De wulp

Wat hoor ik. Jodelende fluittonen hoog in de lucht,
golvend, opzwepend, een refrein boven het vergeelde weiland
Is het de melancholieke echo van de wind,
die een geheim onthult, maar zich haastig terugtrekt

Zijn roep draagt ver in de ochtend,
zoals eerste zonnestralen dauwdruppels doen schitteren
Hij weerklinkt verrassend in de avondstilte,
alsof hij de sluier van de duisternis wil tillen

Ik zie hem breed en bruin gevleugeld duikvluchten maken,
zijn puntig gekromde snavel diep in het grasland borend
Zijn kop zwaait, de prooi tuimelt hoog in de lucht,
zijn geopende snavel een vluchtige schaduw vangend,
terwijl zijn roep verdwijnt, gedragen door de wind,
een verloren veer in het natte gras achterlatend