Onvoorspelbaar
Het afgelegde parcours van Trump na 100 dagen presidentschap.
Gek is die man niet,
hooguit onberekenbaar, onbetrouwbaar,
onvoorspelbaar, soms ietwat ontoerekeningsvatbaar,
alle toespelingen gehuld in een sluier van
mystieke onduidelijkheid.
Zijn handtekening is voer voor eminente grafologen,
die besluiten dat het lijkt op een seismografische
voorstelling van een aardbeving
van 8 op de schaal van Richter.
Redelijk heavy dus.
Hopelijk beperkt ’s mans beleid zich
tot wat ongevaarlijke schokgolfjes
en zachte rimpeling op de wateren.
Claire Vanfleteren ©
Claire Vanfleteren
92 gedichten · dichter sinds 2014
Het jaar 2000
Langzaam begin ik ook te beseffen dat ik ouder word.
Welk jaar duiken we in?
2017?
In mijn herinneringen was 2000 het kantelpunt.
Jarenlang telden we ernaar af:
Een nieuw millennium.
De verre toekomst.
Bij ons in de buurt is er een restaurant met de naam
“in het jaar 2000.’
Ooit was dat een hypermoderne naam.
Nu staat die “2000” voor traditie, en ouderwetse degelijkheid.
Al meer dan 17 jaar een referentie.
Tachtigers die nu kunstgebitten hebben en valse heupen,
dineerden er vorige eeuw al.
Ze waren nog niet met pensioen en vierden er Nieuwjaar.
Ze kusten elkaar, wensten een goede gezondheid en beseften
volgend jaar is zoiets als morgen, dan zitten
ze hier opnieuw te vieren en een paar jaar later
wordt er voorgoed afgerekend.
Dat ze maar goed hun tijd nemen om te klinken op het leven.
Claire Vanfleteren ©
De tijd vliegt
Ja, de tijd vliegt, zegt altijd wel iemand aan de feestdis.
En hoe ouder de teller,
hoe explicieter zijn vaststelling.
Gisteren vierden ze nog maar oudjaar,
eergisteren zaten ze nog aan de unief,
wat eerder in de kleuterklas.
De knietjes die ze stukvielen op de speelplaats zijn amper hersteld
of ze moeten al vrezen voor hun heupen.
De helft van hun vrienden heeft al nieuwe moeten laten steken,
en een nog grotere groep kauwt tegenwoordig
de dagen met een kunstgebit.
Ik kan me voorstellen hoe dat moet voelen,
beseffen dat je ouder wordt
en voor de tachtigste keer Nieuwjaar viert.
Je bent al jaren de helft van je leven voorbij.
Je telt dus al lang niet meer op, je telt al lang af.
En dan kun je terecht beweren dat de tijd vliegt.
Claire Vanfleteren ©
ik stel vast
Wat stel ik vast
Men heeft het niet gemakkelijk.
Men dient het overzicht te bewaren.
Zich niet te verliezen in kortzichtigheid.
Een brede kijk te hebben.
Zich niet blind te staren op uitzonderingen.
Te focussen op wat verbindt.
Dat weet men.
Dat weet men zoals men weet dat de aarde niet zonder de zon kan.
Dat we onze planeet niet mogen verzieken.
Er is geen alternatief.
Men doet derhalve, binnen de beperkingen
van het eigen empathisch vermogen,
zijn uiterste best om het te begrijpen.
Begrijpt het niet!
Probeert het te aanvaarden.
Aanvaardt het niet.
’ t Is niet dat men niet wil.
Men is lang de kwaadste niet.
Al zegt men het zelf.
Claire Vanfleteren ©
Arme mensen
Hoeveel doneerde jij zelf al?
Ik zie schouders die worden opgehaald,
collectebussen die nergens staan
en anders genegeerd zouden worden.
Denk aan de velen die denken
en soms ook zeggen: zullen we ons eerst bezighouden
met ons eigen land.
Er zijn hier al problemen genoeg,
we kunnen de hele wereld niet helpen.
Er blijft ook altijd te veel geld aan de vingers
van zulke organisatie luitjes kleven,
of in de zakken van die regeringen,
of in die van de rebellen,
of van de transporteurs.
En trouwens, kunnen die rijkaars van deze wereld
dat daar niet eens oplossen?
Enzoverder enzovoort.
Ik vraag mij af, wat is er nu veranderd?
Claire Vanfleteren ©
de lente
Lente
De klok is gesprongen,
als een lammetje in de wei.
Vier poten vol vreugde vooruit.
Dat wil zeggen: een uur extra licht ’s avonds.
Nu moet en kan het gebeuren!
Dit is de week waarin goede voornemens
wel zullen werken.
Geloof me.
Doe het gewoon.
Ga elke dag een uurtje sporten, wandelen,
joggen, hardrennen.
