Bedtijd
Het is al weer laat
zoals het weer gaat
ik mezelf weer verlaat
tegen de spoken praat
die onrust zo haat
en weer niet in staat
ik houd maar geen maat
Hoot nu goede raad
voeg woord bij daad
ga je wassen en baad
want de klok slaat
dat je naar bed gaat
Leve de regelmaat!
caroline verhagen
28 gedichten · dichter sinds 2015
Chateau Vivante
Luisterend naar zacht ritmische klanken
spelen mijn gedachten als een wirwar druiven ranken
Vol trossen blauwe druiven, rijpend in het licht
Nauw aan elkaar verbonden, iedere druif op zich
Een sappige tros vol liefde, met hier en daar een pit
verweven met een wilde scheut, waar de kracht
der natuur in zit
De glanzende pure blauwe kleur van wijsheid
zij aan zij met die bestofte druiven van bereidheid
Ik zou ze allen willen plukken
en daarmee mijzelf willen ontrukken
uit de aarde vol kunstmest
Ze zorgvuldig willen proeven
zolang mijn leven rest
Onze Vader
Geef mij vleugels alsjeblieft
en laat me vliegen naar de zon
laat me vliegen naar de bron
waar het allemaal begon
Geef me veerkracht alsjeblieft
en laat me zweven door de lucht
laat me zweven in een vlucht
weg van de rotte vrucht
Geef me ijzers alsjeblieft
en laat me glijden naar 't ontstaan
laat me glijdend het dal vandaan
Ik wil los, laat me gaan
Geef me vinnen alsjeblieft
en laat me zwemmen in de zee
laat me zwemmen met de golven mee
ik wil verder, zeg geen nee
Geef me wijsheid alsjeblieft
en laat me weten wat te doen
laat me weten met een zoen
Ik mag er zijn, denk ik koen
Angst
De wereld oogt als een groot gedrocht
wat op mij af komt kruipen
Met klauwen groot en vals
waar mijn druppels bloed afdruipen
Het heeft lang naar mij gezocht
en wil mij in de zwarte poel
der wanhoop gaan verzuipen
Een slijmerig graaiend monster
Het houdt mij in zijn greep
Mijn hoofd tolt van angst
alsof het mijn keel dichtkneep
Het bos
Als ik nu kon kiezen , wàt te dromen
zou ik wandelen tussen de bomen
Lekker de paden af
of op een paard in draf
De heerlijk frisse adem van al dat groen
en tussen de takken door, van de zon een zoen
Over een zacht tapijt van blad en mos
omarmd door de rust van het bos
En zie, geluidloos zachtjes en stil
ontspruit het jonge groen fris en pril
Je hoort je hart sneller kloppen
bewondert de kristallen dauwdroppen
De geur van hars en hout, zo zwoel
overmand door een magisch gevoel
een schilderij vol bonte kleuren
een saamhorig delen van geluk en treuren
Daar, een andere wandelaar
herkenning van gevoel bij elkaar
Ja, soms laat ik helemaal los
En droom ik van dat alles overweldigende bos
Mensen
We praten van verdraagzaamheid
We praten van een goed beleid
We praten van wereldvrede
Van liefde en goede zeden
We willen allemaal wat doen
Maar niemand weet goed hoe
En geen mens past de schoen
Want het is zoveel gedoe
Geloof
Groeiend op weg
Dwars door angst en pijn
Wat ik mij niet ontzeg
De levensles is ook venijn
Vertrouwend op het licht
Dwars door het duister
Zolang ik maar niet zwicht
En met aandacht luister
Langs het smalle pad
Door het niemandsland
Want wat ik nooit vergat
Ergens is het vaste land
Wijsheid
Wat oh wat is wijsheid
ligt het verborgen in grijsheid
de kracht van bereidheid
Blijft het dan een levensstrijd?
Wie
Geen moeder
Nòch een vrouw
Lieve God, ik voel
Slechts pijn en kou
Bloem
Dat smetteloze wit
aan een lange steel
Elk serene klokje zit
daar voor zijn eigen deel
Alle klokjes samen
kunnen mij beamen
zij vormen één geheel
Droom
Ik droom
en zie een vogel in zijn vlucht
Ik slaak een diepe zucht
en sluit mijn ogen bijna vroom
Een witte meeuw
in helder blauwe lucht
Mijn hoop in fantasie bevrucht
Van binnen een hulpeloze schreeuw
Ik droom
ben die vogel in dat blauw
vliegend uit al dat grauw
en rustend in een boom
Treuren
Vrolijke bonte kleuren
Slechts door de wind te sturen
het molentje van de buren
Dàt is treuren