Het voortbestaan

De zwart geblakerde stammen
Weerspiegelden het verdriet
Dat zijn hart verscheurde door
Wat hem zonder kleur achterliet.

De verschroeide aarde hij stond,
Zijn voeten en zijn lijf verbrandde,
Bood geen zicht op 'n toekomst,
Waarin hij nu alleen leven moest.

Maar achter hem ligt het verleden
Vol geluk en levensmoed,
Die herinneringen zijn een reden,

Waarop ’t verder leven kan staan,
Hem het voedsel geven
Om ’t leven voort te kunnen gaan.