Ik zie een meisje staan,
dat al ver is heen gegaan.
Geen zin meer om verder te leven,
geen zin meer ook al is het maar voor even.
Zij wilt weg,
weg van deze hel.
langzaam valt ze achterover,
in een zwart gaat.
Ze zegt,
laat mij gaan.
Ze wilt niet verder
ze is van de baan.
Dan herken ik iets,
Haar blonde,
haar groene ogen,
haar littekens.
Dan kijk ik beter
en zie ik het.
Het meisje dat ik zie
Dat ben ik
Zij vond mij,
Toen ik op mijn zwakst was.
Zij vond mij,
En beloofde mij veel goeds en zachts.
Maar door naar haar te luisteren,
Werd ik nog zwakker dan ik al was.
Alles duizelde,
Ik las wie zij was.
Maar toen had ze me al,
Al een tijdje in haar macht.
Ik liet haar mij besturen,
Iets waar zij om lacht.
Ik at niks meer,
En mijn lichaam begon bleek te worden.
Braken liet ze me,
Om het eten mijn lichaam uit te zorgen.
Nog steeds tegen haar vechtend,
Nog steeds heeft ze mij.
Haar naam is ana,
Anorexia nervosa aan mijn zij.
Ben weer gaan braken,
Want ze belooft me veel goeds.
Maar diep van binnen weet ik,
Zij zorgt ervoor dat ik bloed.
Ana is haar naam,
En zij fluistert in mijn oor,
Tegen haar aan het strijden,
Kijkend wie deze strijd gaat winnen ooit.
Lieve schat,
Ik raak je kwijt.
Ik wil zeggen dat het me spijt.
Dat ik je niet beter helpen kan.
Ik voel me slecht.
Ik voel me dom.
Dat ik jouw niet beter kon.
En eigenlijk niks kon doen.
Je weet dat ik om je geef,
Maar als dit is waar je voor leeft.
Ik kan het niet aanzien
ik kan het niet aanhoren.
Ik wil dat je blijft,
Maar je hebt je eigen keus gemaakt.
Bij dit gedicht stromen de tranen,
geluidloos over mijn wangen.
Ik zal je nooit begrijpen,
maar hopelijk begrijp jij mij.
Ik zal je steunen tot het einde,
ik blijf altijd aan je zij.
Hoe moeilijk je het ook krijgt,
Of hoe moeilijk je me het soms maakt.
Ik laat je niet gaan,
Ik laat je niet ten onder gaan.
Maar ik kan alleen maar praten,
Praten en bidden.
Om jouw weer gezond te krijgen,
Dat is alles wat ik zou willen.
Jij bent voor mij als een kaarsje in het duister,
mijn beste vriendin die ik nooit heb gehad.
Maar jij wilt dun zijn.
Mooi dun
Ik ga nu niks meer zeggen,
ik ga nu niet meer zeuren
Enigste wat ik nog wil zeggen,
Je bent dunner dan je zien zult.
Mijn tranen zijn voor jouw,
omdat ik ontzettend veel om je geef.
Hopelijk is dit een manier,
Hoe ik het je duidelijk maken kan.
xxx je beste vriendin
Ik wil weer terug,
Naar zoals alles was.
Toen had ik u,
Blij dat ik was.
Bij u kon ik schuilen,
En even alles uithuilen.
Nu doet alles alleen maar zeer,
Zo zonder u.
Uw warme knuffel,
Het gaf mij kracht.
Liet mij merken,
Dat u echt om me gaf.
Nu zie ik u amper,
En spreek u alleen via de telefoon.
Maar dat is niet hetzelfde,
Het is zo anders.
U was me college,
U was me vriend,
U was een soort vader,
Die iedereen verdient
Maar vooral uw knuffel,
Die mis ik het meest.
Het gaf me kracht,
Om door te gaan.
Nu strijd ik elke dag,
Tegen dezelfde angst.
Dat ik u verlies,
En ik weer alleen sta.
Ik wil niet bang zijn,
En me sterk houden voor u.
Maar alles maakt dat lastig,
Waarom begrijp ik dat nu.
Enigste wat ik wil zeggen,
Ik mis u zo erg.
En ik kan niet zonder u,
Bedankt dat u me vriend blijft
In de verte staat een meisje,
van amper 15 jaar
tranen over haar gezicht,
dat door de maan word belicht
Tranen lopen over haar wangen,
van haar neus naar haar kin.
Maar stoppen kan ze niet,
ze is te ver hier vandaan
Haar lichaam is het aan het begeven.
Van alle stress en pijn.
Is er geen fijner leven,
zonder het leven aan de lijn.
met trillende handen,
slaat ze alles kapot.
Vallen de druppels bloed op de grond,
waar ze vergaan in de dop.
Op het moment is het meisje,
hopeloos op zoek naar wie ze wilt zijn.
Ze is hopeloos,
omdat ze niet weet wie ze nu kan zijn.
Alle zaken spelen door haar hoofd,
Maar nu is er iemand die haar geloofd.
Maar praten kan ze nog moeilijk,
Omdat haar stem uitgestorven is.
Dan kijk ik nog eens goed,
en zie ik dat meisje,
mijn spiegelbeeld is.
Mijn spiegelbeeld zonder hoop
Met mijn ogen dicht,
zie ik nog steeds de beelden,
de beelden van het verleden.
die ik niet kan laten helen.
