fogske

Psychose

Daar sta je dan; op de wereld,
die niet de jouwe is.
Daar sta je dan; in de kamer,
die voor jouw een gevangenis is.
Daar sta je dan; alleen,
maar volgens jou met zoveel meer.
Je schreeuwt, je roept, je lijd.

Ik reik mijn hand uit,
maar ze verdwijnt in de mist.

Daar sta je dan; op de wereld,
die langzaam verbrokkeld.
Daar sta je dan; in de kamer,
waar de tralies vervagen.
Daar sta je dan; alleen,
maar volgens jou niet meer met zoveel.
Je roept, je fluistert, je breekt uit.

Je reikt je hand uit in de mist,
we vinden elkaar.

Daar staan we dan op de wereld,
die nu de onze is.
Daar staan we dan; in de kamer,
die nu veilig, vertrouwd is.
Daar staan we dan, niet meer alleen;
maar met ons twee.
Je praat, je luistert, er is rust.

Hand in hand, het lijden doorbroken;
in rust je leven weer tegemoet.

— fogske

Schulgevoel

Als schuldgevoel wint;
ontzeg je je geluk.

Als schuldgevoel wint;
zet je een stap terug.

Als schuldgevoel wint;
leef je onderdrukt!

Als schuldgevoel wint,
ga je uiteindelijk stuk...

— fogske

Ontnomen.

Het afscheid is me ontnomen,
ben speciaal voor jou gekomen.
Laatste woorden maar niet alleen,
blijf nauwelijks op de been.
Weggestuurd maar niet door jou,
je wou omringt zijn door degene waar je van hou.

Weer een gemiste kans en ik moet weer weg,
draai op voor een ander en heb weer pech.
Probeer nog een derde keer
want ik hou het niet meer.
Wederom word het me ontnomen,
vraag me af waarom ik ben gekomen.

Besef dat wat me is afgepakt, niet kan worden terug gegeven,
het ergste ; ik moet er nu mee leven.
Spijt in mijn hart, maar vol liefde voor jou
weet dat ik altijd van je hou.
Afscheid van je in mijn hoofd;
ik doe wat ik je heb beloofd.

En ondanks al de onmacht en de pijn,
sta ik wel terug op en zal er weer zijn!
Maar eerst degene om mij heen,
help hen terug op de been.
En is het dan eindelijk aan mij;
alleen en in mezelf met hopelijk jij aan mijn zij!

— fogske

Kanker.

Ik ontplof, ik schreeuw het uit,
alles is chaos, vanbinnen razernij.
Rollercoaster van gevoelens,
dof, vuur, verstikking nabij.
Vanbinnen onzeker, gevaarlijk domein,
een storm die raast, gaat het voorbij?
Ik onderdruk, uiterlijk kalm;
niets te merken, toon zelfs blij.
Het beneemt al mijn kracht,
gaat dit voorbij?
Ik geef niet op, ga door en vecht;
deze strijd kan (moet) ik alleen winnen.
Mijn lichaam word zwak, mentaal nog sterk;
de kracht van boosheid, maakt dat ik vecht.
De ziekte verzwakt, de kanker ebt weg,
lichamelijk weer sterker, mentaal bijna weg.
Nooit meer de oude,
maar blij dat ik won.
En nu weer gaan leven,
zoals het ooit begon.

— fogske

Uit de kast.

Al die jaren te strak in mijn vel;
gevoel dat het niet past; weet je wel.
Uiteindelijk vertoon je de eerste barst,
breek ik uit, kom ik uit de kast.

Een bevrijdend gevoel, mijn vel dat past,
toekomst onzeker en toch een houvast.
Eindelijk zijn wie ik echt ben,
innerlijke rust, vanbinnen echt Zen.

— fogske

Ik trek, ik sleur,
ik vecht, ik treur.
Ik huil, ik roep,
ik vloek, ik moet.

Ik stik, ik sterf;
ik verdrink, ik bederf.
Ik ben kapot en gebroken,
ik hou mezelf verstopt en verdoken.

— fogske

stilzwijgen

Ik voel me verloren,
wil me laten horen.
Er komt geen geluid uit mijn keel
en ik wil zeggen, zoveel.
Ik zeg niks en sla dicht,
ik ben het weer die zwicht.
Waarom vind ik niet de kracht
om te zeggen wat ik verwacht.

— fogske

Zonsondergang

Vredig, rustig en ongeschonden,
van zacht blauw tot hemelsrood.
Warme stralen, een helgele kleur,
een rose gloed, streepjes blauw.
De zonsondergang
vredig, rustig en ongeschonden;

— fogske

Gek

Liefde is een inwendig gekriebel,
het doet zo raar.
Het zegt je gekke dingen te doen
en je kan het niet stoppen.
Ook ik heb dat gevoel voor jou,
maar voel jij dat ook voor mij?

— fogske

Gevangen

Heb jij soms ook het gevoel
vast te zitten in je eigen lichaam?
Een lichaam dat je kent,
maar je toch gevangen houdt.
Een lichaam dat je past,
maar toch te groot kan zijn.
Een gevoel van leegte te hebben
en toch zit je propvol.
Een gevoel dat je jezelf goed kent
maar er niet zeker van bent.
Wie ben ik, wat ben ik
en waarom ben ik zo?

— fogske

Opgeven: nee!

Als je het gevoel hebt jezelf te verliezen,
als je op de rand van de afgrond staat.
Als je steeds dieper wegzinkt in die donkere put,
als je het licht niet meer ziet.
Als je jezelf niet meer in de hand hebt,
als je jezelf verloren waant.
Probeer je dan vast te houden,
aan datgene dat je gelukkig maakt.
Probeer rustig aan het licht te zoeken,
de ladder uit die diepe put;
Geef de moed niet op,
want weet je:
geluk overwint en
mooië tijden keren weer.

— fogske

Zo'n vriendschap wil ik zijn.

Als je het noorden kwijt bent,
weet dan dat ik je compas zal zijn.
Als je in een diepe put zit,
weet dan dat ik je ladder zal zijn.
Als je alles donker ziet,
weet dan dat ik je licht zal zijn.
Als je het echt niet meer ziet zitten,
weet dan dat ik er voor je zal zijn.
Want echte vriendschap is zeldzaam,
zo'n vriendschap wil ik zijn.

— fogske