Dood & sterven

dichteropdeveluwe 5 dagen geleden

Mama , waarom praat je niet meer

Mama, kom je spelen?
Ik verveel me zo
Je bent zo stil
de laatste tijd
ik zie je pijn

Mama, wat ben je dun
en zo bleek
Ik mis je gestoei
of dat je me kietelt
zoals vroeger

Mama, wat denk je?
papa is ook zo stil
laatst zag ik een traan
langzaam rollen
over zijn wang

Mama, wat eet je weinig,
en al die pillen
zo vaak naar de dokter
ik snap het niet
want ik ben nog maar vijf

Mama, waarom staan we hier?
waarom huilt iedereen?
die mannen in hun zwarte jas,
al die mooie bloemen
die je vaak van papa kreeg

Mama, waar ga je naar toe?
mag ik mee misschien
papa houdt me vast
en huilt hardop
als jij van ons weggenomen wordt
Mama, ik hou zoveel van jou.

Toon meer

Het voortbestaan

De zwart geblakerde stammen
Weerspiegelden het verdriet
Dat zijn hart verscheurde door
Wat hem zonder kleur achterliet.

De verschroeide aarde hij stond,
Zijn voeten en zijn lijf verbrandde,
Bood geen zicht op 'n toekomst,
Waarin hij nu alleen leven moest.

Maar achter hem ligt het verleden
Vol geluk en levensmoed,
Die herinneringen zijn een reden,

Waarop ’t verder leven kan staan,
Hem het voedsel geven
Om ’t leven voort te kunnen gaan.

Antoon van LanenPremium-dichter 26 september 2026

Met sierlijke, trotse lijnen

(Het gebedenboek ‘De Katholiek’)

Met sierlijk trotse lijnen
liet zij het eerste kind
in haar gebedenboek verschijnen…
Een jonge vrouw,…een zoon

Zij schreef:
‘Franciscus Gerardus Caners is
in den morgen van den 21 april
gebooren
om 12 uren en 15 minuten in 1874’…

Steeds weer een kind
dat zij schreef
op het laatste blad.
In de schaduw van een kerkbank
las zij hun namen
en wist hun breekbaarheid

Steeds vaker werd ‘dood’
met dubbele streep,
zonder sierlijkheid
neergezet

Toch begon het met
sierlijke, trotse lijnen
waarmee zij het eerste kind
in haar gebedenboek liet verschijnen…

Antoon van Lanen 2026

Toon meer

Antoon van LanenPremium-dichter 24 september 2026

vervagen

in ooit helder zicht
verwaait mijn schaduw
uit het licht
de wereld ritst zich
langzaam dicht
ik probeer de klok
maar weet geen tijd

ik zoek jouw ogen…
ik ben ze kwijt
waar ik eerder stevig stond
mijn omgeving feilloos vond
voel ik me steeds
meer een vreemdeling…
op eigen grond

zekerheid uit mijn
lijf verdwenen
ik twijfel, ik zoek, wankel
op mijn benen
verdwaal in straten
als een kind
in de fluistering van de wind
zoek ik herkenning

in nevel vervagen vormen
die ik ooit zo zuiver vond.
wind wist gewoon mijn stappen
blies ze achteloos van de grond.
woorden die ik altijd wist
verdwenen in een dikke mist

gezichten die steeds kwamen
vertrokken zonder namen.
in de droeve stilte
van een uur,
vervaag ik straks
in huilend vuur.

Antoon van Lanen 2026

Toon meer

De uitweg

De duisterste nacht wordt bang van de donkerste gedachten die zich in mijn hoofd hebben gevormd.

De duivel zelf put lering uit mijn zieke ziel die zich bedwelmd met groteske scenario’s van pijn en zelfkwelling.

Angst en paniek overmeesteren de persoon die je intrinsiek bent. Je bent een schim van je eerdere bestaan. Een uitgegumde potloodtekening waarvan een afdruk blijft bestaan.

Genoeg is genoeg en je kan deze pijn niet meer dragen. De verlosser is aan de andere kant van een ademteug. Het verlangen wordt groter naar een tuin van rust.

De gedachten worden werkelijkheid in het oog van de storm. De beslissing is onomkeerbaar en niks houdt je tegen. Deze weg is voor mij bestemd.

De verlossing komt en maakt plaats voor licht en warmte van verloren geliefden. Als de eerste lente zonnestralen die je gezicht verwarmen na een ijskoude en grauwe winter.

Je bent thuis.

Toen in nu 1

In mijn gedachten teken ik jou,
De vrouw van wie ik zoveel hou,
Nooit verdwijnt uit mijn zijn.

Je ging al zo lang heen van mij
Nog immer aan mijn zij,
Als ik jou droom terug bij mij.

Dan zijn we ons steeds weer saam,
Alsof de tijd heeft stilgestaan,
Lijkt je heengaan is voorbijgegaan.

De breker

Het water klotst een beetje
Ik moet nu gaan, dat weet je
Achter het hek staat de breker
in het water. Wat is hij zeker
Zal ik over zijn stoppels strijken
zijn lippen zoeken, of nog blijven kijken?

Ik zie in het vage avondlicht
evenveel als met mijn ogen dicht
Een vogel klapwiekt ongezien
het geluid van niets, misschien
verdwijnt ook mijn stille hart
voorgoed in het eindeloze zwart

Nu is de dag voorbij, dat weet je
Het water klotst een beetje
waar onder aan de trap paraat
de lange donkervreemde staat
Hij heeft jaren op mij gewacht
We verdwijnen in de nacht

Heldere ogen

Zou het een soort droom zijn?
Dat je meedrijft met het getij
stroomafwaarts met de rivier
van de dood, ja
zou het een droom zijn?

