Ik ben geboren op 18 augustus 1953 in Ravenstein, een mooi stadje aan de Maas in Noordoost-Brabant. Na de Mulo, Havo en de Pedagogische Academie ben ik in het onderwijs gaan werken.
Al in mijn late tienerjaren schreef ik af en toe. Ik had toen weinig vertrouwen in mijn eigen schrijven en het raakte daardoor lange tijd op de achtergrond. Na mijn pensionering kwam het schrijven opnieuw in mijn leven.
Eerst maakte ik filmpjes van verjaardagen en uitstapjes met kinderen en kleinkinderen. Een paar jaar later begon ik gedichten te schrijven.
Mijn gedichten ontstaan vaak vanuit wat mij raakt in het leven: een herinnering, een ontmoeting, de natuur of een klein moment dat iets bij me losmaakt. Soms begint een gedicht met een gebeurtenis, soms met niet meer dan een woord of een zin. En soms begin ik gewoon te schrijven en merk ik opeens: hier moet ik zijn. Vanuit zo’n eerste aanzet ontstaat langzaam het gedicht, dat ik daarna verder polijst.
Mijn gedichten bewegen zich vaak op de grens van het alledaagse en het filosofische, van leven en dood, van wat zichtbaar is en wat daarachter ligt.
Bij elk gedicht maak ik ook een video, die ik zelf inspreek. Beeld en muziek kunnen daarbij een extra laag aan het gedicht geven, maar de tekst blijft voor mij leidend.
ik lief jou kleine vrouw
ik lees jouw gezichtje
als een lief klein gedichtje
jouw traantjes
gaan in glijbaantjes
langs jouw wangetjes
Ik lief jou kleine vrouw
ik lees jouw oogjes
vol levenslust
bronzen wenkboogjes
zo zelfbewust
laat mij in jouw ogen
jouw fantasiewereld zien
ik lief jou kleine vrouw
jouw haren honingblond
jouw bloemenmond
met zachte hoeken
die altijd hoogte zoeken
vouw jouw zachte lach
als een feeststrik
om elke dag
ik lief jou kleine vrouw
ik voel jouw trots,
levenslust en vuur
ik wil jou kleine verschijning
achter de
hoogste omheining
ik lief jou kleine vrouw
blijf tot het einde bij jou
ik zal jou bijstaan
armen levenslang
om jou heenslaan
ik draag jou
op handen
naar duizend landen
Ik lief jou kleine vrouw
en als jij later
deze woorden leest
ben jij weer even
bij je opa geweest
de glans van bladergoud
zweeft in kalmte
vleit zich neer
bij hun stenen
in een zachte waas.
mijn adem verstilt
ik lees hun namen
ik ken ze niet,
maar ook weer wel…
hier hoef je niet meer
bang te zijn
je groot te houden
en helemaal niemand
die nog iets van je wil
of verwacht
onder een deken
van bladerpracht
ademt stilte
ik zie een vrouw
zij maakt licht
zet het schijnsel
bij een graf
geknield
buigt ze haar hoofd.
langzaam, alsof
iets haar vastklampt,
beweegt ze weg
van haar intieme plek
haar leven weer in
ik dwaal verder over
zachtmoedige paden
en vanuit elke steen
vloeien hun verhalen
door koele nevel
verhalen die nooit
verteld konden worden
mijn stappen vallen stil
wanneer
een beer mij
in verwarring aankijkt…
kermis Oss, jaren 80.
ongegeneerd schreeuwde
een grijnzend gezicht
telkens dit bericht
gewoon, tussendoor
met een cynische grimas
in zijn microfoon
‘U wordt hier constant belazerd!’
de vrouw met de vier borsten,
het meisje met het zwevende hoofd
of welke illusie dan ook
met opzwepende, maar
ook schampere tekst
dreef hij
de processie
door de lichtkieren
naar zijn hoofdaltaar
waar de kuddedieren
zich nieuwsgierig verzamelden.
het ‘bedrog’ had nog een knipoog
de dwepers van nu
gaan over grenzen
van fatsoen
zij maken van 1 moordenaar
een volk van moordenaars
zij brengen vluchtelingen
enkel terug tot
een groep gelukzoekers
zij proberen mensen
te mobiliseren
door de ander
te stigmatiseren
met beeldvorming
voor partij-politiek gewin
door het aanwakkeren
van sentimenten
zonder argumenten
probeer hiervan weg te blijven
ik laat me niet inlijven
in een stampend, dampend
marcherend gedrocht
geweld eindigt
nooit in een zegetocht
ik bid dat onze
democratische dijken
niet onder valse verzinsels
zullen bezwijken
ik hoop dat ik
zonder autocraten
mijn wereld in harmonie
achter me kan laten
ik denk nog weleens
met een glimlach terug
aan de illusie met een knipoog
(In de stilte van een Mariakapel
zoekt hoop haar weg naar licht)
in schemerklanken
ligt de Mariakapel geduldig open…
duizend kaarslichten hullen
haar in fluwelen goudgloed
stille gezichten dampen…
hoop en dankbaarheid.
een vrouw zet een bos bloemen neer
veilig op haar schoot
strelen warme armen
bange lijven.
