Harmen

Corona

Eigenlijk geen dag om te huilen
Op deze dag nu buiten
Gedwongen om binnen te zijn
Alleen maar kijken door een glasgordijn
Nu op ons zelf terug geworpen
Over zien wij nu wat het is geworden
Geen buur geen vriend
Alleen gedachten die je ziet
Je kinderen staan nu voor je deur
Nee dit is geen willekeur
je boodschappen staan nu voor het raam
dit is ver van aangenaam
Tijden van we gaan op slot
En zo treft ieder zijn eigen lot
Velen gaan nu van ons heen
Alleen de naam en een grafsteen
Geen blik geen knuf geen traan
Ze zijn in alle stilte heen gegaan

— Harmen

Corana

Soms staat het leven even stil
Ook als je dat nu niet wil
Zorgen om een heel klein beestje
We houden toch liever een feestje
Vallen onze naasten om
Het leven heeft geen borgsom
Nu slaan wij onze handen warm
Het geeft aan het is alarm
Wat kunnen wij voor onze zieke mensen doen
Dat kan alleen maar met een legioen

— Harmen

De tijd gaat zo hard voorbij
en het volgend concert al weer dichterbij?
Ik denk misschien te ver vooruit
maar ik mis zo je mooie snuit
De tijd om een vriendschap op te bouwen
elkaars gevoelens toe te vertrouwen
Vriendschap is samen zijn
zonder moeite, zonder pijn
Vriendschap is van elkaar houden
weet dat je op elkaar kunt bouwen
Vriendschap is geheimen vertellen
weet dat je elkaar altijd kunt bellen
Vriendschap is erin geloven
dat ik je alles wil beloven
Vriendschap is voor áltijd
Om ooit te zeggen:
we willen elkaar misschien nooit kwijt.

— Harmen

Zomaar

Wanneer het randje van je deken
weer wit is van de vorst
zal niemand je tegen spreken
en als je dan wakker wordt
zijn de nachten ook nog kort
komen de dagen van weleer
van vreugde en je hart deed zeer
nu is alles helder en gezond
al je sores naar de achtergrond
werken aan dat nieuwe licht
zie, dat stralende gezicht.

— Harmen

De tijd voorbij

tranen die niet willen drogen
het is niet uit onvermogen
tranen uit een diep gemis
het is meer dan geschiedenis
tranen uit zoveel verhalen
zou graag met je willen verdwalen
tranen die weer konden binden
door de liefde konden wij ons vinden
tranen zijn als een waterval
ze beroeren je tot in je diepste dal
tranen kabbelen over je wangen
ze duiden je op een intens verlangen
tranen moeten vrij kunnen stromen
ze mogen uit je ogen komen
tranen zijn het verdriet wat je wilt uiten
ze moeten eruit, ze moeten naar buiten.

— Harmen

5 maart

vijf maart twee duizend vijftien
het was vroeg en onvoorzien
genieten van kunst en cultuur
nu een dag tot in het late avonduur
zo dicht bij en nooit gezien
valkhof, was nu een wens misschien

een dag van samen, nog zonder te weten
een dag met middag en avond eten
kijken naar een nieuwe horizon
Altijd zoeken naar een inspiratiebron
na, alweer een jaar van echt samen zijn
met, tussen de middag een goed glas wijn

we zijn weer samen onderweg
er is nu tussen ons een verbindingsweg
eindeloos kunnen praten over nu en later
kijken van uit een amfitheater
wat kan de tijd ons nog veel leren
misschien nog een lied componeren

— Harmen

Noord

Ik kwam weer even langs in noord
geloof me, ik hoorde zacht een woord
een van niet zolang geleden
was ik anders doorgereden
heel lang geleden waren de uurtjes kort
dan werd de liefde opgezocht
het bankje van de liefde weet
wat de toekomst hier vergeet
komt tijd komt raad
of was alleen maar kattenkwaad
hier werd de kiem gelegd voor later
toch niet met een confrater
wel ging een ieder een andere weg
wat niet weet, heel ver weg
toch bleven de zielen in de buurt
het heeft wel heel lang geduurd
nu is alles echt voorbij
geef het nog even wat tijd
liggen we samen zij aan zij.

