West friesland
Waneer je de wind over de wieg hebt horen ruizen
en je hebt gehuppeld tussen molens en tuindershuizen.
Als de noordzee je vakantie was
en je hebt gevreen in het hoge gras.
Als je op je fiets je kuiten hebt getraind
en je hebt je hart aan dit land geleend.
Dan lacht je hart je kinderhart.
Waneer je dan verhuist en je zoekt de grote stad
en op blote voeten alle kroegen hebt gehad.
En je denkt dit is pas echt geluk.
Zo'n bruizend leven dat kan niet stuk.
Dan ga je het schip en het schip dat strandt.
Je huilt je ogen rood en je kruipt aan land.
Dan treurt je hart je kinderhart.
En als je dan door heimwee word overmand.
En je loopt gebogen te pijnzen op het strand.
En je denkt ik moet te warskip gaan .
die grote stad daar moet ik snel vandaan.
Waneer je weet ik kan weer alles aan
Dan weet je pas ik ben naar huis gegaan
Dan gloeit je hart je kinderhart.
Waneer het kanaal weer glinsterd in de zon
en de zoute wind niet beter waaien kon.
Waneer je vrienden drinken op je geluk
Dan weet je het pas echt dit kan niet stuk.
Dit is mijn land mijn westfriese land.
rene kamsma
12 gedichten · dichter sinds 2020
Mijn moeder was een donzen bed.
Haar arm mijn zachte kussen.
Mijn moeder was een mooi gebed.
Haar woorden konden branden blussen.
Mijn moeder heeft zoveel gered
ze kon zo zachtjes kussen.
Mijn moeder in een ziekenbed
ze kneep er gewoon van tussen.
moeder
De moeder was een kindermens
een woordenwaterval
moeder was haar grootste wens
in elk geval.
De moeder was de mooie kamer
en een pot met thee
moeder was een veldboeket
ze wiegde willig mee.
De moeder was een wollen bed
een warm bad
moeder was een veilig huis
een eigen stad.
De moeder was een vleugel
zacht als dons.
Moeder is vervlogen
wat blijft dat zit in ons.
ontbijtje
Ik stook het vuur op, kook het water.
Poets mijn tanden verjaag de kater.
Ik roer met liefde in de panne
voor mijn kleine vouwtje Anne.
Groene thee, glaasje sap
volkoren beschuitje,kommetje pap.
En... een halfzacht eitje
voor mijn kleine meidje
bedje
O zalig warm bedje
wil je mijn koude lijf verwarmen?
dek me toe
en wieg me in je donzen armen.
Als ik slaap dan ben ik met je
moederweb
In jouw schoot ben ik van liefdesdraden
geweven.
Gekoesterd en gedragen tot het niet meer kon.
Je hebt me gewiegd, gezoogd, met warmte bekleed.
Ik heb me gelaafd aan je warme zoete melk
en geschuild onder je fluwelen vleugels.
Vanuit deze veilige haven heb ik heel voorzichtig de wereld verkend,
de draden die ons verbonden langzaam opgerekt.
Jij was daar altijd
mijn zon en maan.
Ik heb zelf een web gesponnen,
de veilige moederband ontworsteld.
de draden bleven
fragiel maar sterk als staal.
Je bent er niet meer en de draden zijn gebroken.
Ik voel me ontworteld de oorsprong is verdwenen.
Wanhopig zoek ik
naar gebroken schakels.
Ik voel de leegte tot in mijn botten
kleur bekennen
Als je kleur moet bekennen wat kies je dan?
Rood ,groen of roze, een vrouw of een man.
Kom je uit de kast om het uit te leggen
of denk je, wat zullen de buren zeggen?
Het blijft altijd moeilijk om kleur te bekennen,
rood,groen of paars het zal wel nooit wennen.
De groenblauwe zee,jouw rode lippen.
De giftige zwam met zijn roodwitte stippen.
Kleuren je kunt ze zo prachtig mengen,
je kan ze ook op mensen aanbrengen.
Zwart en wit mengt een halfbloed,
is mooier dan grijs maar vergt meer moed.
Het mooist blijven de mensen die kleur bekennen,
aan de grijze massa zal ik nooit wennen.
Kleuren meng je op een palet,
maar jij blijft het kleurrijkst
zo is het maar net.
De politiek doet ook in kleuren
ze kunnen er dagen over zeuren.
Ze doen van alles behalve bekennen.
Geef maar toe rood,paars of groen.
het zal wel nooit wennen.
Rood voor de arbeid, liberaal blauw.
als ik moet kiezen dan kies ik voor jou.
Kies je voor groen ,voor bossen en bomen,
of blijf je in bed lekker verder dromen.
Kies je voor vrede of voor geweld
kies je voor mensen of voor geld.
Het blijft altijd moeilijk om kleur te bekennen,
rood, blond of bruin het zal wel nooit wennen.
dijk
Als je van schoorldam naar krabbedam,
over de oude zeedijk fietst
met losse handen en gestrekte armen
is het net of je vliegt.
Met de zon op je huid
de wind door je haar,
slinger je over de dijk
waar het landschap je in
heimwee wiegt.
winter
Als de zon haar winter slaapt
en het grijs de wereld kleurt.
De eiken kreunen,
de berken kraken
en de wilg treurt.
Als alles smacht,
schuurt en zeurt.
Als het water zwart is,
en alles somber,grijs verkleurd.
Dan is die eerste zonnestraal,
de titel van een nieuw verhaal.
De titel van een nieuw begin.
van ontlokend groen,van web en spin.
van vogelzang ,van bloem en bij.
van licht en warmte , lach en blij.
Maar eerst nog stilte onder grijze wolkenbrij.
geduldig wachten het duurt nog even.
dan springt alles open en gaat weer leven.
houtfornuis
Takje dille,
sprietje look.
in het potje aan de kook.
Houtje op het vuur ,
puur natuur!
lentebloes
De lente zit weer in de lucht heb ik zojuist geroken.
Hormonen spelen lustig op,het ijs is weer gebroken.
Meisjes kijken uit het raam en zoeken zomerkleren.
Moeder lucht het beddengoed en schudt de winterveren.
Pa bekijkt zijn wintervet ,besluit weer te gaan joggen.
Dochter spiegelt haar gelaat en kamt haar blonde lokken.
Ik doe vandaag een bloesje aan, luchtig en wat losjes.
Borstjes dansen in de bloes en wangen dragen blosjes
alleen
a
Ik ben alles verloren ,ben alles kwijt.
Mijn liefde miin ziel, mijn zaligheid.
Mijn liefde mijn tranen, mijn hoop mijn geluk.
De snaar is gebroken,de spiegel is stuk.
Niemand begrijpt het ,begrijpt het echt.
Dat mijn leven een beest is waartegen ik vecht.
Dat alleen zijn nu meer is, dan alleen zijn,
mijn gezicht is een masker, mismaakt door de pijn.
Ik wil alles weggeven voor een dag met jou,
en dan alles vergeten,de leegte de kou.
Een hele dag staren,staren naar jou,
met mijn handen gebaren,dat ik zo van je hou.
En dat dan de tijd zal bevriezen tot een groots schilderij.
De liefde vereeuwigd van jou en van mij.
Een dag gevangen een dag geluk,
voor altijd bevroren tot een meesterstuk.