het verleden knuffelde

 ‘k zag je liggen
 stapte op je af
 en sloot je in m’n armen
 teder, ongelovig

 het was alsof ik
 het verleden knuffelde
 nostalgisch
 verwrongen herinnering

 liefkozend
 streelde ik je
 glimlachte innig
 je keek me aan

 ik voelde je liefde
 in de gesloten houding
 zonder memoreren
 blaam trof de verkeerde

 er was geen houden aan
 mijn liefhebben
 doch niet gezien
 ons geheime momentje

 het verdriet prevelde
 bij ons afscheid
 een woordeloos gebed
 voor repetitie van smart