Verlaten
Vernederd en verlaten
Verwerk ik mijn verdriet
In scheve luchtkastelen
Verbind ik waar het kan
Als een spin die zijn web draait
Maar dan in tegengestelde richting
Ik kruip uit de val
De val van verstikking
Astrid van Veen
239 gedichten · dichter sinds 2016
Ik ben 48 jaar. Schrijf al sinds m'n puberteit. Mijn vader was dichter, Piet van Veen. Helaas op 48-jarige leeftijd overleden. Door hem geïnspireerd ben ik hiermee doorgegaan. Nu , na jaren , laat ik ze voor t eerst aan anderen lezen. Er zitten heel zware , donkere gedichten bij. Dit heeft me geholpen om emoties in een heftige tijd van me af te schrijven en te begrijpen.
Verlies
Een krakende zucht
Ontspringt uit wanhoop
Door verstilling
En met wantrouw
Verlaat ik mezelf
En kilheid maakt zich meester
En zuigt het laatste beetje
Gifheid op
Verlies
Ver weg van mij
Ben jij
En in mijn hart zo dichtbij
De afstand is tastbaar
En niet in staat
De kloof te dichten
Wordt de beslissing gemaakt
Door onvermogen
Niet vanuit connectie
Nieuwe dag
Een nieuwe dag
Om opnieuw te beginnen
Was wat ik wilde
Maar die nieuwe dag
Is niet gekomen
De nieuwe dag
Die alles anders maakte …
Onthecht
In verlangen gehuldigd
Vertrek ik uit de ruimte
Mijn lichaam blijft achter
Vol van emotie en zwaar
Ontkoppelt door afschuw
En verraad
Mijn woede overheerst
En laat je niet meer toe
Hoe prachtig is het leven
Van niet voelen
En onthecht zijn
Dank mijn lief
Liefdeloos gebaar
Harteloos ben je
Zoals je kijkt en doet
Liefdeloos met een lichtgevende theaterlach
De liefde ontvouwt door te trachten
Maar een nutteloos gebaar blijft achter
In een fata morgana van doorgekliefd hout
Met armen die tentakels vormen
Probeer ik te ontvluchten
En hoop , net als jij,
Dat t niet wordt opgemerkt
Puberbrein
Hij schreeuwt en gaat er tegen in
Ik corrigeer
Geef grenzen en twijfel
Totdat ik begrijp dat hij schreeuwt om deze grens
Die hijzelf nog niet ontdekt
Het puberbrein
Zo groot
Maar ook zo klein
Droom
Vertragen
In leven
De mobiel achter slot
En ontwaak
In al zijn pracht
En eenvoud
Verbondenheid in z’n eenvoud
En vriendelijkheid voert de boventoon
En toen werd ik wakker
Avond
De avond valt
Als de sneeuw op de daken
Verwoest door de dag
Slaakt het licht een zucht
Ontroerend neemt het duister het over
Om zich in de ochtend te verstoppen voor de ochtenddauw
De maan verstart
De weg kwijt
Heerser van emoties
Dat ben ik
Of niet
Wie ben ik
En waar is het begin
Waar is de weg
Waar ik afsloeg
Is niet meer terug te vinden
Ik moet terug
Om weer de draad op te pakken
Ik zoek houvast om me heen
Maar vind t niet
Somberheid
Is somberheid een keuze
Of zit het in je genen
Zoveel om te overdenken
Zodat ik me begraven voel in gedachtes
En complotten
Ik ben gelukkig
Of toch niet
Wat als en waarom niet
In hysterie en volkomen kalmte
Waan ik mij in een warme cocon
Stekelig van binnen
Verlies van houvast
Ik kijk naar buiten
En zie de matte kleur
Die ons al dagen tergt
Met overgave
Valt de grijsheid neer
Op mijn positieve geest
Mijn heldere geesteskleuren
Worden bedwelmt door
Een regen van melancholie
Ik staar en kijk
Naar de volgende grijze dag