Lynn

Wat als mensen zouden weten
Al de gedachtes die ik laat gaan.
Wat als mensen zouden vergeten
Mijn leven en mijn bestaan.

Wat als het mij niet meer lukt
Het strijden tegen mijn brein.
Wat als de last die op mij drukt
Te zwaar voor mij blijkt te zijn.

Wat als mensen zouden zwijgen
Om de woorden die ik vertel.
Wat als mensen zouden dreigen
Met een straf of een bevel.

Wat als ik het niet meer haal
De door God gekozen eindstreep.
Wat als ik denk dat ik faal
En daarmee alle kansen misgreep.

Wat als mensen mij niet geloven
Alle pijn die ik stilletjes draag.
Wat als mensen mij dingen beloven
Dat waar ik helemaal niet om vraag.

Ik draag dit allemaal maar alleen
Afgezonderd van het leven.
Niemand zou merken als ik verdween
En ik mijn laatste adem zou geven.

— Lynn

Met woorden spelen

Ik wil met woorden spelen
Voorzichtig, gedurfd, speels
Spelen zodat ze gaan dansen
Dansen op de regels, de zinnen
Ik wil met woorden spelen
Letter voor letter, woord voor woord
Een voor een rijgen
Een woordenketting, een prachtstuk
Ik wil met woorden spelen
Zodat de tekst gaat ademen, leven
De zinnen gaan glimlachen
De woorden gaan zingen

— Lynn

Landmijn in een bloemenveld

Er zit een gevaar in ‘dichtbij komen’
Een landmijn in een bloemenveld
Geuren en kleuren om van te dromen
Zo mooi dat je je er voor openstelt

Er zit iets aantrekkelijks in contact
Een genot in tijden van liefde
Maar iets kwetsbaars wat het verzwakt
Wat vertrouwen door midden kan klieven

Er zit een bittere nasmaak aan lust
Een gruwel voor de mensheid
Maar toch een taboe wat erop rust
Waardoor zwijgen voelt als vrijheid

Er zit een gevaar in ‘dichtbij komen’
Een ruimte zonder eind
Geen verweer tegen negatieve stromen
Zo eenzaam dat de stilte schrijnt

Er zit een moord in het leven
Een enkele keer of misschien wel tien
Je hebt alles voor jouw veiligheid gegeven
Maar die dolksteek kon je niet zien

Er zit een stilte in het lijden
Een onmacht tegen geweld
Nu wil je niemand meer aan je zijde
Want die ene keer heeft jou gekweld

— Lynn

Het monster 'angst'

Er is een monster die mij achtervolgt
Het achtervolgt, pakt en verscheurt mij
Ik ben aan het rennen, vluchten
Maar ondanks dat komt het steeds dichterbij

Het schopt mij, dringt door tot in mijn ziel
Het verslindt en put mij volledig uit
Er wordt mij geen rust meer gegund
En de smeekstem vanbinnen schreeuwt extra luid

Ik schreeuw, maar er komt geen geluid
Het monster wurgt mij en stokt mijn adem
Ik roep om hulp, want ik kan niet meer leven
Ik zink, verdrink in water van ontelbaar vadem

Het monster krijgt de naam ‘angst’
Misschien is het eigenlijk wel gewoon de dood
Want met de seconde denk ik dat ik verdwijn
En dan besef ik: ik zit in stervensnood

Het monster overspoeld mij zodanig
Dat mijn brein mij in de steek laat
Angst sluit mij op in het onwetende
Verstikt mij in een onbereikbare staat

Verdoofd haal ik weer even adem
Heel eventjes heb ik geen angst meer
Uitgeput zoek ik naar het tastbare
Snel, voordat ik weer in de diepte verkeer

Blijkbaar lukt het nog om te vechten
Strijden tegen alle monsters, waaronder deze
Maar ik weet dat ik dit niet langer volhoud
Dus bij deze mijn laatste schreeuw om iemand te wezen

— Lynn

Bezweken onder liefde

Mijn grootste angst is uitgekomen
Ik had dit alleen kunnen dromen
Maar het blijkt toch dat gedachten
zo’n pijn niet had kunnen verwachten

Een levende nachtmerrie, daar leef ik in
Het is zwaar en dit is nog maar het begin
Hoeveel leed wacht er nog op mij?
Ik vraag me af, ben ik straks vrij?

Zal de zwaarte die op mij drukt
verdwijnen of ga ik gebukt
onder de last die op mij ligt
en bezwijk ik door het gewicht?

Zal het verdriet zo overweldigend zijn
dat mijn hart gaat scheuren van de pijn
waardoor ik hierna nooit meer
mijn leven met een ander verkeer?

Is mijn vertrouwen zodanig beschadigd
dat mijn gevoel zich met angst verzadigt
bij het denken aan ware liefde
wat zich bij mij door midden kliefde?

