Peter Paul J. Doodkorte

Eigenwijs, stralend en op weg

Negentien jaar geleden kwam jij erbij,
een klein meisje, bijzonder en blij.
Met grote ogen keek je de wereld rond,
en voor ons vanaf het begin goud waard.

Je groeide van meisje naar jongedame,
met een eigen wil en een eigen naam.
Je hebt je mening, je stijl en je kracht,
en precies dát maakt wie je bent en wat je brengt.

Je leerde, je groeide, je ging je eigen weg,
met soms wat gedoe, maar ach, dat hoort erbij.
Je behaalde je diploma’s, zette stappen vooruit,
en ondertussen bouwde je aan je eigen geluid.

Met Ryan aan je zijde, jouw liefde en maat,
hopen we dat er nog veel moois voor jullie komt.
Een toekomst vol dromen, plezier en geluk,
met af en toe een beetje chaos misschien.

En dan dit armbandje, vertrouwd en toch nieuw:
ooit voor jou als baby, nu opnieuw speciaal voor jou.
Een stukje van vroeger, van liefde en tijd,
dat met jou meegaat naar volwassenheid.

Draag het met trots, waar je ook gaat,
als teken van liefde die altijd bestaat.
Van het meisje van toen tot de vrouw die je bent:
wij zijn trots op jou, precies zoals jij jezelf kent.

Dus lieve Noa, geniet van vandaag,
van negentien kaarsjes en alles wat je graag mag.
Blijf eigenwijs, warm, krachtig en vrij,
en weet vooral dit:

oma en opa staan altijd dichtbij.

Toon meer

De kunst van het rijpen - van harte

Gefeliciteerd met jouw nieuwe jaar
een ronde kaas op de plank van de tijd,
nog glanzend van gisteren of vandaag,
maar smaakvol door wat het leven brengt.

Want zoals kaas dat doet
rijpt een mens langzaam, in tijd en rust.
Niet haastig, niet volgens een plan,
maar door alles wat je voelt en leert.

Er is het jonge, zachte begin,
licht als een ochtend vol verwachting;
de dagen waarop alles nog openligt
en elke stap een nieuwe richting is.

Dan komen de jaren die wat langer blijven,
jong belegen, met meer smaak en gewicht.
Je leert wat werkelijk belangrijk is:
een trouwe hand, een warm gezicht.

Sommige herinneringen worden oud,
stil bewaard in de kamers van het hart.
Ze dragen de rafels van vreugde en gemis,
van wat je verloor en wat je verwart.

En soms word je overjarig,
niet oud in de zin van voorbij,
maar diep van smaak door wat je droeg,
door alles wat het leven van jou vroeg.

Er zijn dagen romig en mild,
met een lach die nergens heen hoeft te gaan.
Een tafel, een gesprek, een arm om je heen -
en het besef: hier mag ik bestaan.

Maar het leven kan ook pittig zijn,
scherp, kruidig, onverwacht.
Dan proef je de smaak van moeilijke tijden,
van zorgen die je klein en stil maken kunnen.

Toch vormen juist al die smaken
het eigene van wie je bent:
wat je liefhad, wat je doorstond,
wat je gaf en wat je kent.

Dus hef vandaag het glas,
of snijd een mooie plak van het bestaan.
Op alles wat achter je ligt,
en op alles wat nog komen mag.

Op liefde die zacht om je heen ligt,
op vriendschap, trouw en dichtbij.
Op mensen die jouw leven kleuren
en op de mens die jij geworden bent.

Want leeftijd is geen eindstation,
geen grens, geen stempel, geen getal.
Het is de kunst van verder rijpen,
van mens zijn, steeds weer en overal.

Dus proef vandaag met volle teugen
van alles wat jou is gegeven.
En als iemand vraagt hoe oud je bent,
zeg dan met een glimlach in je leven:

“Oud genoeg om smaak te hebben,
jong genoeg om verder te rijpen.
En rijk genoeg om te weten:
het mooiste zal altijd blijven.”

Gefeliciteerd met jouw nieuwe jaar -
met alles wat was en wat nog komt.
Moge jouw leven, jaar na jaar,
steeds voller van betekenis worden.

Toon meer

Ballonnen in het Schollebos

In de zachte adem van de avond
waar het water langs riet fluistert
en bomen hun verhalen dragen
in een taal die niemand ziet,

staan wij tussen het groen stil
de lucht nog warm van zon
zijn kleuren gevangen in touw en hoop,
klaar voor een reis door blauwe luchten.

