Awkebit

De dood (volledig)

Dit gedichtje is misschien vrij simpel
En dit gedichtje is misschien ook wel vrij klein
Maar de dood is als je het maar zo bekijkt
Ook het kleinste wat er in je leven kan zijn.

Het leven is namelijk niet te vatten
In een simpel en klein gedicht
Als je namelijk terugkijkt op het leven
Dan zijn het enkel de mooie momenten die je belicht

Geen slecht woord over de doden
Hoe lastig het soms ook was
Ook jij hebt in liefde gehouden
En in liefde brengen we je naar je graf

De dood (kleine versie)

Dit gedichtje is misschien vrij simpel
En dit gedichtje is misschien ook wel vrij klein
Maar de dood is als je het maar zo bekijkt
Ook het kleinste wat er in je leven kan zijn.

Ontwaak

Ontwaak broeders van de aarde!
Ontwaak vrienden van het land!
Ontwaak de man en de machine!
Ontwaak het land!

Ga broeders van de aarde!
Ga vrienden van het land!
Ga man en de machine!
Ga en bevecht de vijand met uw hand!

Werk vrouwen van het staal!
Werk mannen van weleer!
Werk land van het volk!
Werk legt u nimmer neer!

Samen gaan we strijden
Samen staan we sterk
Samen zullen we lijden
Samen aan het werk

Mijn lief

k zie je, mijn lief

ik voel je, mijn lief

Kun je me horen, mijn lief?

Of ben ik alleen?

mijn lief,

Het was mijn fout en jouw keuze,

de dalen waren diep en de problemen leken als reuzen,

Toch kozen wij in het begin voor elkaar,

Was het verstandig?

wie zal het weten, wij waren zelfstandig

Ik zit hier, op het terras, denkend aan jou,

Franse muziek op de achtergrond, de zon gaat langzaam onder,

God wat is de wereld mooi,

En wat mis ik jou, hier naast me, wat zou ik zonder..

Luister, hoor je het, ons nummer,

Vergeet het niet, mijn lief, ons nummer

Toon meer

één man

Één man kwam voor het licht

Één man kwam voor de duisternis

Één man kwam voor de tranen

Één man voor het gezicht

Één man kwam voor de grens

Één man kwam weer thuis

Één man kwam voor de vrijheid

En één man kwam met een wens

Één man kwam met een vriend

Één man kwam met een droom

Één man kwam met hoop

En één man heeft het verdiend

Koud

Hier zit ik dan.
Helemaal alleen en bang voor de toekomst
Dwalend tussen de ruïnes van de moderne wereld.
Op zoek naar een uitkomst.

Ik zie tanks rijden door steden zonder naam
Vernietiging en wantrouwen zonder enig schaam.
Landen betwisten elkaar om kommer en kwel
En ik zit hier maar in mijn kleine kamer, mijn eigen cel.

Ik kijk naar buiten, met een blik van verdriet.
Mensen, hoe kan dit nou, waarom is er niemand die dit ziet?
Eu, VN, Vs, het zal me wat wezen.
Als je hier binnen komt als vluchteling, moet je nog steeds voor je leven vrezen..

Ik doe nu maar mijn doppen op, ik zal stil zijn zoals de rest.
Voor mij geen brandende ogen in mijn rug, voor mij geen vervloeking van de pest.
Nee, ik zal stil zijn en mijn leven blijven leven,
opdat ik weet dat er op het eind, niemand er meer om zou geven.

En hopelijk haal ik het einde, hopelijk wordt ik oud.
Dan zal er is er weer een generatie zijn, die zegt: ”mij laat het allemaal koud”.

trillingen door de aarde

Voelt u het,
Voelt u het trillen?

De aarde beeft en de huizen kraken,
De vogels fluiten en de paarden staken

de mens, opgeschrikt, rent op straat
kijkt om zich heen, bang en waakzaam
Wie doet dit, wie doet ons kwaad?

De wind, trillend van de spanning,
komt uiteindelijk, tot ontsnapping

Een diepe zucht, een diepe scheur.
Pijn uit het verleden, pijn van het terreur.

Daar is het dan, alle angst bij elkaar.
mensen tezamen, dieren verlaten, alleen op de wereld, kijken naar de ramp die komen gaat...

tussen schrijven en dansen

Kan een wereld bestaan
Zullen mensen weer lachen
en een lach nimmer vergaan

Tussen schrijven en dansen
is de wereld zo mooi
Kan je ze eindelijk verwachten
die eindeloze nachten

Tussen schrijven en dansen
staat geen kind nimmer alleen
is de oorlog teneinde
leeft iedereen tevree

Tussen schrijven en dansen
ontstaat ook, een vraag
wanneer begint men te dansen
en begin jij al vandaag?

Tussen schrijven en dansen
Kan een wereld bestaan
Zullen mensen weer lachen
en een lach nimmer vergaan..

Stil

Het is stil in de vrijheid
Het woord is hol
Niet langer meer de blijheid
Want de angst is vol

Het is donker in de vrede
Geen licht meer te zien
Enkel nog oorlog
Of iets anders misschien?

Het is koud in de liefde
Enkel nog haat naar elkaar
Of je nou anders bent of niet
De wereld is raar

Het is giftig op aarde
Geen dier is nog gezond
Sommige noemen het de mensheid
Weer een ander wijst naar de grond

Daar sta je dan als mens
Ben je nu tevree?
geen greintje fatsoen meer voor een ander
opgefokt als vee

Stiekeme dichter

De stiekeme dichter slaat weer stilletjes toe

Geen grenzen geen regels het dichten nooit moe

Als een schilder op papier schrijft hij de mooiste gedichten

En niemand die hem stopt nimmer zal hij zwichten

De stiekeme dichter schrijft graag over jou

Hij wil alles van je weten, staat op voor dag en dauw

En als hij het weet laat hij een gedichtje voor je achter.

En zo wordt deze harde wereld weer een beetje zachter

Het eind

We wisten dat dit zou komen
niets is later of misschien
Nu nog enkel mooie dromen
en een gedachte om je te zien

Samen naar de liefde snakken
is al lang niet meer een avontuur
enkel nog lege zakken
in de broek van passie en vuur

Stilletjes snikken over vroeger
Over de dingen die je samen had
nu nog enkel diepe voldoening
het einde als een warm bad

De grens

Ogen als witte kralen
grote woorden vele vragen
enkel en alleen verlaten
op weg naar het boek met vergeten namen

Geen eind bij de grens
Enkel muren en hekken
de dood begint aan je te trekken
biddend in de stof, je laatste wens

een bewaker begint te tellen
hoeveel lege ogen in holle vellen
misselijk kijkt hij verder toe
het maakt niet meer uit wat ik voor hun doe

Mensen beginnen bij de grens te dringen
Een oude vrouw begint in de verte zachtjes te zingen
Broden vliegen over het hek
Morgen weer vechten voor een betere plek