[ De eerste sneeuw valt ]
De eerste sneeuw valt,
de paarden wachten snuivend --
op hun witte dek.
— Zyw Zywa
Paarden
Wie ooit een paard heeft verzorgd, weet: het is meer dan een dier, het is een kameraad. In deze paardengedichten, vaak kort en recht uit het hart, schrijven ruiters en liefhebbers over die bijzondere band.
De jeugd brengt lekkers voor het paard
Jonge kinderen vroegen mij dringend het paard's
neus te mogen aaien... Lekkers hadden zij meegenomen
Uit een klein moestuintje kunnen vergaren
Misvormde worteltjes, een te klein uitgevallen andijvie-
krop Het paard aarzelde geen moment en at het heel
snel op De jeugd was dik tevreden, voor het paard zo
lang geleden dat de sfeer was meer dan puik
Nog eens daar om te herhalen voor die verlangende
paardenbuik?
— Dakoyria
Het paard wilde warmer water!
Het was nog in de tijd dat er een paard stond
aan huis In een grote schuur gaf het een
geschikte afgetimmerde box. Geïnteresseerd
gezelschap was grotendeels pluis
Op een dag 's winters, was het onbarmhartig
koud Het dier vond dit wel zo fout!
Ik was helemaal alleen in ons aangrenzende
pand Ik hoorde het beest luid roepen; wat was
er aan de hand?
Ik controleerde grondig hemzelf en zijn prima
verzorgde box en vond alles in goede orde
Hij keek me intens aan en liep naar zijn water-
bak... en bleef daar vervolgens stil staan en
liep toen weer terug
Het zou toch niet dat hij simpelweg het drink-
water te koud vond? Ik haalde snel lauwwarm water
in huis en dat was het toen helemaal! Ik begreep
uiteindelijk deze luid geuite wens in paardentaal!
— Dakoyria
Klein veulentje
Een klein veulentje dwarrelde rond,
Denkend aan de tijd dat ze nog niet eens op stond.
Toen was haar moeder er voor haar,
En ze hielp haar sinds dien nu al een jaar.
Iedereen noemde het veulen een schatje,
Maar als ze even iets zag bewegen was ze toch maar een watje.
Zonder de mensen was ze hier niet,
Dat is waarom ze hen altijd door liefdevolle ogen ziet.
Want voor haar geboorte lag ze omgekeerd,
Met haar hoofd in de andere richting lag ze verkeerd.
Maar de dierenarts had het toch goed gedaan,
Waardoor het zonder gewonden kon gaan!
Het kleine veulen is nu zo blij als kan,
En dat allemaal door de dierenarts-man!
paardenliefde?
mooie fries zo diepzwart, raakt zijn baasje kwijt en breekt zijn hart❤️hij, roan samen met tjeerd worden mishandeld en door water verweerd. 3 jaren later, ziet hij haar terug, maar hij kan niet blijven, hij moet naar het water dat loopt langs zijn rug. weer een jaar later ziet hij haar terug. nu kanhij blijven, hij word blij, met haar op zijn rug.?
— ????
Een hengst en een man
Een mooie jonge hengst in de ring
Met een verhaal over een man die hem opving
Door in de manege wat gekke sprongen
Kreeg hij veel pijn aan zijn longen
Dus moest hij met een onbekende man naar de dierenkliniek
Voor zijn wonden fysiek
De dierenarts redde hem
Maar bond hem vast met een klem
Hij was toen zo bang geweest
En dat betaste zijn geest
Maar een lieve man
Redde hem toen echt dan
Hij de beste
En dus ze begonnen elkaar niet de peste
Hij kocht hem zo fijn
En zo zal het voor nu en altijd zijn!
een heldenpaard
een ponykamp zo fijn
zo zal het voor gehandicapten zeker zijn!
dat is precies wat er gaande was
alle kinderen mooi gekleed met jurken of een stropdas
het was alweer de laatste nacht,
dan kwam er een einde aan die pracht.
Een meisje, een vrolijk heel lief kind
maar ze was door een ongeluk helemaal blind.
ze was op dat zelfde kamp
maar wat er die nacht ontstond was een echte ramp!
het startte met de regen
die ze met moeite van haar gezicht kon vegen
het begon harder te worden echt een hele flop
het meisje was bang en stond op.
stiekem op weg naar de stallen
zonder onderweg ook maar 1 maal te vallen
kwam ze bij de merrie van haar dromen,
die mooier was dan de bloemen in de bomen.
maar dat wist ze zelf natuurlijk niet,
want ze was blind altijd hetzelfde lied.
ze was bang en bibberde helemaal
dat zag de merrie door haar lichaamstaal
ze kwam dichter bij het paard en werd zo kalm
ze aaide haar zacht met haar handpalm
maar een bliksemschicht verbrak de rust
dat was in 1 keer uitgeblust
en de donder op dezelfde seconde
toen zwegen alle monde
en een poos was het volledig stil,
gevolgd door veel gegil
de hele stal die stond in brand
en ook buiten al het zand
de paarden raakten vrij,
o wat was iedereen zo blij!
maar het meisje was nog in de vlam
dus was het de merrie dat het hef in eigen handen nam.
ze rende in de vlammenhel
nam haar mee en redde haar snel
ze was 1 van de echte helden
want ze redde het meisje van iets wat hen beide kwelden
de merrie was zelf ook halfblind
en dat is nog iets wat iedereen zo mooi vind
Een veulen
In de weiden, groen en wijd,
Rendert het veulen, vol van strijd.