De eerste ballon, vol van verlangen,
droeg stil ongezegde woorden,
de tweede, zwart als verre de nacht,
hield de dromen nog even vast.

Handen laten los — eerst aarzelend,
alsof de aarde zelf nog roept
maar langzaam wint de lichte drift,
die alles naar de hemel trekt

Ze stijgen op, langs tak en vogel,
langs het zachte goud van het licht,
tot beneden Capelle kleiner wordt,
en het Schollebos een herinnering.

Twee stippen nu, in wijde lucht,
gedragen door wat niemand bindt,
alsof ze weten waar ze heen moeten,
alsof de hemel hen zacht bemint.

En wij blijven achter, stil verwonderd,
met lege handen, maar vol gemoed,
want soms is loslaten het enige
dat werkelijk recht doet aan wat gebeurt.

Toon meer

Samen staan

Baasje staat buiten, sigaartje in de hand,
alsof hij iets oplost dat niemand echt begrijpt.

De rook kringelt traag, de tijd lijkt stil te staan,
alsof denken belangrijker is dan bestaan.

Dan komt Nacho, zonder plan of bezwaar,
gaat naast hem zitten alsof hij het begrijpt

Hij kijkt even op, met zachte blik:
“Waarom zo moeilijk? Dit is het, dit is het baas.”

Geen haast, geen moeten, geen groot bestaan
soms is het leven gewoon samen zitten of staan!

Altijd dichtbij

Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw,
een datum die blijft fluisteren in ons hart.
Hier beneden zouden we kaarsen branden,
vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg.

Maar jij woont in die stad boven de wolken,
waar dagen geen einde kennen
en licht nooit dooft.

Toch ben je hier.

In elke adem van de wind,
in elke stilte tussen onze woorden,
en al weken -
daar is die vlinder weer,
licht en teder,
die ons steeds weer passeert
alsof jij zegt:
“Ik ben er nog, Pa… Ma… ik ben dichtbij.”

We voelen je,
juist nu de dag nadert
die ooit zo vol leven was.

En jij -
jij viert verder,
in een bestaan zonder grenzen,
waar liefde alleen maar groeit.

Ooit,
ooit staan we weer samen,
zonder afstand,
zonder afscheid.

Voor altijd verbonden,
in alles wat was,
en alles wat nog zal zijn.

Toon meer

Sociaal werk werkt

Jullie werk begint waar cijfers ophouden,
in deuropeningen, op bankjes in portieken,
tussen formulieren en vergeten verhalen
vangen jullie elke dag een vallende mens.

Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte,
door straten waar de zorgen langzaam groeien,
leggen een hand op schouders vol papierwerk
heel gewoon: iemand tot zijn recht laten komen.

Jullie kennen de taal van moeite en van schaamte,
van brieven die niet worden opengemaakt,
van kinderen die te vroeg volwassen kijken
en ouders die het niet meer weten maar toch blijven.

In vergadertalen heten jullie “kostenpost”
of “instrument in het sociaal beleid”,
maar in de wijken zijn jullie kompas en vangnet,
ademruimte, stil vertrouwen, lankmoedige nabijheid.

Jullie dragen tekorten in jullie agenda,
schaarste in formatie, tijd in achterstand,
en toch groeit uit jullie dagelijkse beslommering
wat geen begroting vangt: bestaanszekerheid in het klein.

Voor elke vraag die geen route blijkt te hebben,
trekken jullie met zachte handen nieuwe lijnen,
leggen jullie bruggen over rafelige levens
en noemen dat gewoon: sociaal werk.

Moge deze ode zacht op jullie schouders landen,
als een jas van erkenning, licht maar stevig:
dat jullie zien wat nog niet wordt gezien,
dat jullie houden wat anders uit handen valt.

En als morgen weer een dossier te zwaar lijkt,
een casus te complex, een wijk te moe,
weet dan: de wereld leunt ongemerkt op jullie,
op de stille kunst van nabij zijn en niet opgeven.

Toon meer

Jij bent er altijd

Je bent nog jong.

Misschien hoor je te dromen,
te dwalen,
te lachen zonder zorgen.

Toch kies jij,
elke dag opnieuw,
voor een ander.

Met een luisterend oor,
een helpende hand,
een warm hart
en een liefde
die nooit om applaus vraagt.

Je draagt
wat voor velen onzichtbaar blijft:
zorg,
verantwoordelijkheid,
en hoop.

Niet omdat het moet,
maar omdat iemand
op jou vertrouwt.

