Kikkers

Paul Duyvesteyn

Een zee van zwarte stipjes,
gevangen in een bed van glas,
drijft in een modderige sloot,
zwelt op,
wiegt dromend in de schoot van het water,
met kieuwen en lange staarten,
nog stemloos zoekend tussen waterplanten

Staarten krimpen tot dartelende pootjes,
ze happen naar lucht, breken het water;
monden rimpelen breder,
ogen bollen op, bespieden de wereld

Van zwemmers naar springers,
groene glinsteringen
die in één beweging
van blad naar blad verhuizen

Ze blazen hun keel op
en schenken hun eerste stem
aan de avondlucht,
een zachte zucht die over het water trekt