dichteropdeveluwe

dichteropdeveluwe in Schoolgedichten · 2 dagen geleden

Autisme is mijn sticker

Vaak zit ik heel alleen
eet mijn brood op de wc
speel weinig met anderen
want niemand wil met me mee

ik ben anders dan anderen,
heb autisme, zoals de juf zegt
haat de school en de grote mensen
want opletten gaat bij mij zo slecht

ik zie en hoor altijd teveel
ben gewend aan veel structuur
Waarom krijg ik geen hulp?
de school vindt dat te duur

dictee doe ik het allerliefst
haal altijd tienen en nul fout
de klas vindt dat stom
dan word ik uitgejouwd

ik ben bang voor anderen
en als ik in de spiegel kijk
dan vooral voor mezelf

dan denk ik: ik ben gewoon onbelangrijk
was ik maar zoals ieder gewoon
dan pas ik in het schoolpatroon

en zit ik niet zo te kijk
want autisme is mijn sticker
en alleen mijn dossier wordt dikker

Toon meer

dichteropdeveluwe in Gedichten over de zee · 2 dagen geleden

Gedacht gedicht op het duin

Vanaf het duin kijk ik over het strand,
waar droogte zacht fluistert door het zilte zand.
De zon hangt laag, haar stralen lijken zwaar,
de lucht trilt dorstend, warm en klaar.

De duinen dor, het gras al donker geel,
de zee daar glinstert, koel en speels.
Maar zelfs haar golven lijken traag en zacht,
gedempt door de hitte, zoekend naar kracht.

Het schuim verdampt, de wind staat stil,
in deze loomte maakt zelfs schaduw geen verschil.
De warmte vloeit als een te zware zee,
maar het duin houdt stand, trouw en tevree.

dichteropdeveluwe in Huiselijk geweld · 2 dagen geleden

Blauwe plekken

Schichtig kijkt ze om,
ik zie de pijn in haar ogen,
die eens azuur blauw kleurden,
nu slechts flets staren
naar schimmen op de wand.

Ik ontwaar haar striemen,
plekken van slagen,
onder haar mouwen vandaan,
als blauwdrukken
van een onbekend geweld.

Ik voel haar onmacht,
haar vraag om hulp en begrip,
om oprechte liefde
en bovenal menselijk respect,
die ze al jaren zo mist.

Ik hoor haar roep,
de onuitgesproken woorden,
haar mond beweegt,
waar ze eens mee kon lachen,
nu slechts stamelt.

Ik droom, hoop en bid,
hulp voor haar,
een nieuw leven en toekomst,
of gewoon een wonder:
terug naar het meisje van tien.

dichteropdeveluwe in Schoolgedichten · 5 dagen geleden

Jouw eerste schooldag

Ik breng je weg,
je tasje aan mijn stuur,
jij stil achterop,
als we er zijn
kijk jij je ogen uit
loopt naar de juf
en huppelt naar binnen

terwijl ik je nakijk
nog even een zoen
en nog één en nog één
dan sluit de deur
zie ik je zitten op je stoeltje
met je naam erop

zwaai ik als groet
en fiets ik weer naar huis
een traan loopt
traag over mijn wang
ik mis je nu al zo
want nu is het zo stil in huis

geen gezing
geen speelgoed op de vloer
niet samen ff wat drinken
vandaag smaakt de koffie
me niet meer
Nog even, dan ben je er weer,
mijn lieve schat.

dichteropdeveluwe in Dood & sterven · 5 dagen geleden

Mama , waarom praat je niet meer

Mama, kom je spelen?
Ik verveel me zo
Je bent zo stil
de laatste tijd
ik zie je pijn

Mama, wat ben je dun
en zo bleek
Ik mis je gestoei
of dat je me kietelt
zoals vroeger

Mama, wat denk je?
papa is ook zo stil
laatst zag ik een traan
langzaam rollen
over zijn wang

Mama, wat eet je weinig,
en al die pillen
zo vaak naar de dokter
ik snap het niet
want ik ben nog maar vijf

Mama, waarom staan we hier?
waarom huilt iedereen?
die mannen in hun zwarte jas,
al die mooie bloemen
die je vaak van papa kreeg

Mama, waar ga je naar toe?
mag ik mee misschien
papa houdt me vast
en huilt hardop
als jij van ons weggenomen wordt
Mama, ik hou zoveel van jou.

Toon meer

dichteropdeveluwe in Sportgedichten · 5 dagen geleden

Ode aan IJzeren Rinus

In het stadion De Kuip, waar de harten klopten,
stond eens Rinus Israël, de man van staal,
met zijn onverzettelijkheid, nooit te stoppen,
IJzeren Rinus sprak de ware harde voetbaltaal.

Met elke tackle, elke sprint, zo vol vuur,
verdedigde hij zijn team met kracht als een rots,
een onneembare klif in de branding, zijn spel was puur,
niets- en niemand ontziend en met de nodige trots.

Zijn passie voor het spel, zo diep en oprecht,
met een blik vol vastberadenheid en altijd paraat,
in de strijd om de bal trok hij andermans fouten recht,
samen met Theo de Tank, onbetwist bikkels van formaat.

