie ik niets dan 'n duister beeld,
Waar ik voorheen
Steeds jou zag, zo lief, zo schoon.
Maar vannacht in mijn droom,
Kwam jij weer,
Alsof je nooit was weggeweest,
Nog even lief en schoon.
Maar ook als ik nu mijn ogen sluit,
Blijft je beeld verborgen
In het duister, geen glimp van jou,
Hoop zo ze komt weer gauw.
Nooit gedacht dat ik jou zou ontgroeien.
Dat het nu noodzaak blijkt dat men zich met jouw leven gaat bemoeien.
Toen ik klein was, was jij mijn wereld, ik keek tegen je op.
Alles wat jij deed, wat je zei of waar je heen ging, het was top!
Je koos voor een leven met huisje, boompje, beestje, zoals een echt gezin.
Al snel was het plaatje aan het veranderen, iets wat mij niet ontging.
Er was steeds meer afstand, steeds minder gesprek.
Voor mij wat dat ontbrekende contact een gebrek.
Geen glimlach of geluk, geen plezier maar strijd, krassen en pijn.
Elk samenzijn eindigde hetzelfde: discussie, ruzie en er vloeide nog meer wijn.
Er viel een stilte, toen realiseerde ik me "iedereen is jou allang kwijt'.
Zelfs de kinderen vinden het nu de hoogste tijd.
De droom is ingestort, de illusie is verdwenen, de realiteit is hier.
De werkelijkheid is niet te ontkennen, ook niet meer met wijn of bier.
Het gaat voorgoed veranderen, er is geen andere uitweg.
Het is treurig maar behoeft geen verdere uitleg.
Toen hij ’s morgens wakker werd,
Bleek hij niet meer lag alleen,
Hij kende haar evenwel niet,
Toen hij knipperde, ze verdween.
Wijl hij dat eigenaardig vond,
Wendde hij zich tot een psychiater,
Die iets Freudiaans er in zag,
Een moedercomplex leek hem dat.
Die was al vele jaren dood,
En zag ie die ook eer nooit bloot,
Maar een andere verklaring
Had de psych voor hem edoch niet,
Wijzer werd hij deshalve niet,
Blijft zo met dat rare bezoek aan hem,
In vertwijfeling en verwondering,
Wachtend ze weer komt in zijn sponde,
Met dan wel ’n volgende ronde.
Ik spring de diepte in
en val niet, in een spiraal
zweef ik zacht, gedragen
door een golvende laag
van gedachten, tussen
hemel en aarde, tussen
durf en angst, tussen
mescaline en ontwaken
Scènes uit mijn leven
lichten op alsof ik van tijd
naar tijd, plek naar plek vlieg
en ben wie ik daar was
ontspannen
één met mezelf
onder een wolk
van later weten
Diep in je dromen
Verzonken in gedachten
Soms vragend soms zoekend
Soms naar een antwoord smachten
Waar zit ik met mijn hoofd
Soms veel te veel te denken
Maar ligt het antwoord hier
Of wil ik de waarheid het geluk schenken
Zoekend naar een antwoord
Naar wat geluk kan zijn
Niet denkend aan de dingen
Niet denken aan de pijn
Wat , wat is geluk
Hoe zie ik het in mijn hoofd
Raak ik door al die gedachten niet teveel verdoofd
Waar vind ik mijn geluk
Wat doe ik toch zo graag
Wie wil ik graag zijn
Is mijn begrip niet te traag
Soms vragend soms denkend
De waarheid proberen te achterhalen
Maar spijtig genoeg
Lijkt mijn gedachte af te dwalen
een antwoord op mijn vraag
Is hier niet gebleven
Daarom wil ik van jullie
Nu afscheid nemen.
In dromen ben ik lichter dan lucht.
Regels vervagen en grenzen lossen op.
Alles kan, niets moet.
Misschien is dat waarom ik ze bewaar.
De koningin jaagt
op mij, maar ik droom ook dat --
ik onvindbaar ben.
De veerman had ik me anders voorgesteld
Zonder groet vroeg hij naar een zilverstuk
Ik was niet op de hoogte van dit havengeld
Ik zei hem dat ik hier was door een ongeluk
‘Dan maar niet deze keer’, zei hij droogweg
Ik benadrukte dat ik naar de overkant moest
Zonder zich nog om te draaien vaarde hij weg
Ik bleef achter aan de waterkant en was woest
Ik was uitgeput, plofte me neer en viel in slaap
Een droom klopte aan en ik liet hem binnen
Een mooi meisje met aan haar hand een knaap
Aan de overzijde zag hij een prachtige bloem
Geen mooiere manier om haar te winnen
Doch een auto greep me en er klonk boem
Je bent een bastion van vuur
een burcht om van te watertanden
Je sluit me buiten om het uur
en snijdt mijn naam in beide handen
Ik maak een levensgroot beeld in verborgen steen
terwijl de bomen huilen van het wit
rennen takken om me heen
de tijd heeft tanden, geen gebit
De laatst stem staat op het etiket
niet strijken in 40 graden wassen
Je schrijft me nogmaals in het net
verkoopt mijn adem in plastic tassen
Iedere droom
Die men zich ’s morgens
Niet meer herinnert
Is als een stuurloos schip
Dat ronddobbert
Op een oneindige oceaan
Van bewustzijn
Een gedicht over dromen kan twee kanten op, en deze verzameling omarmt ze allebei. Aan de ene kant staan de nachtdromen: verzen over zweven en vallen, over overledenen die even terugkomen in je slaap, over de vraag wat je onderbewuste je wil vertellen. Aan de andere kant de toekomstdromen: het huisje ooit, de reis van je leven, de mens die je nog wilt worden.
Wie vooral het fantastische zoekt, de werelden die alleen in een hoofd bestaan, vindt verwante verzen bij fantasie en fictie. Dromen die eigenlijk stille wensen zijn, grenzen aan de gedichten over hoop; dromen over wie je wilt zijn, raken aan persoonlijke groei. Zo blijkt één thema een kruispunt van verlangens.
Dichters zijn dagdromers met discipline: zij schrijven op wat anderen laten vervliegen. Ruim driehonderd van die opgeschreven dromen liggen hier voor je klaar, en er komen er wekelijks bij. Welke droom, geslapen of gewenst, laat jou niet los? Vertrouw hem aan papier toe en plaats hem voor je hem weer kwijt bent.