Zijn benen trillen, nog zo jong,
Met de vrijheid in zijn mond, een lied hij zong
De lucht is koel, de zon gaat schuil,
Zijn moeder kijkt, haar blik zo guil.
Ze rent met hem, door het gras zo hoog,
Samen sterk, een levensboog.
Maar het leven is niet altijd zacht,
Er komt een dag, onverwacht.
De moeder valt, haar adem stopt,
Het veulen alleen, in de wind verdoofd.
Zijn ogen groot, vol van pijn,
Zonder zijn moeder wil hij niet zijn.
Hij hinnikt luid, maar het antwoord blijft stil,
De vrijheid lijkt ver, een verre wil.
Zo rent hij voort, door het land,
Met de herinnering aan haar hand.
Zijn hart klopt wild, de vrijheid roept,
Maar zonder haar, is hij toch bedroefd.
Op een dag wordt hij gevangen,
Door mannen die hem willen hangen.
Zijn vrije ziel in ketens vast,
Het veulen vecht, maar zijn kracht is last.
De wolken huilen, een regen val,
De vrijheid lijkt ver, de horizon smal.
Toch blijft hij hopen, in zijn hart,
Dat hij ooit weer rent, vrij van smart.
Maar de zon breekt door, de lucht klaart op,
Het veulen voelt de kracht, zijn hart klopt top.
Zijn ogen branden, de horizon lijkt dichtbij,
De ketens breken, en hij is vrij.
Met zijn zonden achter zich, de vrijheid in zicht,
Rent hij door de velden, het volle licht.
De wind in zijn manen, het gras onder zijn voet,
Het veulen is vrij, het leven weer zo zoet.
In de verte ziet hij, zijn moeder in de lucht,
Haar geest omringt hem, een zachte zucht.
Ze is daar, altijd bij, in zijn hart nu vol moed,
Is het zijn moeder die ervoor zorgt dat hij het goede doet
Paarden in spanning!
Als ik denk aan het wild,
Denk ik aan stilte, geen mens die er gilt.
Maar dan hoor ik hoefgetrappel overal!
Op de bergen en in het dal.
De paarden wild en vrij,
Vooral dat maakt me dan blij.
En het laat me denken,
Aan het cadeau dat God ons altijd zal schenken!
Maar dan dacht ik aan dit,
Aan dat arme paard dat altijd vastzit.
Het is er wel meer dan 1,
Dat is wat ik echt meen!
Het zijn er duizenden echt heel veel,
Dat geeft me een naar gevoel in mijn keel.
Sommige worden zomaar geslacht,
Terwijl hun familie daar staat in de nacht.
Wetend of niet dat hun kind niet meer is,
Soms hopend om hen terug te zien maar dan hebben ze het mis’
Ook paarden niet ziek of gewond,
Soms door een kleur zoals bont,
Of zelfs paarden zomaar zonder reden!
Moesten door mensen ook leden.
Of ja kan ze niet rijden of spannen,
Geen vrouwen of mannen,
Dus moesten die maar allemaal dood?
Als je dat doet ben je een psychopaat een idioot!
Hoe kun je zo gemeen zijn?
Want zo doe je niet enkel de paarden maar ook de mensen hun harten pijn!
En eindig je zonder ook maar 1 vriend,
En dat heb je dan verdiend!
Een draag merrie met droom
Een merrie in een grote stal,
Waar ze veulens krijgen zal.
Mocht nooit doen wat ze wou,
Ze hoopte ooit weg te gaan, liefst heel gauw.
Want haar veulens waren van een ander paard,
Waarschijnlijk van de mooiste op aard.
Een draag merrie was haar werk,
GS Aribians haar “merk”
Maar het liefst zou ze een veulen krijgen dat op haar leek,
Dat bij haar bleef en wie naar haar opkeek.
Maar niemand vond haar belangrijk,
Ze voelde zich vanbinnen dood als een lijk.
Ze begon meer te eten, zelfs het stro ging eraan,
En daar ging dan haar “baan”
Want ze kon geen veulen meer dragen,
En alle mensen gingen zagen.
Na heel lang zoeken kwam ze bij een stal,
Niet de grootste maar wel waar ze voor altijd bij blijven zal.
Ze ontmoette een kind,
Die haar leuk vond en nog steeds vindt.
En later komt haar droom eindelijk uit,
Een vriendin en een eigen veulen werden haar buit.
En nog veel paarden en mensen,
Gaven alles wat ze ook maar zou kunnen wensen!
Veulen bijna gestolen!