droeve ogen prevelen hun verhaal.
hoop tast naar licht
door bevroren schemer
hoop steunt op wankel been.
zij loopt over rafelbrug
op dun, eenzaam touw.
hapt naar adem
in lege longen
en weet de overkant niet.
in schemerklanken
ligt de Mariakapel geduldig open…
een vrouw zet een bos bloemen neer
toekomst trilt mee
In nevel gesluierd land
in het zicht
van gloedvolle maan
vloeit zij mee
in het eerste licht
van de zon
toekomst groeit in scheurtjes
van vandaag
voedt zich uit de bodemlaag
ademt onze gedachten
draagt zij onze krachten
als getijden naar de zee
met eeuwig geduld
waar zij een nieuw idee
nog in schemernevel hult
achter gesloten deuren
van hoge gebouwen
beweegt zij zwijgzaam
in de schaduw van licht
waar bruggen wortel schieten
waar staal geen antwoord is
opdat kinderen in vrijheid
kunnen rennen
en nog vrede zullen kennen
toekomst wenkt…
weert…
lonkt
en dreigt.
zij zwenkt…
keert …
vonkt…
en zwijgt.
in de toekomst leef je niet
ze heeft geen vaste vorm
geen tastbaar gezicht
het is abstract
dat zich langzaam uitpakt
je kunt het niet betreden
ze mengt zich
met het heden
wat er nu gezaaid wordt…
legt zij
morgen op ons bord
toekomst is altijd onderweg
zij is dichtbij en ver weg
en wanneer zij verschijnt
is zij al voorbij
zodra zij het heden kust
ontvouwt zij zich in alle rust
Zij…
de ballerina van het water…
de koningin van de plas
Zij zwemt niet, maar…
zweeft gracieus
in een Koninklijke jas
Zij bezit geen sierlijkheid…
Zij is haar…
de Godin van de bevalligheid…
haar leven: een waterballet,
een dans
van pure élégance
en als Zij duikt
breekt het water…
onder haar pracht
Zij ademt mijn
betoverde blik
en passeert minzaam
met Keizerlijke allure
Zij is statig en van stand
Zij is prachtig arrogant
met haar Majesteitelijke bestaan
in grachten en kreken
laat Zij in haar schaduw
de omgeving verbleken
vader is dood
klonk het koel
ik verdronk even
in de stilte…
ik ademde de kilte
van ijskristallen
diep
in mijn kippenvellen lijf
in mijn hart
kraakten weer oude,
bevroren tranen
van mijn jeugd
maar ik miste niets…
er was niks verloren…
ik betrapte me
op de ernst
van dit geluid
in mijn afgesloten
oren
jij hebt mij nooit gezocht
ik heb jou nooit gevonden
er vloeide geen liefde
of begrip.
ik tastte vergeefs
met uitgestoken hand
terwijl ik verder afgleed
in zuigend drijfzand
het afscheid in de kerk,
de gebeden, de baar,
daar waar jij lag
ik zag jou als kind
jouw uitgestoken hand
maar…
hoe lees je mooie woorden
van een lege bladzijde
hoe geef je iets terug
wat nooit ontvangen is
‘onvoorwaardelijke liefde’
las ik later op jouw graf
dat is juist datgene wat
jij mij niet gaf
ik denk nog weleens
aan het gemis, het verlangen
jij kon het mij niet geven
maar… ach…
hoe moest jij mij
in liefde dragen
waar jij zelf
nooit
gedragen was
een boerderijtje
als een klont
eenzaam op verder
lege grond
ze moet het enkel
samendoen
met nog wat
zilverbladergroen
wat op hoge benen stond
als markering
van de stille klont
toen een eerste kind
het buitenleven vond
droeg de wind haar
ogen naar de einder
van de weidse grond
waar haar leven
stilletjes bestond
voorlopig moet zij het
zonder rumoer doen
te midden van het
zilvergroen
zij leeft op
kleine grond
met tedere stapjes
in het rond
soms droomt zij zich
langs lange lijven
boven het glinsterblad.
zij speurt achter zon,
sterren, maan en wind
of ze iets
van leven vindt
voorbij de stille grond
wat meer…
dan enkel deze klont
straks zoekt zij
voorbij het hemelspan
naar een wereld
van wat is…
en wat kan…
maangloed fluweelt duisternis
met contouren
van zacht goudvernis
zoete vogelzang vloeit
door verstild bomenbos
wind ligt ademloos
op donzig zilvermos
en wacht op nieuwe longen
voor de morgen
een kraai krast mij
kromme tenen
een uil boehoet
uit protest
ik voel
het samenspel
van nieuw leven
en het voorbije
in een verlaten nest
ik omhels het tedere,
het paradijselijke
van het moment
een zachtheid, een reflectie
van een hemels fragment
ik wil me neerleggen
op het suikermos
in eeuwige
geborgenheid
van maangoud bos
ik laat het paradijs
betoverend zichzelf zijn
zweef omwikkeld in een
laatste restje maansatijn
uit een wereld van smaragd
en in de nacht
kletst zij de regen
met nieuwe longen
weer overal neer…
ik voel het verlies…