Fobie
een stuk of acht harige poten
een lijf zo dik als een pier
de deur houd ik dan gesloten
mijn ogen gericht op die kier
waar hij misschien onder door kan
bij de minste beweging
gil ik hard om mijn man
die lacht om zo'n harig ding
nou hij bederft op slag mijn goede zin
omdat ik er niets mee heb
zelfs bij een hele kleine spin
laat ik me niet vangen in zijn web
Marill Meijs
242 gedichten · dichter sinds 2014
vrouw, geboren in 1953 in een dorpje in Zuid-Limburg. Woon sinds 1974 in Brabant
schrijf gedichten vanuit mijn gevoelens, vaak zomaar over iets wat ik gezien heb of heb meegemaakt
Natuurlijke kleurenpracht
groen als de sluier
van de blauwe waas
valt het rood teniet
tussen het geel in de vaas
goud vallen de vlokken
van de zilveren sneeuw
die het bronzen beeld
bedekken van de koperen leeuw
glanzend is het satijnen laken
die de katoenen gordijnen
tussen de wollen deken
het zijde laten verdwijnen
verstrengeld tussen het linnen
zit het denim verborgen
in de gouden draad van de zon
ontwakend in de blauwe morgen
Marill.
ochtend en avond
Ochtend
vanmorgen kijk ik in mijn spiegel,
komt spontaan een giechel,
haren rechtop, slaap in de ogen,
zouden ze me zo ook mogen?
vanmorgen ben ik nog puur,
vanavond misschien erg zuur,
ligt eraan wat er op mijn pad komt,
of er iemand lacht of gromt.
vanavond kijk ik weer in de spiegel,
heb ik dan nog steeds die giechel?
is het dan nog net zo puur?
of grom ik en kijk ik zuur?
maar al grom ik en kijk ik zuur,
dan voel ik me zo, dat is puur,
mijn stemmingen wil ik niet verstoppen,
mezelf dus niet foppen.
Avond
vanmorgen stond ik voor de spiegel,
kwam er spontaan een giechel,
haren rechtop en de slaap nog in de ogen,
zouden ze me zo ook mogen?
nu kijk ik weer in die spiegel,
komt er ook weer een giechel,
een vetrolletje hier en daar,
nog steeds rechtopstaand haar.
durfde ik wel naar buiten,
waar die vogeltjes zo vrolijk fluiten,
natuurlijk had ik nog genoeg te doen,
maar vanavond vind ik me geen oen,
want ik profiteer,
van dit schitterende weer.
vanavond kijk ik weer in de spiegel,
met nog steeds die vrolijke giechel,
want ik heb mijn hart laten spreken,
de was gewoon eens niet gestreken,
de boel gelaten voor wat die was,
maar ik ben wel in mijn sas.
ik trok er dus op uit,
hoor toch eens ik fluit
ik zing en lach
wat een prachtige dag.
Liefs,
Marill
Vergezicht
ver, is je gezicht
niet zichtbaar meer
al roep ik je keer op keer
waar ik mijn stem op richt
is een puntje aan de horizon
hopend dat ik je zo bereiken kon
in dit oneindig vergezicht
heb ik je niet gehoord
waar blijft mijn antwoord
teleurgesteld laat ik mijn hoofd hangen
gevoelens van intens verlangen
om je stem te horen
onbereikbaar is je gezicht
wat voel ik me verloren
in dit oneindige vergezicht
overspoeld door mijn verdriet
voel ik je aanwezigheid niet
vergeet NOOIT
schreef je ooit
de kracht van het licht
al is ver je gezicht
schrijf ik nu in het licht
dit gedicht
de zon op mijn huid
weerkaatst je geluid
al lijkt de horizon onbereikbaar
nu weet ik, jij bent daar
dank je voor dit inzicht
Liefs,
Marill.
hoop na het verleden
hoop zit in je hart
beschadiging vormt je denken
verleden is geleefd
keuzes kun je maken
om uit je beschadiging te raken
de weg die naartoe leidt
gaat met vallen en opstaan
want geen enkele weg
is van glad asfalt gemaakt
Je zult zelf het begin gaan maken
om op de juiste weg te geraken
succes met deze strijd
van soms wel eens eenzaamheid
soms met vele mensen om je heen
maar vergeet niet
jij alleen
draagt je eigen verdriet
verlichting
schijnt aan de horizon
als je die eenmaal bereiken zal
Lieve groet,
Marill.
