Ergens tussenin
Mijn ogen sluit ik
Maar slapen doe ik niet
De minuten tikken langzaam verder
Het wordt alleen maar pijnlijker mijn verdriet
Ik zoek naar oplossingen
Voor het falen van mijn doelen
Die zo perfect leken
Toen ik nog niet intens voelde
Dat ik het nu niet meer kan begrijpen
Waar heeft mijn lichaam een andere richting bepaald
Waar is het misgelopen
Want daar, ergens tussenin...ben ik verdwaald
Gedichten Blue rose - Vicky
116 gedichten · dichter sinds 2014
Hallo iedereen, wil me toch kort ff voorstellen.
Ben gehuwd, moeder van 4 kinderen en sinds een paar jaar, na een hele lange moeilijke periode, (ga jullie de details besparen) de diagnose autisme gekregen.
Ik heb het heel moeilijk met communicatie en ben toen gaan proberen, om het op te schrijven...zo ontstaan mijn gedichten. Hoop dat jullie ze mooi vinden.
En natuurlijk zijn reacties altijd welkom!!
Liefs Vicky
Weglopen in gedachten
Weg van alles
waar ik weer kan ademen
zonder moeite zonder pijn
geen twijfels
geen zorgen meer
binnenin mijn eigen ziel
daar alleen vertrouw ik nog
even niet meer nadenken
over de moeilijkheden in het leven
weglopen in gedachten
maar niet weten waar naartoe
in een veilige luchtbel
verwijderd van alle prikkels
probeer ik te overleven
te vechten tegen de wereld
die veel te onzeker is
Verward door zoveel twijfels
Gebroken
zo gebroken als een spiegel
die in duizend stukken ligt verspreid
doorheen het hele huis
doorheen de chaos in mijn gedachten
Alles lijkt zo eindeloos
waar kan ik zoeken
en naar wat moet ik dan zoeken
weet niet meer waar te beginnen
Verward door zoveel twijfels
die rondzwerven in mijn hoofd
probeer ik “de rust” te vinden
die mijn pijn verdoofd
Ik weet het even niet meer
Ik probeer je naast me te voelen
Want ik voel me zo alleen
De rust is zalig
Het dealen met mezelf de hel
Afspreken met vrienden
Of toch weer veilig thuis...alleen
Ik weet het even niet meer...
Waarom kan er niemand me vertellen
Wat ik moet doen?
Was het leven maar een beetje voorspelbaar
Dan kon ik even wegdromen
Maar zelfs dat is ondenkbaar
Waar moet ik nu toch heen?
Verloren loop ik rond
Niemand weet waarheen
Elke weg is donker en oneindig
En toen ook de maan verscheen
Leek ik even alles te vergeten
Soms lijkt het eenvoudig
Om alles achter te laten
Maar ik voel me zo ellendig
Ik kan dit niet meer alleen
Ik heb iemand nodig die me vasthoud
Waar moet ik nu toch heen?
Veiligheid
Waarom doet het zoveel pijn
het oude vertrouwde te missen
weinig of niets om op terug te vallen
alleen maar...ontzettend veel onzekerheid
De tranen lopen over mijn wangen
voel me zo kwetsbaar
wil me afsluiten voor de grote boze wereld
maar zelfs dat lukt me niet meer
Het enige wat ik vraag is een beetje begrip
maar er is bijna niemand die me begrijpt
zomaar even een arm om me heen
of een paar stille woorden betekenen soms zoveel
Ik beloof je
een manier te vinden om te overleven
maar geef me alsjeblieft wat tijd
dan vind ik wel weer ergens... een beetje veiligheid
Zonder gevoel
Ineens uit het niets
Is het daar weer
Het is verschrikkelijk
Wat doet dit pijn
Ik was het bijna vergeten
Een paar dagen “zonder gevoel”
Ik had zelfs een beetje hoop dat het beter met me ging
Maar deze keer ben ik in mijn eigen val gelopen...
Zo goed speel ik verstoppertje
Dat ik mijn eigen plekjes vergeet
Wanneer kruip ik er weer uit?
