Afscheid
Daar zijn wij samen
een vergezicht over het water
een stap en nog een stap
verloren woorden
maar ook een sprankje hoop.
Zomaar
Een veld vol blauwe bloemen
het kleurde haar ziel
zij laat het na voor iedereen die het wil zien.
En dan
Tussen de gordijnen valt het licht
het uitzicht is prachtig
een droom een kus.
Het leven volgt een bitter spoor.
Daarboven
Een wieg vol witte wolken
zij drijven haar naar een eindeloze nabije hemel.
Willemien
11 gedichten · dichter sinds 2016
Ik zal me even voorstellen mijn naam is Wilhelmina van Stralen, maar de meeste mensen noemen mij Willlemien.
Ik ben beeldend kunstenaar en bij mijn werk schrijf ik vaak gedichten.
Mijn werk bestaat vooral uit schilderijen en tekeningen.
Ik woon samen met mijn man in het dorp Beets in N.Hollland.
Wilt U mij een keer komen bezoeken om naar mijn werk te kijken of mijn gedichten te lezen in mijn atelier dan is dat altijd mogelijk.
Email adres :wvstralen@hotmail.com
Hollandse Luchten
In het land van zon en Hollandse luchten
zoek ik tederheid en liefde
die mijn schaduw vangen kan.
Uitziend over de dijk
voel ik mijn adem
de wind draagt een wieg vol witte wolken.
Plotseling
donker en langgerekt daar
een schaduw
verbonden met het kwetsbare
van er zijn.
Struikelblok
Verdorie
voorlopig ga ik niet meer
vervelend
voor een keer
vraag
vrolijk om gelijk
vast
verkeerd verstaan
vaag
vrij om het te doen
vroeg
vind ik ook
voorbij
vraag het me niet
verstand
verloren
misschien?
- willemien -
Een briljante ontmoeting
Ik ben van zilver en briljant
wordt liefdevol gedragen aan haar hand
wanneer zij in de benen gaat
voor een korte wandeling op straat
loopt zij daar maar te flaneren
wuift met mij naar belangrijke heren
laat mij schitteren in de zon
met haar boezem over het balkon.
Soms mag ik even zwemmen
aan dat chloor moet ik wel even wennen
na afloop poetst mevrouw mijn briljanten
ja, mijn eigenares weet van wanten
ook een souper mag ik aanschouwen
neemt mij ook weleens in vertrouwen
des avonds laat, verdwijn ik in fluweel
oh, oh het is mij soms wel wat te veel.
Willemien
De rode japon
Haar vingers glijden langs het porseleinen kopje
vertrouwt, dat is waar ze van houdt
witte parels, bepoederde neus
ja, zulke dames bestaan er, "heus"!
Zaterdagmiddag in Tearoom van Galen
gaat zij daar tea complet halen
behangen met juwelen en rode japon
gaat zij daar zitten in de zon.
Lonkt naar voorbijgangers, vooral heren
soms komt er een om een beschuitje te smeren
daar blijft het dan voorlopig bij
ja, mevrouw voelt zich graag vrij.
Het dorp waar ik woon!
Blijheid vangt het licht
en laat de natuur bloeien
de klok luidt het verleden
voor hen die achterbleven
ik koester de leegte.
De dijk kreunt
regen laat het asfalt glimmen
tederheid laat zich niet dwingen
het riet zingt zijn eigen melodie
ik koester de leegte.
Muzikanten houdt vol!
Muzikanten houdt vol
het aards bestaan opent zijn gordijnen
meegaan tot het einde
zoals zij,
die gevlerkte schaduwen in het zonlicht nalaten.
Het prille begin moet bevochten worden
om wederom de ontmoeting met het natuurlijke
te ondergaan.
Muzikanten houdt vol
de haan kraait
het aards bestaan opent zijn gordijnen.
Stilte
Een ogenblik van stil zijn
een sonate voor goede mensen
laat zich dragen
zij nodigen je uit
tot luisteren
fijn stof dwarrelt neer
langs mijn gevleugelde twijfels
zij laten zich tot grote hoogte drijven
het licht dooft .
Stilte!
Tussen lucht en water
lopen zij op klompen vol van venijn
zwoegend met kromgetrokken vingers
boetende voor hun bestaan
vishaken en borrelende vaten het bruine zeil bolt
de wind geselt hun lijven
brengt hun naar waar zij moeten zijn.
Het eiland
omringt door het water
is waar zij leven
in huizen druipend van teer
tussen tuintjes met wapperende lakens
schaduwen van weleer.
Onder de blauwe hemel
Landschap als een dwaallicht
mijn ogen staan er voor
weet jij
wat er onder de blauwe hemel gebeurd?
Hang de was maar buiten
de wind draagt
de zon laat zijn schimmen dansen
en wij kunnen tevreden zijn.
Een steen
Laten we geluk delen
dat tovert glimlachjes
blauwe luchten tot de horizon
wolken als witte rozen
de zee rolt en bruist
golven
als een pas de deux tussen land en water
aangespoeld in het warme zand
een steen
Laten we het geluk delen!