Marion Kleuters

Rode Esdoorn
geveld 30 juli 2020

Honderd veertig jaar
stond jij daar
je bladerdak heeft
het zonlicht geblust
vogels hebben
op je takken gerust

in de zomer heb je
in de huizen aan de gracht
schaduw gebracht
in de winter
stak je af
tegen het licht
met de toren van de kerk
maakte je van het uitzicht
een ansichtkaart

na 140 jaar is jouw bestaan
in 40 minuten met de zaag
gedaan

met 200 liter per dag
raasde de sapstroom
door je stam
heb je gegild
toen het einde kwam?
men zegt dat bomen
geluiden maken
ze waarschuwen elkaar
bij gevaar
hun wortels zenden
signalen door
onhoorbaar
voor het menselijk oor
een ondergronds systeem
voor planten en bomen
alleen
kappen kunnen ze
niet voorkomen

Penone keert bomen
binnenste buiten
hij laat het innerlijk
van bomen zien
verguldt zijn kunst
jouw leed misschien?

Albrecht Beijling werd
levend begraven
de gracht
is naar hem genoemd
maar een boom
wordt zelden beroemd

jij sterft
nu je de grond verlaat
in omkering van de mens
hetzelfde resultaat.

Ooit was jij
een frisse jonge boom
je groeide
recht en sterk
tot een machtige
rode esdoorn
je zag mensen
komen en gaan
in jouw honderdveertig jarig
bestaan

zo is het lot van mensen en bomen:
je wordt geboren
om dood te gaan.

— Marion Kleuters

NATURA ARTIS MAGISTRA

In mijn vijvertje van 60 cm diep
en 60 cm rond
staat plots
een waterlelie
als een danseresje
met haar rokje wit
alsof er een popje
onder het bloempje zit.

Ze gaat open en dicht
volgt de zon en de maan
na vier dagen zinkt de knop
om nooit meer open te gaan
maar er zijn drie nieuwe bloemen
die boven water staan.

Ze zijn zo perfect
dat het effect
mij voert naar de herinnering
van de waterlelies in de Efteling
in gedachten hoor ik
het wijsje dat ik meezing
van het sprookje uit mijn jeugd.

Dat de kunst van de natuur leert
wordt zeer terecht beweerd
maar soms moet ik me realiseren
dat ik het haast om zou keren.

— Marion Kleuters

Fotoalbum

ik kijk terug in het vergezicht van jaren
en zie een foto van een meisje
met haar nieuwe fiets
voor de garagepoort
strak van verlegenheid
voor deze gelegenheid.

ik blader door en zie
in zwart wit een vrouw
in een gestreepte jurk
ze lacht en ik weet
dat die jurk rood wit was
omdat die vrouw mijn moeder was
en ik de kleine op haar arm.

de man met de hoed
houdt zijn hoofd scheef
lacht tegen de zon
Borsalino, een heer van weleer
van gabardine zijn lange regenjas
de man die mijn vader was.

de kleine jongen
zijn haar glimt van de brillantine
de moeder hurkt en draait
zijn gezicht naar haar toe
een oma die stralend
haar armen naar haar uitstrekt
naar mijn grote broer.

zij horen bij mij, deze mensen
in mijn fotoalbum
hun bestaan ook voor mijn tijd
het leven heeft ons meegevoerd
en ik raak ontroerd
door de herinnering.

— Marion Kleuters

LELIETJES VAN DALEN

ik plantte ze in mijn tuin
jaar na jaar na jaar
maar elk voorjaar
bleef de grond daar
leeg
waar ik ze verwachtte
mijn moeder 's lievelingsbloemen
haar parfum, de geur van haar zeep.

ik wilde de herinnering vangen
en zo groeide mijn verlangen
naar die kleine bloempjes
in mijn tuin.

ook dit jaar zocht ik weer
vergeefs tussen dor blad
maar toen ik het vergat
en later nog eens keek
zag ik spitse scheuten bleek
opgerold groen blad.

niet een, niet twee
maar wel tien op een rij
ik was als een kind zo blij:
want ze zijn mijn moeder gaan halen
haar lievelingsbloemen: Lelietjes van Dalen.

— Marion Kleuters

Coulissenlandschap

Koeien in wazig gras
dampen kauwen
liggen loom en lui
waar de Ijssel
als een zilveren lint
in het grasland ligt:
de Achterhoek

Ik wandel
onder hoge bomen
kruinen die elkaar kussen
vormen een stucplafond
hoog als een balzaal
ik ben heel klein
in dit coulissenlandschap.

In de verte hoor ik
schoten van kleiduiven
militairen of jagers
maar herten zie ik niet
en ook geen duiven
wij versnellen onze pas
en blijven buiten
schot.

