Bevrijd

Paul Duyvesteyn

Groengeel gevlekt, een zwarte springerige tong,
vastgeklemd in een smalle afvoerbuis
Zijn ogen staren, wijd gesperd,
verschrikt in het donker
Zijn kronkelende achterlijf
jaagt een groepje zwemmende kuikens uiteen

Hij ziet niet hoe zonnebloemen,
met fel gele kronen en een zwart hart,
over het smalle slootje buigen
Hij weet niet dat iemand nadert,
iemand die hem zal bevrijden uit zijn beklemming

Een puntige tak prikt in zijn staart,
een siddering raast door zijn lijf
Hij kronkelt en kronkelt,
zijn kop draait alle kanten op,
eindelijk, vrij