E. V.
Er valt licht in de tuin,
licht uit de herfst,
van berusting,
stilte,
bezinning.
Beste,
op de gelinkte website vindt u partituren terug die bij de liedteksten horen.
Met vriendelijke groeten, Inge.
Er valt licht in de tuin,
licht uit de herfst,
van berusting,
stilte,
bezinning.
Als je moet vechten om te leven,
dan verschuift alles wat van belang is
naar de voorgrond.
Het neemt niet weg
dat ergernissen er nog zijn,
maar niet in verhouding
tot de pijn.
De trein raast voorbij mensen,
dingen en gebouwen
die vertellen
wat tijdelijk is.
Kastanjes liggen uitnodigend op de grond
om op te rapen en in een zwarte bakelieten kachel
te poffen, waarna ze, als zoete snoepjes,
smaken naar lang geleden.
krachtige platen van machtige staten,
banen vol data, de ruimte een fata,
expansie vakantie,
het schroot in het rood waar men
niet wil besparen de komende jaren.
Vrijdagavond 13 november 1998, 21u,
een prachtig klooster doemt voor ons op.
We weten niet goed wat we van dit weekend verwachten,
maar het idee om samen met anderen te zingen
spreekt ons wel aan.
Na een rondleiding en kennismaking
begint de eerste zangstonde die uitdagend is,
want je moet al goed noten lezen of
een gevormd muzikaal gehoor hebben om te volgen.
Gelukkig kunnen we ons verbergen
achter de intensieve klank van 60 man.
Naast de dirigent en een begeleidster leren enkele gasten
ons de globale liederen aan.
Heimwee en emotie spelen daarbij een grote rol.
Wanneer een professionele groep zaterdag optreedt,
is iedereen voldoende geïnspireerd voor een bonte avond:
of er over een boom wordt gezongen,
op hommel of gitaar gespeeld,
men danst en lacht bij uitvoeringen van Finnen,
Esten, Ieren, Fransen, Belgen,...
maar als de Duitsers in de late uurtjes
hun schlagers bovenhalen,
is het tijd om te gaan slapen, want de volgende ochtend
staat een laatste zangstonde op het programma.
Het is dan ook met kleine oogjes
dat men na het middagmaal vertrekt.
We nemen hartelijk afscheid van de mensen
die we dit mooie weekend leerden kennen,
en komen volgend jaar zeker terug!
Ik neem de trein naar Ottignies
-waar Paul Delvaux me kruist-
en open de luiken,
jaren.
Raversijde,
bunkers,
de kusttram glijdt
naast het donker
van de geschiedenis.
In het park naast het Atomium luisteren oude en nieuwe Belgen
met een sapje of pintje onder de bescherming van militairen,
politie, een beveiligingsfirma en het Rode Kruis
naar muziek uit de wereld.
Lessen, schema' s,
blunders, brossers,
grootkeuken, stapelbedden,
improviseren, opveren,
walking bass,
fireworks!
Er is te veel volk, we zitten vlak naast elkaar, naast onbekenden.
Is er verluchting, is dit wel veilig ondanks het Covid Safe- ticket?
Niettemin is de Carmina Burana fantastisch
en weerspiegelt het muziektheater de twee moeilijke voorbije jaren:
het noodgedwongen wandelen in de natuur,
de volledige lockdown in de horeca,
de liefde (of het gebrek eraan) in je kot.
De Beierse monniken, die de Latijnse en Duitse gedichten
(met een niet altijd zo vrome inhoud) tien eeuwen geleden schreven,
zouden, evenals Carl Orff die ze op muziek zette,
thematisch indeelde en er een meesterwerk van maakte,
tevreden zijn.
Vooral het begin- en eindrefrein ter ere van Fortuna
ontneemt me de adem (wat in deze tijd geen goed teken is.)
Zij is dan ook niet voor niets de godin van het lot.