— Marion Kleuters

Bomen

ik hou van bomen in de zomer
als ze vol en groen zijn en
het bladerdek speelt met het licht
dat vlekken maakt op mijn gezicht
ik lig met mijn ligstoel in het park
hun koele schaduw is zo fijn
zonder bomen in de zomer
verandert de stad in een woestijn

ik hou van bomen in de herfst
hun kleuren die knallen
tot de bladeren vallen
en alles kaal is
de wereld schraal is
en vogels vluchten
naar warmere luchten
dan hou ik van bomen in de herfst

ik hou van bomen in de winter
als ze kaal zijn
hun takken kooien
in de lucht zijn
als ijspegels aan hun takken hangen
vervullen zij mij met verlangen
naar n witte winter wondertijd
de lange donkere dagen ten spijt
ja ik hou van bomen in de winter.

In de lente hou ik van bomen
als er kleine knoppen aankomen
en bloesem bloeit roze en wit
of het nieuwe blad heel lichtgroen is
als verse sla sappig en fris
en ik weer naar buiten ga
want eindelijk is de lente daar.

— Marion Kleuters

sneeuw, pure sneeuw
zo zacht en wit
een deken van wol
die over het landschap ligt
dempt en verstilt
zo licht, zo licht
kristallen
die vallen
zo zacht
maken samen
een kleed
en ik weet
maar ik wil
heel stil
eronder liggen
niet lang, maar even
want ik wil verder leven
en mag dus nog niet slapen
onder een deken
van sneeuw.

— Marion Kleuters

Robin

Little bird in the red cravate
you stare at me with beady eyes
I look back knowing that
if I moved the slightest bit
you'd be gone, we would split.

So I sit tight, look at your neck so red
as if your feathers had somehow bled
keeping your head slightly to one side
begging for crumbs, I feel your plight.

Your stick legs clasp the back of the chair
the long toes stretching, balancing air
we sit and stare, sit and stare.

Then duty calls, I get up and place
my bread on the table with careful grace
you swoop down, start pecking the crumbs
while your beak deftly the table drums
then turn your head once as I go
redbreast, you will never know
that the sight of you
has moved me so.

— Marion Kleuters

de bladeren verkleuren
oranje, geel, rood,
roest, bruin en
soms paars ook
de kleur van de dood.

maar voor al dat sterven
eerst nog dat kabaal
die fanfare van kleuren
die de lucht verven
in schelle boeketten
een dorpsharmonie
met pauken en trompetten

en ik, ik verstom
als ik die schoonheid zie
al sluit ik mijn ogen
dat beeld blijft bestaan
omdat die herfstkleuren
op mijn netvlies staan

en is het straks over
de bomen zijn kaal
de wereld ziet grauw
en alles is vaal
dan sluit ik mijn ogen
zie dat feest weer voor mij
dan komen de kleuren
weer in optocht voorbij.

dan danst mijn hart
ik voel me zo fijn
omdat ik weet dat dit beeld
er altijd zal zijn.

— Marion Kleuters

TERUG

de bloemen lachen
de vogels juichen
de bijen brommen
de wolken wiegen
de zon zingt
want jij bent terug

en tot je weer gaat
zal mijn hart zingen
huppelen en dansen

want dit is geluk!

— Marion Kleuters

alleen is prima
laat me alleen
alleen voelt ook vrij
niemand zegt mij
wat te doen
wat te laten
ik mag alles van mij
en jij
bent ook vrij
hoeft mij niet te horen
niet te zien
ik kan je niet storen
maar heel misschien
zit ik in jouw hoofd
zoals jij in het mijne
zal ik toch niet verdwijnen
maakt de afstand geen verschil
ook als je het niet wil

ik laat je nu vrij
en misschien kom jij
dan weer terug bij mij.

— Marion Kleuters

de zomer voorbij

voorbij,voorbij is de zomer
maar de bij en de vlinder
komen nog voorbij
een vosje strijkt neer
bij mijn voet
maar eer
ik hem met een glimlach
begroet
vliegt hij op en weg
weg in de zon.

o als ik kon
zou ik de zomer
willen vangen
en in mijn koffer willen doen
en in de winter even kijken
naar het bladergroen
korenbloemen,klaprozen en margrieten
naar de bijen en de hommel
die van roos naar dahlia stommelt
dronken van honing want
hij denkt dat de beloning
van steeds nieuwe bloemen
en insecten die zoemen
nooit zal stoppen
ze blijven hun kleverige cellen
volproppen.

ik wil de jaargetijden houden
de afwisseling van
zoele warmte en ijzige koude
en alles ertussen in
maar in de winter wou
ik een beetje zomer doen
en in de zomer een beetje kou
maar wellicht en heel misschien
maakt het toeval
de beleving
wel het meest subliem.

— Marion Kleuters