Volhardende merel

Paul Duyvesteyn

De merel, met zijn borst vooruit
bespeelt de dwarsfluit
Uren aaneen
zingt en fluit hij, alleen,
's avonds laat
voor hij slapen gaat

Hij wacht op tegenzang
van soortgenoten met aandrang
Maar helaas,
hij verzit een boom, herhaalt zijn relaas

Hij is buiten gehoor,
maar gaat onverminderd door
Nu zit hij hoog op de dakgoot
met zijn vrolijke zangnoot

Even opgevlogen naar een andere boom
zingt hij verder, zonder schroom
Trots en klein
herhaalt hij zijn eigen refrein

Dan dempt duisternis
zijn stem gewis
Maar bij het eerste licht
roept zijn plicht
klinken zijn noten
gespeeld onverdroten