Sluit de deur
waarachter jonge lentes
met gouden zomers
in jaren
met elkaar zijn verweven
parels
van herinneringen
die men
terugblikkend
met enig weemoed nu verlaat
zal ‘n volgend
seizoen openbreken
waarin ook de schoonheid van
herfstdagen op
nieuwe vleugels
nog
zoveel
deuren open slaat
droomster
769 gedichten · dichter sinds 2014
Beschrijf,
dikwijls het leven
zoals de blues in het lied
ondanks de zwaarte
hiervan vergeet ik
ook de mooie momenten niet!!
bezoek ook eens mijn website
www.droomster.nl
Groetjes Loes/droomster
In herinnering
Tussen het
kreupelhout van
verstilling
waar
rottend loof
als ‘n doodskleed
vochtige
bodem bedekt met pijn
plaatsen wij
met liefde ‘n nieuwe ent
in nagedachtenis
aan hen
.
.
die we
nooit vergeten zijn
Loomheid van slagen
geeft deze klok
luttele resten van ‘t gebroken
tijdsduur aan
generaties lang
tegen ‘n wand
waar.. vergeelde bekleding
weinige sporen laat tussen
zichtbare koesteringen
waarin geen enkel detail
aan de herinnering ontspringt
van.. familie portretten
die tijdloze jaarringen dragen
tot souvenirs
welke
onvermoeibare reislust met zich draagt
en resterende
stille uren kleurigste jacht trafelen
in kleine kruissteek
nodige zorg vroeg
krakend verzucht hij
zijn laatste slag
de tijd was hier volmaakt
wandelpad
door niemandsland
waar
niets zich herleid
naar 't
ontstaan
nergens 'n
verwijzing vindt naar
welk pad
of kruising nu verder te gaan
geen enkele lantaarn
waaruit men
enig licht van herkenning haalt
toch is het
'n door en door belopen pad
waarop men versneld
of elke stap overwegend
het eindpunt behaald
Ongewis
Bij elk
nieuw ontwaken
ontsluiten
gordijnen zich in
't pure ongewis
zullen nieuwe dagen
zich mogen plooien
of dat
morgen voor eeuwig
verleden is
Aan haar die ik zo mis
Bijna
elf jaren
als een roes
vergaan
met daarin
pijn en gemis
waarin
uiteindelijk nu
berusting ligt
met
‘t gevoel
dat ik ondanks
de dierbare
herinnering nog
altijd dicht
naast je sta
omdat
samen met jou
ook ‘n stukje
van mezelf is
meegegaan
Lieve vriendin
Zo stil nu
deze onnatuurlijke
slaap
de wil om
mooie dromen
te
verwezenlijken
moest worden
afgehaakt
zo stil nu
verslagen
en verloren
in 'n dappere
ongelijke strijd
rust nu zacht
verlaat dit aardse
in ruil naar het
volle licht
van de eeuwigheid
Het gemis
De zon
zal zich verschuilen achter
de stilte die
dikwijls wanhoop braakt
in heimwee
naar de herinnering
die plotseling
het leven
zoveel anders heeft
gemaakt.
In lente weggeplukt
Zo fragiel
waren je vleugels in
dit nog zo prille
bestaan
plots uit je jonge
lente weggeplukt
zo wreed van
't ouderhart ontrukt
Lente
zal nu eeuwig duren
en altijd zal 't
zonlicht met je gaan
Jij ben het
die me laat blozen
m’n wangen
speels gloeien laat
de dagen opnieuw
zacht leert plukken
nu mijn hart
door je warme
lentestralen weer
volledig open staat
In het dragen
van
nieuwe dagen
waarin
hoeveelheid
in onwetendheid ligt
maar voelt
als dwalen op ‘n onbekend
gebied
waarbij…”hoop”
ons enig
kompas blijkt
die
we dagelijks als
‘n leidraad koesteren in
de hoop
dat men deze nimmer
verliest
Jij ben het
die me laat blozen
mijn wangen
speels gloeien laat
de dagen opnieuw
zacht leert plukken
nu mijn hart
door je warme
lentestralen weer
volledig open staat