verveling
heb je nog wat te doen alsjeblieft
dan duurt de namiddag niet zo lang
de uren blijven zo steken
werkzaamheden maken me niet bang
graag wil ik nog wat betekenen
zodat anderen op mij kunnen rekenen
als is het wat tikwerk of een telefoon
het wordt anders zo gewoon
om thuis zitten te niksen
liever zou ik wat willen fiksen
nu ga ik maar een banaantje eten
dan kan ik vast even de tijd vergeten
dit tikken op rijm gaat wel even
maar liever wil ik wat beleven
de uren kruipen zo traag voorbij
dit is het echt niet voor mij
help, dit is al de derde banaan
toe, geef me maar gewoon die baan
anoniem
mijn gekoesterde anonimiteit
niemand die me kent
al dacht ik dat het went
wil ik die kwijt?
nu verlies ik mezelf
onder de anonimiteit
waaronder ik me bedelf
wil ik hem kwijt?
al ben ik onder de mensen
niemand kent mijn ware aard
mijn diepe verlangens en wensen
die ik al zovele jaren heb bewaard
in deze tijd
van de digitale snelweg
is mijn anonimiteit
misschien sneller weg
dan ik ooit durf toe te geven
in deze tijd van het leven
is juist anonimiteit
een soort eenzaamheid?
NEE, schreeuw ik
hou op met dat getik
op je verdomde mobiel
je trapt me op mijn ziel
door me zomaar in de steek te laten
heb je dat dan niet in de gaten?
Mijn anonimiteit
wil ik op deze manier nooit kwijt.
Marill
30-03-2015
Het bord
de kaarten zijn geschud
steentjes liggen klaar
ze azen naar mijn ogen
hopend op grof geschut
legers zijn verdwaald
in het oerwoud der borden
mens erger je niet
als een ander heeft gefaald
woordblind starend
naar de letters der kunst
verovert hij het eiland
goud! zeer welvarend
pionnetjes in vele kleuren
vastberaden om te winnen
zoeken naar enig houvast
om door de straten te scheuren
met mijn auto volgeladen
kindertjes achterin
geraak ik in de put
tussen de opgezette barricaden
vallend groen
dwarrelend in de wind
terwijl ze de weg niet vind
dwalend
dralend
pas geleden nog zo fris
voelt hij nu
het is mis
al was ze nog zo stralend
ze verlaat haar vastigheid
hij wordt kalend
verliezend de strijd
zij heeft niet het vermoeden
hoe hij haar wil behoeden
voor het sterven in het gras
het verdrinken in de plas
hij kan niets doen
tegen het naderend seizoen
Na de ramp
niets meer kunnen zeggen
niet meer onze arm leggen
om jouw schouders
wij, je geliefde ouders
blijven nu achter
met lege handen
die steeds weer stranden
onze streling wordt zachter
de pijn niet te omschrijven
gedachten laten zich niet verdrijven
verdriet vult nu onze harten
machteloos..........
woede
boosheid
haat
die nog niet loslaat
liefje we blijven aan je denken
Troebel
de ochtend kleurt
mijn ziel treurt
de kou
om jou
voelbaar rond
mijn hart
dat opnieuw start
als een vagebond
een wolk
wordt een draaikolk
misselijk makend
kreten slakend
ontwaakt
troebel gemaakt
het verlangen
immer in nevel gevangen
de kou
om jou
Liefs, zend ik jou
Marill
2014
levensrelatie
vroeger had ik dit nooit verzonnen
kleine stapjes die ik heb
overwonnen
in dit leven
blijf ik steeds geven
al sta ik tevens
open
om iets binnen te laten lopen
soms lijkt iets een uitstel
het
goede moment komt wel
een wijzend licht
brengt mij het inzicht
dan zeer onverwacht
levert het mij een
pracht
van een prestatie
dat is mijn levensrelatie
2014
Marill.