— Harmen

Een droom
een toekomst waar het verleden een diepe rol in speelt
voel ik mij na al die lange tijd die ik met je heb gedeeld
als een schip op woeste baren, stuurloos zonder kapitein
en voel nu voor het eerst hoe het voelt alleen te zijn

voel je liefde nog door me stromen
wordt haast gek van sterven en de dood
waarom was je naar hier toe gekomen
en mij een toekomst bood

kan niet leven met stille nachten
zonder een stem en een warm tegen mij aan
nu nog naar je trachten, misschien liggen smachten
lieve God wat heb ik genoten van met jou te zijn
heb niet kunnen bedenken om weer alleen te zijn

voel nu de leegte en de pijn
maar in mijn lijf blijf je toch wonen en voel je dan dicht bij mij
heel gewoon nog praten en vragen hoe gaat het nou
lukt mij nooit mag je niet vragen
als een schim die plots verdwijnt
de toekomst meegenomen en een zon die nooit meer schijnt

heb in stilte afscheid kunnen nemen
zelfs met een heel zacht woord uit je lieve mond
zou met jou hier willen wenen om wat ons zo samen bond
weet nu dat vreugde volle dromen over uit zijn en voorbij
besef dat jij nooit meer zal komen in het leven “wij”

enkel niets meer van je horen
kan mijn pijn misschien verslaan
werd zo graag opnieuw geboren
dan hoor ik fluisteren van je naam
de hoop met jou op een heel mooi leven
wat hebben wij beiden veel gegeven
had een droom en dat was jij

— Harmen

Gedichtendag
de dag waarop elke dichter wacht
fluisterende stemmen in je hoofd
het is het innerlijke waaraan je dacht
gevoelens die niemand dooft
of leven in je verbeeldingskracht

een levenskreet op je weg gebracht
het doet pijn en maakt je zwak
wat doet dat met de buitenwacht
het voelt niet goed en ongemak
misschien een ster onverwacht

je levensweg heeft vele kanten
je kan verdrietig zijn en iemand raken
je kan gelukkig zijn en iemand blij maken
’s morgens bij vroeg ontwaken
je leven gaan en vervolmaken

— Harmen

als tranen komen

als de tranen komen
en het leven gaat
waar zal ik je ontmoeten
in de nieuwe dageraad
eens zo vurig en bezeten
zo zal ik je begroeten
wil je dit even laten weten
niets is er om te vergeten

— Harmen

Wanneer ik huil, denk ik al die mooie dingen
was het omdat we pas beginnen

was het niet dat niemand het ook snapt
allen waren hierin dan ook zeer verrast

was het soms vertel het door
nu iedereen het dan ook weet vertel het door

vertel het hele verhaal en ieder in zijn eigen taal
niemand weet het allemaal

waren dingen niet soms ook verkeerd en zijn
terug denken doet alleen maar pijn

waren onze gevoelen dan niet heel normaal
hier stond de liefde dan ook zeer centraal

maar het is nu anders en heeft het zijn weg gegaan
blijf in gedachten en nog zo aangedaan

we hebben van een heel lang leven
toch de mooiste tijd samen mogen beleven

— Harmen

waar is die hand die mij streelde
waar is de mond die mij kuste
waar is lieve lach die ik in de verte zag
waar is het genieten in dat mooie restaurant
waar zijn de uren van dat eindeloze praten
waar zijn de ogen die elkaar steeds maar zochten
waar zijn gevoelens van dat intense samen zijn
waar kon dit leven mis gaan door
waar moest dit stoppen zonder pijn
waar is nu dat leven met al dat gemis
waar nu zo eenzaam en zeg dat ik je zo mis

— Harmen