Jij bent geen held
uit een verhaal.

Jij bent een gewone,
buitengewone mens.

Een lichtpunt
in dagen die donker kunnen zijn.

Blijf ook goed zorgen
voor jezelf.

Want wie zoveel liefde geeft,
verdient het
om zelf ook
liefde te ontvangen.

Voor alle (jonge) mantelzorgers:

Dank je wel.

Omdat jij er bent.

Toon meer

Open voor de wereld

Wij zijn geen eilanden
geen losse kusten in een stille zee,
maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid,
stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander.

Wij worden gevormd
in de aanraking van de wereld,
in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt.
Wie zich afsluit,
verliest niet alleen de ander -
maar ook een deel van zichzelf.

Laat je raken
door het lichte dat langs je huid strijkt,
door het sprankelende dat onverwacht oplicht:
een blad in de wind,
een zin uit een lied,
de blik van iemand die even blijft hangen.

Want dansen ontstaat niet in afzondering,
en verliefdheid kent geen muren.
Genieten vraagt om overgave,
om het toelaten van wat buiten je ligt
en toch in je binnenkomt.

Jezelf zijn
is geen gesloten vorm,
maar een keuze in openheid:
door wie, door wat
laat jij je bewegen?

Hoe wijder de deur,
hoe rijker de ruimte.

Open dus je hart, je ziel -
laat binnen wat je voedt,
wat je optilt, wat je draagt.
En wees niet bang
om te sluiten wat niet voor jou bedoeld is.

Toon meer

In het stof van de wind

Pa, de week dat jij verdween
werd de lucht ineens een droge zee van stof.
Het leek alsof de tijd zelf over Capelle waaide,
een grauwe storm die alle kleur uit de straten blies.

Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen,
Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt.
De wereld ging gewoon door, maar in mijn borst
woelde een storm die geen weerbericht ooit voorspelde.

Mensen kwamen als kleine karavanen,
met woorden, handen en flarden van jouw lach.
Ze zeiden dat het leven verder moest gaan,
maar hun zinnen klonken alsof ze door zand spraken.

Ik dacht aan al die keren dat jouw stem
mij door mijn eigen stormen heen loodste.
Jij wees nooit de weg met grote gebaren,
je stond gewoon naast me, als een lantaarn in stof.

Nu sta ik zelf in die oude stoffige wind,
en ik voel hoe jouw stilte achter mij meeloopt.
Elke stap die ik aarzelend naar voren zet
wordt lichter omdat jij, onzichtbaar, mee beweegt.

Pa, soms lijkt het of ik jou opnieuw ontmoet
in de korrelige lucht boven een lege straat,
in een zonnestraal die zich door alles heen bijt,
in het knarsen van mijn eigen stem als ik jouw naam zeg.

De wereld zegt “zo lang, het was goed om je te kennen”,
en ik fluister zacht: “zo lang, het was goed om jouw zoon te zijn.”
Deze stoffige oude stof vult mijn huis en mijn hoofd,
maar in elke korrel zit een stukje van jouw licht.

Als de storm ooit gaat liggen en de lucht weer helder is,
zal ik verder lopen, niet omdat ik jou vergeet,
maar omdat jij mij geleerd hebt in weer en wind
mijn eigen weg te vinden, met jouw handen in mijn rug.

Toon meer

Voor alle vaders die dragen

Er zijn mannen
die vader werden
op de dag dat een kind hun vinger vond
en die sindsdien de wereld anders dragen:
voorzichtiger soms,
dapperder vaak,
met een jas vol kruimels, zorgen, trots
en een hart dat nooit meer alleen van henzelf is.

Er zijn mannen
die geen bloedband nodig hadden
om toch te blijven,
om schoenen te strikken,
fietsen vast te houden,
tranen op te vangen
en in een halfdonkere nacht te zeggen:
ik ben hier, ga maar slapen.
Alsof liefde pas echt liefde wordt
wanneer zij niet vraagt
of iemand “eigen” is.

Er zijn vaders
die groeien in stilte,
in pleegkamers, aan keukentafels,
tussen logeerweekenden, schoolrapporten
en het zoeken naar de juiste toon
tussen ruimte geven en dichtbij blijven.
Mannen die leren
dat zorgen soms vooral betekent:
niet oplossen,
maar naast iemand gaan zitten
tot het weer lichter wordt.

Er zijn grootvaders
die opnieuw leren kijken
door ogen vol verwondering,
die hun zachtheid met de jaren niet verloren
maar juist verfijnden
tot iets dat op rust lijkt,
op tijd,
op een hand op een schouder
die zegt:
het komt goed, jongen, meisje, mens.