Is het veilig genoeg om terug recht te staan?
Aarzelend probeer ik overeind te komen
Om te laten zien dat ik me niet gewonnen geef
Doorgaan tot ik een evenwicht heb gevonden
Al duurt het nog jaren...ooit lukt het me wel
Warboel in je hoofd
Denken...altijd weer dezelfde warboel in je hoofd
Je vind geen begin en zeker geen einde
Kan niet anders dan alleen maar hopen
Dat er snel wat duidelijkheid komt
Want dit vraagt zoveel kracht
Kracht die je eigenlijk niet meer hebt
Ook al wil je zo graag, het houd een keer op
Het touwtje breekt en je voelt even niets meer
Helemaal verdoofd kruip je in een hoekje
Even helemaal alleen...
Met jezelf... angstig en in tranen
Op zoek naar woorden...
Terugdenkend aan een mooie tijd
Jezelf aansterken met een beetje innerlijke rust
Om daaruit energie te plukken...om weer verder te gaan.
Voor altijd
Ik lig in mijn bed
Opgerold van de angst
Ben de controle kwijt
Hoe moet dit verder?
Kan mezelf niet meer vertrouwen
Gedachten en beelden spoken door mijn hoofd
Tanden knarsend op elkaar
Alles doet pijn, krijg bijna geen adem
Tranen lopen over mijn wangen
Langzaam sluit ik mijn ogen
En het enige wat ik wil is... slapen
Voor altijd!
Kwetsbaar
Je zit daar zo kwetsbaar
Met je teddybeer in je hand
Niet meer weten...wat is goed
Niet meer weten...wat is fout
Een traan in je oog
Gedachten ver weg
Even wil je alles vergeten
Was het maar zo simpel
Je bent volledig de controle kwijt
Het lijkt of je alles uit handen moet geven
Je blijft nog functioneren
Op je laatste restje hoop
Alles is nieuw
En dat maakt het er niet makkelijker op
Was het maar duidelijk
Wat er telkens weer gebeurd
Dan kon je meevoelen
En meeleven
Puzzelstukjes samen leggen
Zoeken naar het juiste antwoord
Een lief woordje of een lief gebaar
Een arm om je heen
Het zou het allemaal
Zoveel makkelijker maken
Maar wat doe je
Als degene waarvan je houd
Het moeilijk met je kan delen
En je niet alles toevertrouwd...
Iedereen is met iets anders bezig
helemaal alleen
sta je daar
in een hoekje
op het grote plein
je durft niet om te kijken
geen enkele beweging te maken
je leest wat in een boek
om de kans te ontlopen
dat ze vragen of je mee wil doen
want dan durf je geen nee meer zeggen
toch niet tegen hun
plots roepen ze je naam
hé jij daar....Ja jij
kom eens hier
je strompelt hun richting uit
stap voor stap tergend traag
ze sleuren je boek uit je handen
en vragen je op een niet al te aardige manier
lees jij dit
om het vervolgens op de grond te gooien
ze dwingen je om mee te doen
stellen je zelfs niet eens de vraag
of je nu de regels kent of niet
dat is voor die pesters niet belangrijk
je voelt je zo klein
in die grote groep
ontsnappen is onmogelijk
dan gaat eindelijk de bel
je krijgt even rust
twee lesuren bijkomen
om dan weer de strijd aan te gaan
telkens probeer je iets anders
weer maar een andere plek
maar ze vinden je steeds weer
niemand weet van je lijden
want iedereen...is met iets anders bezig
Angst
ik voel me zo alleen
bang in mezelf te keren
de kracht niet meer hebben
om terug recht te staan
waarom ben ik toch zo bang
bang voor dit gevecht
het voelt voor mij
of er luistert bijna niemand
nooit geen herrie
altijd maar de lieve brave ik
altijd weer die vragen
wat is er toch mis
ik ben ze beu
en voor één keer
doe ik wat ik wil
diep vanbinnen voel ik mijn angst
maar...antwoorden wil ik niet