Leah was gewoonlijk aan het spelen
En zelfs haar eten aan het delen
Tot ik plots wat mannen zag,
Die haar meenamen diezelfde dag,
Ik kon niets doen vanaf mijn kamer
Dus pakte ik zonder nadenken mijn hamer,
Liep ik naar de mannen toe
En klopte ik ze moe,
Toen liet ik mijn veulen vrij
Oh wat was ze blij
Ik belde de politie
En legde alles uit
En toen waren de mannen naar de cel zonder dan hun buit
Ik was nog nooit zo bang geweest
Want van Leah hou ik het allermeest
Mijn kleine merrie van maar 5 maand oud
Was zo bang en voelde koud
Toen ze zag dat ze vrij was
Sprong ze meteen in een grote waterplas!
Met het idee dat mensen niet van vuile veulens hielden
En enkel propere dealden
Ik was blij dat alles goed kwam
En dat niemand mijn schatje meenam!
Welk ras gaat het best?
Ik was laatst met mijn vriend aan het discussiëren
Over welk ras paard we moesten nemen
We hadden al een kleine shet
Maar die was meer door mijn moeder bezet
Mijn vriend wou een arabier
Een bruine met sokjes voor de sier
Maar zij zijn zo druk
Dus ik dacht met een halflinger hebben we meer geluk
Maar die vind hij te saai
Hij zegt dan altijd good bye
Dus die gedachte schud ik ook maar weg
Wat hebben wij toch weer zo’n pech!
Misschien dan een fjord
Ik vind hen zo mooi en hun benen zijn voor hem niet te kort
Maar is dat nu een pony of paard
Het maakt ook op echte wedstrijden niet zo veel vaart
Hij is ook dus ook al de verkeerde kaart
Nu moet ik even gaan zoeken
In al mijn paardenras boeken
Want veel weet ik er niet van,
Ik weet enkel dat we geen merrie willen maar een echte man
Dus ik ga eens kijken
En alle rassen vergelijken
Ik hoop dat het zal lukken
En dat ik uiteindelijk de goede druiven kan plukken.
Paarde op aarde
Paarde,
Zijn dat niet de mooiste dieren op aarde?
Ze zijn zo sierlijk
Maar toch ook zo dierlijk
Ze hebben geen kop maar een hoofd en geen poten maar benen,
Dus dat ze sierlijk zijn kun je wel echt menen
Van hun prachtige manen
Tot hoe ze rondrennen in banen
Zijn ze van top tot teen
Een geweldig fenomeen!
De merrie uit de verte
Een merrie in de verte,
Een schaduw o zo puur,
Zie je het ‘s nachts raak je misschien overstuur,
Maar de merrie waakt enkel over haar kudde,
Sinds de hengst dood is is het haar taak,
Om alle vijanden te afschudde,
Dat doet ze dan ook heel vaak.
Wees gerust ze komen niet naar je toe,
Daarvoor is de kudde te moe.
Elke dag reizen ze kilometers,
Enkel voor voedsel of water,
Als ze dat op hebben zeggen ze weer al: tot later,
Maar hun hoofddoel is geen water of eten,
Wat ze in een paar seconden al op kunnen vreten.
Het enige waar ze op hopen,
Is een hengst die naar hen toe komt lopen,
Heel zelfzeker zeker niet moe
En dan zegt:”ik word de nieuwe leider van dit gedoe!”
Een prachtige Arabier
Een bekende schoonheid,
Een Arabier pikzwart,
Een echte mooie meid,
Met een heel erg puur hart?
Had vroeger een ongeluk gehad,
Moeder gestoven na haar geboorte,
Dat gaf haar in haar hart een heel groot gat,
Maar mooi was ze wel
Oh en zo snel!
Maar nooit goed gezind,
toen werd ze gestolen,
door een ongeluk half verblind,
Ze ontmoette een kind
Zij was niet half maar volledig blind
De merrie werd tegen haar niet agressief
Integendeel, altijd heel lief
Ze hielden van elkaar
En bleven toen samen van jaar tot jaar.
Paardengedichten worden opvallend vaak gezocht op momenten die ertoe doen: een pony die afscheid moet nemen van de wei, een dochter die haar eerste diploma haalt bij de manege, een trouwe viervoeter die er na twintig jaar niet meer is. Een kort gedicht over een paard zegt op zo’n moment meer dan een lang verhaal, en juist die korte, gevoelige teksten vind je hier volop, geschreven door mensen die zelf naar stal fietsen in weer en wind.
Meer dan een rijdier
Wat in deze gedichten telkens terugkeert, is vriendschap. Het paard dat je stemming aanvoelt voordat je zelf doorhebt dat er iets is. De warme adem in je nek, het ritme van hoeven op een bospad, de rust die een stal kan geven na een rotdag. Het is een nog bescheiden verzameling die gestaag groeit, met werk van échte paardenmensen — geen kant-en-klare kaartteksten.
Wie breder wil lezen over trouwe metgezellen, vindt meer bij de dierengedichten, bijvoorbeeld over die andere beste vriend: de hond. En buiten, waar paarden horen, spelen ook de natuurgedichten zich af. Heb jij een paard dat een gedicht verdient? Schrijf het op en plaats het. De paardenliefhebbers hier lezen mee.