De fans juichten luid, als hij weer het veld betrad,
met zijn onvermoeibare geest en zijn ijzeren wil,
Rinus, de held, die nooit zijn moed en inzet vergat,
een symbool van doorzettingsvermogen, buiten het veld gewoon stil.

Dus laten we hem eren deze man van het edele voetbalspel,
IJzeren Rinus de bikkel, die ons al die jaren liet juichen,
in de magie van voetbal en de kracht van het geheel, jawel,
een echte legende die blijft leven om even voor te buigen.

dichteropdeveluwe in Ouders · 5 dagen geleden

Afscheid van mijn moeder

Sluik grijs haar
wat eens prachtig zwart was
wat fletse ogen
als bijna lege etalageruiten
die vroeger blonken van energie
de knokige handen
omhuld door craquelé huid
die vroeger bergen konden verzetten
dat is m’n moeder
aan het einde van een lange reis
die leven heet
voor hoelang nog

Haar kleine glimlach
een teken van herkenning
de weinige woorden
die ze nog zegt
als ze met trillende hand
een kopje koude koffie drinkt
was vroeger uitbundig
soms schaterend
als ze ’t op haar heupen had
om een grap, een mop
of gewoon maar
om het plezier wat ze had

Haar zacht ademhalen
de handen die zoeken naar steun
een laatste blik
naar bekende beelden
als ze naar me kijkt
stond altijd voor je klaar
deed tikkertje om de tafel
was de bezemwagen bij het fietsen
gaf het beste aan de ander
dat is mijn moeder
met al die liefde
mama, jij komt veilig aan

Toon meer

dichteropdeveluwe in Natuurgedichten · 5 dagen geleden

Waar de heide fluistert

Gelegen op het stuwwallenmassief
nu als infiltratiegebied gebruikt
ligt dit uitgestrekte heidegebied
vooral zomers in het paars gehuld

Hier is nog echte rust en stilte
is de hemel zo bijzonder dichtbij
daar hoor je het knisperen van je voeten
op naalden, takjes en het dorre zand

Daar fluistert nog steeds zacht de heide
over grafheuvels en romeinse soldaten
en militairen die er oefenden
een rijke mengeling van de historie

Nu heerst er een serene stilte
soms doorbroken door geblaat
of het bezoek van menig toerist
genietend wat de heide fluistert

dichteropdeveluwe in Seizoenen · 23 september 2026

De avond

Als een tijdloze deken
die knellend dreigt
valt de avond
over jou en mij

Alsof iemand stiekem
het licht uit doet
omdat het zo hoort
niet omdat het moet

dichteropdeveluwe in Natuurgedichten · 23 september 2026

Wat hoor je?

Hier ademt de aarde traag
onder een zon die loom aan de hemel hangt
zand stuift zacht bij elke stap
alsof de tijd zichzelf vertraagt

De heide ligt stil, paars en warm
een deken van zomer over het land
ver weg zoemt een bij zijn lied
ergens kraakt een dennenstam

De lucht trilt boven droge paden
herten zoeken schaduw in het groen
geen haast, geen moeten, geen geluid
slechts het zachte middagdoen

En wij, verloren in dit licht
voelen hoe de warmte alles sust
de Veluwe, in zon gevangen
fluistert samen met de hei: "blijf… en rust"

dichteropdeveluwe in Gedichten over de zee · 23 september 2026

Visser op zee

Hij vaart uit
als Oudeschild nog slaapt
terwijl de haven hijgt
de meeuwen krijsen:
Breng vis mee
zoveel als je kunt

Motor aan
Koffie zwart
Zware shag tussen
zijn verweerde lippen
Wind tegen

Op zee is alles eerlijker:
water is water
vis is vis
en als je valt
ben je gewoon
goed nat

Hij kent de Noordzee
niet van vakantiefolders
wel als zijn broekzak
van zijn oliepak

Hij kent de zee
van de tanden
de golf op golf
de kabels van de netten strak
zijn handen ruw en stuk

En ergens tussen
de Razende Bol
en het einde van de wereld
denkt hij:

als ik straks de haven binnen vaar
gooi ik mijn oliepak uit
smijt mijn schoenen weg
als ik straks thuiskom
neem ik nog een haal
van mijn laatste peuk
en ga ik morgen weer

Want zo gaat dat
met mannen van de zee
Ze varen weg
om terug te komen
en komen terug
om weer weg te varen

De horizon
is geen bestemming
Het is een gewoonte
die hoort bij de visser
zoals de golven bij de zee

Toon meer

dichteropdeveluwe in Schoolgedichten · 7 juni 2026

Isings' wonderen

Aan de muur hangen stil en groot
mooie platen van Isings' heel devoot
vol ridders, steden en verhalen
van vervlogen tijden om in te verdwalen

Kleuren fluisteren over kronkelpaden
van vroeger dagen en heldendaden
van mensen die hun dromen
door de voorbije eeuwen dragen

Elk detail vertelt delen van het verleden
van strijd en vrede binnen oude steden
ik zie de geschiedenis tot leven komen
terug in de tijd om even weg te dromen