Ik hoop dat er niemand meer is
die zich aan zijn liefde voor mij vergis
Laat er alsjeblieft iemand zijn
van wie ik kan houden zonder pijn

— Lynn

Zijn liefde voor ons

Het is onze eigen schuld
Wij zijn van God weggegaan
Maar wat een liefde, wat een geduld
Na alles wat wij Hem hebben aangedaan

Hij stuurde Zijn Zoon
Om onze straf te dragen
Nu draagt Hij de gloriekroon
En bidt voor ons, alle dagen

Zie hoe Hij heeft geleden
Hoe Hij Zijn leven gaf
Hij heeft voor ons gestreden
En is opgestaan uit het graf

Wat een liefde voor ons
Dat verwonderd mij
Hij wilt jouw Vader zijn
Niemand is zoals Hij

De weg naar God is nu open
Jezus heeft de straf betaald
Je hoeft vergeving niet te kopen
Want de overwinning is al behaald

Juicht, want Hij leeft
Hij roept jou om te komen
Als je Hem jouw leven geeft
Zal Zijn liefde door jou stromen

Straks zijn er geen tranen meer
Er is dan nooit meer pijn
Dan geven wij Hem alle eer
En zullen nooit van Hem verlaten zijn

— Lynn

Verdwenen

Geen oorzaak, geen reden
Geen toekomst, geen heden
Geen troost meer, maar pijn
Geen waarheid, maar schijn

— Lynn

Rechte ogen

Het voor je uit staren
Niks kunnen doen
Alleen verdrietig zijn
Gebeurtenissen afspelen
Niks kunnen doen
Alleen maar zitten en staren
Staren naar niks of niemand
Alleen zijn

— Lynn

Ik mis je

Zomaar, ineens
Zonder aankondiging
Ben je verdwenen
Was nog heel even gebleven
Dan kon ik je vasthouden
Je knuffelen, je kussen
Van je houden, over je vertellen
Vertellen met trots
Over wie jij was
Maar je bent er niet meer
Ik hou van je, ik mis je
Ik mis je

— Lynn

Botsende wolken

Lichtflitsen als verblindend
Donderslagen als bazuinen
Gegil galmt door de lucht
Angst zoekt een uitweg
Gebeden schieten omhoog
Gure kou onder de huid
Getril tot in de botten
Klapperende tanden
Kleding als water
Veiligheid verbrandt
Huilende klanken verwateren
Schietende ogen zoeken hulp
Geen uitweg

— Lynn

I am also a human being

I'm sorry
But I'm not an animal
I don't belong on a leash
I am also a human being

I'm sorry
But I'm not a slave
I don't have to clean up your mess
I am also a human being

I'm sorry
But I'm not trash
You don't have to throw rotten food at me
I am also a human being

I'm sorry
But I'm not a punching bag
You don't have to kick or punch me
I am also a human being

I'm sorry
But I'm not a joke
You don't have to laugh at me
I am also a human being

I'm sorry
But I'm not a search engine
You don't have to hide my stuff
I am also a human being

I'm sorry
But I'm not a window
You don't have to ignore me
I am also a human being

I'm sorry
But I'm allowed to be myself, right?
I'm allowed to live, aren't I, just like you?
I am also a human being

— Lynn

Antwoord van de echo

Starend in de spiegel naar een gezicht
Een meisje met tranen
Ik vraag me af of ik haar ken
Ik vraag me af of ik dat ben
Een fluisterende stem gaat dwars door het glas van de spiegel
De stem komt bij het meisje
“Jij bent lelijk, je kan niks”
De echo geeft het antwoord door het glas weer terug:
Jij bent lelijk, je kan niks.

Het meisje haalt haar tranen weg
“Nee, je bent niet lelijk”
Ze wacht op het antwoord van de echo, haar grote vriend
Ze hoort hem niet, ze wil hem niet horen
Ze wil alleen negatieve dingen horen
Anders gelooft ze haar echo niet
Het is haar 6 jaar lang verteld
“Jij bent gek, raar en saai”
Het klopt, nu gelooft ze de echo, nu hoort ze hem

Het meisje legt haar hand tegen de spiegel
En raakt met haar vingertoppen het gezicht in de spiegel aan
Ze raakt haar niet aan, ze hoort er niet te zijn
Het meisje zucht en laat een traan vallen
“Ik ben vuilnis, ik hoor daarbij”
Tevreden hoort ze de echo weer aan
Ja, ik hoor hier niet en ik ben vuilnis
Wie wil mij nou hebben?

“Ik ben het niet waard om nog te blijven leven
De pijn is het niet waard om nog te blijven leven
Ze haten mij en doen mij pijn
En toch is de pijn fijn, want het hoort bij mij”
Het meisje wil het verdriet kwijt
Maar niks doet zoveel pijn als het verdriet
Geen mes kan de pijn vervangen
Zelfs de dood lost niks op
Kon het maar, dan kon het meisje weer lachen

— Lynn