Er zijn mannen
die nooit “papa” werden genoemd,
maar wel deuren openhielden
waarachter een ander kon schuilen.
Die luisterden zonder haast,
grenzen stelden zonder hard te worden,
en met hun aanwezigheid bewezen
dat vaderschap niet altijd in een naam woont,
maar vaak in een gebaar:
de arm om je heen,
de raad op het juiste moment,
de moed om te blijven
als blijven het moeilijkst is.

Er zijn mannen
die vader wilden zijn
maar dat verlangen ergens moesten neerleggen,
zachtjes misschien,
of met een breuk in hun stem.
Ook hun liefde telt,
ook hun lege handen weten
hoe groot zorg kan zijn
voor iemand die er nog niet was
of nooit kwam.
Soms is vaderschap ook
de ruimte in je hart
die altijd open bleef.

En er zijn mannen
die zelf nooit leerden
hoe je vader moet zijn,
maar het toch werden —
struikelend, zoekend, met vallen en opstaan,
met excuses waar nodig,
met liefde die niet perfect was
maar wel echt.
Want ook dat is vaderschap:
niet feilloos zijn,
maar telkens opnieuw kiezen
om er te zijn.

Voor al die mannen vandaag:
voor wie dragen, beschermen, aanmoedigen,
voor wie troosten, loslaten, opvangen,
voor wie niet voorop lopen
maar wel altijd in de buurt zijn
als het nodig is.

Voor wie een thuis zijn,
een richting,
een veilige stem in een onrustige wereld.

Vandaag vieren we niet alleen vaders,
maar alles wat vaderlijk is:
de hand die optilt,
de blik die begrijpt,
de stilte die niet leeg is
maar vol vertrouwen.

Dus aan ieder
die op welke manier dan ook
een ander hielp of helpt groeien,
een ander veiligheid gaf of geeft,
een ander leerde en leert
dat liefde ook standvastig kan zijn:

Fijne Vaderdag.
Weet
dat wat je gaf of geeft -
in woorden, in daden, in trouw, in tijd -
misschien niet altijd groots leek of lijkt
maar voor iemand
een wereld van verschil was of is!

Toon meer

De drempel

Op school ben je echt een karakter,
de leraar zweert, je bent een sieraad.
Maar bij de voordeur breek de meter,
alles stoort en de sfeer wordt kwaad.

Die paardenbloem was wild geplukt
beveiligd tussen de tassen en de stress.
Nu mist er één blaadje en je bent gespannen,
dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat.

Je kijkt niet zomaar naar de verf,
“Je moet kijken met je hart, mam.”
Terwijl je om half zes een meesterstuk bouwt,
Als de avond zachtjes valt.

Dan sluit ik zacht de badkamerdeur,
de koele tegels op mijn wang.
Een vluchteling van geur en kleur,
een moeder, hondsmoe en bang.

Omdat jouw sprankel soms verdwijnt
in donkere vragen voor de nacht.
Waar de buitenwereld stralend schijnt,
Stormt het binnen met grote kracht.

Onzichtbaar maar onlosmakelijk

Er zit een draad
die niemand ziet
maar die geen mens kan breken.
Geen maatregel,
geen afstand,
geen zorgvuldig geformuleerd besluit.

Je kunt een kind verplaatsen,
een bed verschuiven,
een leven opnieuw inrichten -
maar niet
waar het vandaan komt.

Niet de zachte echo
van een stem die nooit verstomt,
niet de schaduw van een ouder
die meeloopt in het hart.

Soms verschijnt die verbinding
in vormen die we niet begrijpen:
in gedrag dat schuurt,
in keuzes die pijn doen,
in een stille poging om te zeggen:
zie mij,
ik hoor ergens bij.

En wij,
wij noemen het probleem,
terwijl het vaak een antwoord is.
Een antwoord op gemis,
op liefde die geen plek kreeg,
op een naam die niet uitgesproken mocht worden.

Want een kind blijft van zijn ouders.
Altijd.

Tenzij -
wij de moed hebben
om niet alleen te beschermen,
maar ook te verbinden.
Om niet alleen weg te halen,
maar dichterbij te brengen
wat er nooit echt weg was.

Misschien is dat de beweging.
Niet naar nul alleen -
maar naar zien.
Naar luisteren
tot onder het gedrag.
Naar erkennen
dat wat blijft,
niet het probleem is -
maar het begin.

Toon meer