Ga naar buiten.
Geniet met volle teugen van de zon.
Een nieuwe lente een nieuwe kans!
Claire Vanfleteren ©
Golf
Er staat een pittig briesje,
maar dat deert ons niet,
want wij lopen lekker in de zon.
Het gras onder onze voeten is mals.
De hemel is strak helderblauw en de ziltheid
van de zee vlakbij, danst in onze neus.
Monter kwebbelend houden we er flink de pas in.
Ik heb een stok, maar dat is geen stok maar een club.
We stappen naar een bunker
maar dat is geen bunker maar een driving range.
Bij mij is een bunker een put vol zand.
Als een gek een haluurtje ballen.
Hem lukt het, ik niet en plots drie goed. Naeen.
Even overweeg ik een ereronde,
doch ik ben te uitgeput en mijn arm doet pijn,
waardoor ik niet zou kunnen wuiven,
naar bovendien niemand.
Dus laat maar.
Hier hoort iemand van stand te zijn en niet ik!
Claire Vanfleteren ©
Uit eten
Terwijl uit eten gaan tevoren een hoogmis was,
van smakelijkheid en gezelligheid,
werd het plots een uitvaartdienst.
Waar ik ook keek,
ik zag louter lieden die in bedrukt stilzwijgen
een wortel tot zich namen
en deze bedachtzaam weg kauwden.
Daarna bogen zij zich een weinig naar elkaar toe
en prevelden enige zuinige woorden.
De laatste keer dat ik mij in die treurnistempel heb gewaagd,
werd ik betrapt op een glimlach
en staarde iedereen mij verbijsterd aan:
eten was ernst en niet gediend
van zoveel schaamteloze lichtzinnigheid.
Claire Vanfleteren ©
De herinnering
Ik vergeet die dagen en nachten nooit
waarin de wereld stilstond.
Er was zoveel verdriet en ongeloof.
Er was kwaadheid en angst.
Het hallucinante moment waarop vliegtuigen
zich in de Twin Towers in New York boorden.
De klopjacht op Marc Dutroux.
De meisjes die uit zijn huizen werden gehaald.
De nachtelijke aanvallen bij de eerste Golfoorlog,
waar we door een tv reporter schuilend onder een tafel
dat angstwekkend groene licht zagen.
Nu 1 jaar na 22 maart 2016 de zwarte dag voor ons land.
De waanzin sloeg keihard toe.
We hebben geweend tijdens de herdenking.
In Engeland werden ze daarvoor beloond
met een aanslag op eigen bodem.
Voor de zoveelste keer, werd het donker in ons hart!
Claire Vanfleteren ©
De dag dat ons land beefde
Een diepe wonde werd geslagen in onze harten.
Op 22 maart 2016 werd het na een oorverdovend geluid
overal stil.
Ons Belgenland stond op zijn kop.
Je hoorde je eigen adem stokken.
Het geluid werd oorverdovend stil.
De wind vergat te blazen.
De zon schaamde zich achter donkere wolken.
De duizenden ogen werden troebel door tranen.
Iedereen greep van emoties naar iedereen voor steun.
Tot de waarheid glashelder aan het klinken ging.
Geschreeuw uit verschrikte monden.
Geschreeuw van afgerukte ledematen.
Geschreeuw om dode kindertjes.
Geschreeuw om een goede huisvader.
Geschreeuw om die zorgende moeder.
Die dag werd zwart en onbegrijpelijk.
Verbouwereerd en triest,
hulpeloos en stil.
Is onze wereld nu veiliger geworden
Ik vraag het me oprecht af.
Claire Vanfleteren ©
Klein en onschuldig
Bij hun ontmoeting in de kleuterklas
had het jongetje kort haar handje geschud.
Niet enorm van harte, want liefde voor elkaar
hadden die ukjes niet.
In het verleden hadden ze misschien geen zo’n fraaie dingen gezegd.
Er is toch een moment dat je met elkaar moet praten.
In plaats van roddelen en vuilspuiten.
Dus het handje werd later toch geschud.
Een beetje van moeten.
Als ma vroeg haar even de hand te schudden
weigerde hij pertinent,
deed hij zelfs alsof hij de vraag niet had gehoord.
Zat hij zo’n beetje te mokken.
Raar jongetje, dat altijd zijn zin wil krijgen.
Misschien gaat het beter als hij in de echte wereld zal terecht komen.
Wie zal het verder vertellen?
Claire Vanfleteren ©
De wereld en oud worden
Verwonderd als ze keek naar de natuur,
zo keek ze ook naar de wereld.
Onherkenbaar was die,
het begin vergeleken met het eind van haar leven.
Alleen al op technologisch vlak
volgde ze met haar scherpe intelligentie alles.
Maar ze zocht altijd voornamelijk
de goedheid in de mensen.
Claire Vanfleteren ©