Liefdesroes
Vol overgave gaf zij zich over
Aan de liefde hij haar bood,
Ze ging geheel in zijn liefde op,
Als regendruppels in de zee.
Hij gaf haar alles hij in zich had,
Liep leeg van top tot teen,
Zodat hij geheel in haar vedween,
Louter liefde nog resteerde.
Joris Olivier
1863 gedichten · 519 dit jaar · 40 deze maand · dichter sinds 2023
Mijn eerste gedichtje schreef ik voor mijn eerste liefde Anja:
Ik denk,
Een meisje,
Ik wenk,
Ik bewijs je,
Mijn liefde voor jou.
Mijn tweede voor de liefde Marian met wie ik ben getrouwd:
Marianneke,
Mijn vlammeke,
Mijn hart- en hemeldief,
Kan d’r een ander,
Neen, geen ander,
Zijn zo lief.
Voor haar schreef nog voor we trouwden nog enkele liefdesgedichtjes. Daarna heel lang niets, pas na haar overlijden schreef ik gedichtjes over mijn rouw. Toen ik mijn tweede liefde kreeg, schreef ik voor haar gedichtjes over onze liefde en na haar overlijden ben ik doorgegaan met het schrijven van gedichtjes over uiteenlopende onderwerpen.
Jouw blik
Diep kijk ik naar binnen
In jouw ogen, die daar wachten,
Op mijn blikken die naar jou
Smachten al zo te lang.
Dan voel ik weer jouw streling,
Zo vol warmte en liefde,
Ik niet kan, niet wil weerstaan,
Alleen nog van binnen.
Steeds zie, voel ik jouw blik,
Diep in mij wachten,
Nu al zovele, te vele jaren weer.
Jouw ogen, op mij wachtend,
Altijd, telkens weer
Als ik kijk naar binnen, zo diep.
Fataal
De dood is soms nabij,
Als de boom staat
Aan de verkeerde kant
Van de niet al te brede weg,
En de bocht begon te vroeg.
Zo bleek onverwacht.
Dat zijn dagen waren geteld.
Het bleek onvermijdelijk,
Wijl de tak die bovenop hem viel,
Van groot gewicht was.
De val ervan was weliswaar
Niet op hem gericht,
Maar raakte hem frontaal,
Dat bleek dus fataal.
Najaarstochtje
Het najaarszonnetje schijnt over het land,
samen met een oude vriendin op de fiets
door de stilte. Door de mist verschiet
het verschiet, verdwijnt in het niets.
Geen koeien in de wei, alleen vogeltjes
laten zich horen, zien doe je ze niet.
Als ook de vogeltjes zich niet meer roeren,
resteert de stilte en zacht bandengeruis.
Wolken trekken zich over ons tesaam,
het zonnetje laat ook nog verstek gaan.
De wind krijgt nu een guur karakter,
De lol van 't fietstochtje is ons vergaan.
Bij het oude
Hij waste zijn handen schoon
Van alle schulden
Van zijn beleden wandaden,
Vond hij doodgewoon.
Zijn slachtoffers, het gepeupel,
Waren het volstrekt oneens
Met diens schoonwas actie,
Morden, smeedden complotten.
De moord die volgde
Had zeer ernstige gevolgen,
De protegés sloegen
Hun handen hecht ineen.
De gevolgen desastreus,
Het geslachtofferd gepeupel
Trok aan het kortste eind,
Alles bleef bij het oude.
Relativiteit
In het rijke Westen
Wonen ook arme mensen.
Deze arme mensen
Zouden in het arme Zuiden
Welgestelden wezen.
Aldus de relativiteitstheorie
Van de sociaal betrokkenen,
Een kleine onbegrepen groep
Van wereldvreemden.
Love song
The song in the evening
Burns in my deaf ears,
My heart is now beating,
In the rhythm of yours.
The sun is vanishing nearly,
The stars are almost born,
Our love is rising to heaven,
To melt there in the night.
Our love lasts forever and ever,
Will never stop nor die,
Flows like an endless river.
When the sunlight returns
And eats all the stars,
Our rising love still burns.
Chagrijn
Ik stond vanochtend chagrijnig op,
Wijl een rot dag bood zich aan,
Niet alleen voor mij, maar ook
Voor iedereen bij mij in de buurt,
En dat is verrekt vervelend, toch.
Edoch de remedie is bij de hand,
Het chagrijn komt uit ons zelf,
Kunnen wij zelf dus ook verhelpen,
Door in plaats van chagrijnig
Nu gewoon vrolijk en blij te wezen.
Tant pis 1
Als ik slaap,
En dat doe ik best vaak,
Beleef ik dingen,
Ik gewoonlijk nooit meemaak.
Waar mijn brein dat vandaan haalt,
Daarvan heb ik geen idee,
Dat is zo wonderbaarlijk,
Daar zit ik toch wel behoorlijk mee
In mijn maag, want ergens komt
Dat toch vandaan,
Maar hoe ik ook pieker en zoek,
Ik kom er niet achter,
…………………………………Tant pis!
Samenhang
Het ligt niet voor de hand,
Het ligt ook niet op straat,
Het ligt ook niet aan haar,
Het ligt aan mijn verstand.
Het leven trekt aan mij voorbij,
Het oude paard trekt de kar,
Wijl de voerman ment op d’bok,
Wolken trekken d‘hemel dicht,
De vrouw trekt d’gordijnen open,
Zet zo d’kamer in licht,
Schuift daarna het raam open,
Voor meer frisse lucht.
De winkelier schuift d’geldla open,
Telt zijn handel hem schuift,
De maan schuift geheel voor de zon,
Duisternis heerst dan alom.
Ooit zag
Zij heeft de mooiste ogen,
Ik ooit zag,
En daarenboven,
Ook de allerliefste lach.
Die ogen én die lach,
Kan ik niet, nooit vergeten,
Draag ik voor altijd met me mee,
Die herinneringen raakt nooit,
Nooit versleten.
Als ik mijn ogen sluit
Zie ik weer haar glanzende ogen,
Weer die stralende lach,
Wens ze eeuwig blijven mogen.
Stille tranen,
Van innerlijk verdriet,
Die zijn er wel,
Maar die zie je niet.