De horizon is mistig
een vreemde gloed aan de hemel
en niemand lijkt er iets van te weten
wat voor mist dat is, oh
is het een droom?

.....Heldere ogen, vurige ogen
.....Hoe kunnen die ineens dichtgaan?
.....Hoe kan hun felle licht ineens doven?
.....Die heldere ogen

Zou het een soort schim zijn?
Die 's nachts komt opzetten
over de verborgen heuvels?
Of zou het een droom zijn?

Hoog in de bomen waait het
Er klinkt kou in de lucht
en niemand weet waar
hij vandaan komt en wanneer
hij gaat, oh
het donker in

De huurling en de engel

Uit de nevel is het de dood dat zich ontwaart.
Een soldaat sleept zijn zwaar bebloede zwaard.
Onder de brandende zon van vechten in dagen
is zijn taak ten einde. De vijand verslagen

De soldaat wankelt, knielt zoek steun van nabij.
Levenskrachten zijn verteerd. Het is voorbij.
Zijn lichaam gebroken. Het laat hem niet meer gaan.
Hij kan niet meer. Zijn einde komt er aan.

Ergens klinkt vrolijk trompetgeschal over niemandsland.
Hij vindt berusting met de dood en heft zijn hand.
Voor even een glimlach, dan trekkend van de pijn.
Laat het paradijs de laatste rustplaats aan zijn zijde zijn.

Cb

Niet te duiden...

Alles was zo licht en nu zo donker.
Onze vriendschap was warm, hecht, een wonder.
Alles voelde zo compleet en nu totaal verloren.
Al wilde ik bepaalde hoofdstukken niet weten noch horen.

Alles was het hetzelfde en is nu zo anders.
Ik zag jou zoals geen van de omstanders.
Alles leek nieuw maar is eigenlijk oud.
Leven zonder jou maakt me soms ijzingwekkend koud.

Alles om mij heen staat stil en gaat maar door.
Net zoals jij, jouw stem klinkt in mijn gedachten aldoor.
Mijn wereld was in balans maar nu chaotisch.
Jouw einde was duister, donker en diep tragisch.

Nu is alles in mij zo zwart en zo wit.
Ik begreep maar niet dat jij zo al zo diep zat in de shit.
Alles in mij wilde je helpen maar ook zo graag loslaten.
Nu is alles over, want jij hebt plots besloten deze wereld te verlaten.

Waterelfje

De zomer betekent puffen
Water brengt verfrissing
Een duik doet vergeten
De tijd staat stil

Een plas niet ver van hier
Wind laat rimpelingen dansen
Licht gedijt op zilver
De huid geeft zich bloot

Magneet voor dorstigen
Naakte lijven in de ban
De diepte deert niet
Druppels van plezier

De vakantie piekt
Vreugde loopt over
Er drijft iets — niemand kijkt
Een kind valt niet op

Frauke 11 juli 2026

Verdwijnen

Deze tijd een jaar geleden, wou ik het liefst van al verdwijnen.
Weg van deze wereld en twee meter onder de grond verblijven.
Maar ik kon hen niet achterlaten met de pijn.
Want dat zou te oneerlijk zijn.
Ze zouden het niet begrijpen en zichzelf de schuld gaan geven.
Ik dacht dat ze beter af zouden zijn zonder mij.
Zonder mijn problemen en zonder de schone schijn.
De schijn die ik hoog houd en verberg met een glimlach.
“Gaat goed.” Antwoordde ik, terwijl ik niet wist hoe het verder moest.
Maar die zin is makkelijker dan te proberen verwoorden hoe ik me voel.
Want hoe vertel je iemand wat je voelt als je het zelf niet eens begrijpt.
Het ene moment ben je enorm gelukkig,
enkele seconden later ervaar je intens verdriet.
Hoe vertel je iemand dat je niet langer een uitweg ziet.
Er zijn anderen die het erger hebben,
dat weet ik al te goed.
Mijn problemen zijn niet de ergste,
maar dat betekent niet dat het me niks doet.

Vroeger licht

Het ooglicht is donker.
De dood kleurt zwart.
De smaak is te bitter
om nog te genieten.

De zon schijnt donker
in mijn geloken ogen.
Mijn tong proeft niet
de smaak van toen.

De luiken zijn gesloten,
Leven van licht verstoken,
Nacht de dag verdreven,
Eeuwig 't donkre duister.

Achterstevoren

Sterven is geen afscheid
Het is een glimlach
Die wordt weggeschonken
De dood hoeft geen verdriet

Sterven is niet voor altijd
Laat de glimlach onaangeroerd
Binnen op gejuich onthaald
De dood klinkt definitief

Sterven is maar voor even
Geef de glimlach tijd
Herinnering in de startblokken
De dood haalt alles uit de kast

Sterven is kort in de tijd
Iets moois in de plaats
Het maakt de dood onecht
Sterven is leven achterstevoren

Het Verdriet van een Fiets

Ik was een meisje op de fiets
Donkerte leidde me naar huis
Sterren lachten me toe
Rubber bemiddelde tussen ijzer en aarde

Ik leidde mijn fiets naar huis
Een vriend sinds mijn verjaardag
Staat los in de garage — loopt nooit weg
Ik zie doorheen de krassen

Mijn fiets onder de hemel
Samen genieten we
De roep van mijn bed klinkt luid
IJzer is zachter dan je denkt

Mijn fiets verborgen in het struikgewas
Ochtendzon licht mijn lichaam op
Zij die me zoeken komen dichterbij
Ik heb verdriet voor wat nooit zal komen
—
Ik zal altijd een meisje blijven
Een meisje op haar fiets