Dead End

In het holst van de nacht,
ademt de slaprnde dichter zacht.
De dood houdt getrouw de wacht,
dichters adem stokt onverwacht.

De dichter zoekt een mooi refrein,
wil niet sterven, vindt dat niet fijn,
zelfs niet eventjes noch voor de gein,
dat strookt absoluut niet met zijn lijn,
hij wil nog heel lang springlevend zijn.

Met een reuzenzwaai van zijn hand,
zwiert hij de dood uit zijn ledikant.
De dood valt met een klap op de rand
van het bed. De dichter is uit de brand,
de dood in ’t hiernamaals beland.