Tranen stromen,
als watervallen over mijn wangen.
de frustratie,
Zit heel diep in mij.
Ik kan het niet geloven,
dat mensen elkaar willen vernietigen.
Vernietigen zoals ze zijn.
En ze van binnen anders maken.
Pesten, sexueel misbruik, bedreiging, snijden, zelfmoord.
Alles kom ik tegen en heb ik meegemaakt.
Ik kan er niet meer tegen.
Het weegt allemaal zo zwaar.
Het verleden zie ik,
met mijn ogen dicht.
Vouw ik me handen samen,
en bid ik tot het einde van deze ellende.
Vraag ik aan god om uitleg en antwoord.
Ik begrijp niet waarom mensen dit meemaken.
Maar antwoord krijg ik niet en moet het zelf vinden,
dus bid ik dat dit het einde is van dit ellendige gedicht.
Langzaam aan,
Begint het licht te doven.
Langzaam aan,
begint mijn gevoel te verdoven.
Geen angsten meer,
voor wat ze zeggen.
geen angsten meer,
voor wat ze me aan doen.
Langzaam,
sluit ik mijn ogen.
Langzaam,
is mijn arm tot bloed vergoten.
Mesje lief,
Snij zo diep.
Mesje lief,
Ik ben het die mijn huid verliet.
De woorden worden vager,
De pijn word minder.
Dan hoor ik geschreeuw,
En slaan ze me opnieuw.
Maar nu stoppen ze,
Iedereen stil.
Opgetild,
en weggedragen.
Midden in de aula,
neer gevallen.
Omdat mijn bloed door lopen kleren,
Mijn pijn maskeren.
Langzaam neergelegd,
zachte hartslag.
Tranende ogen,
voor lange tijd gesloten.
Polsen open,
bleke huid.
Doorweekt door bloed,
gaat dit gedicht uit.
Gepest tot het eind,
bloeddoorlopen ogen.
Nu zien ze de pijn,
de pijn die ik heb geleden.
Bloeddoorlopen zijn mijn kleren,
me haren door de war.
Lig ik met me knieën gebogen
en 1 arm over me lichaam.
De ander gestrekt en uitgestoken,
de laatste traan die blinkt.
Voor de buitenwereld afgesloten,
Zo goed als de hemel blinkt
Ik heb een vriendin,
niet zomaar 1.
Maar 1 die bijzonder voor mij is,
En waar ik altijd voor klaar sta.
Vaak heeft ze het moeilijk,
maar vertellen doet ze bijna niet.
Maar je merkt het wel aan haar,
ze is het zat.
Emoties die ze opkropt,
Emoties en pijn.
Het is zo moeilijk,
helemaal niet fijn.
Luister naar haar verhalen,
en zij naar de mijne.
Kan soms wel janken als ik haar aanhoor,
want ik begrijp haar pijn.
Een ziekte waar zij niks aan kan doen,
de ziekte maakt haar zo moe.
Zou het over willen nemen,
heeft zij even rust.
Zou willen ruilen van leven,
mij maakt het niet uit.
Maar zij verdient het niet,
want zij is zo goed.
Soms maak ik wel een geintje,
over wat ze heeft.
Ik moet het niet doen,
want ik weet wat zij beleeft.
Maak me vaak zorgen om haar,
maar zij zegt vaak niet nodig.
Maakt mij niet uit,
ik maak me zorgen om me beste vriendin.
Tranen stromen,
alleen voor haar.
Heb respect voor haar,
en haar bestaan.
Namen noem ik niet,
maar over wie het gaat begrijpt het.
Zij is me beste vriendin,
en wil haar nooit meer kwijt.
Lieve schat,
ik hou van jouw,
als een vriendin.
Ik zal er altijd voor jouw zijn,
in de goede en slechte tijden,
en wanneer je pijn hebt.
Ik zal er altijd voor je zijn.
xxxxx je beste vriendin
ze heeft zo lang gestreden,
zo lang om het niet op te geven.
Maar nu is ze zo moe,
maar is nog niet uit gestreden.
Maar langzaam legt ze zich neer,
niks maakt haar meer uit.
Haar lichaam uitgeput,
neemt ze haar besluit.
Ze sluit voorgoed haar ogen,
voor de gene die het niet mochten betogen.
Ze slaapt nu voor altijd,
zo is het nu hoe het eenmaal zijt
Dingen die in het verleden zijn gebeurd,
Wil ik graag antwoord op.
Om dat stukje af te kunnen sluiten,
En verder te gaan.
Waarom?
Waarom kozen jullie mee?
Was ik anders?
Was ik niet zoals jullie?
Waarom?
Waarom maakte je misbruik van me?
Waarom deed je me pijn?
Waarom scheurde je me in kleine stukjes?
Waarom?
Waarom hield je niet op toen ik het vroeg?
Wilde je me kwaad zien?
Was ik niet duidelijk genoeg?
Waarom?
Waarom deden jullie me pijn?
Wouden jullie me kapot zien gaan van binnen?
Was het een spel voor jullie?
Waarom?
Waarom verraadde je me?
Liet je me stikken toen ik je nodig had?
Had ik je iets misdaan?
Waarom?
Waarom wouden jullie me ongelukkig zien?
Gunde jullie me geen plezier?
Keurde jullie alles af van wie ik was?
Waarom?
Waarom deden jullie het?
Wouden jullie me dood hebben?
Me mezelf van me leven laten beroven?
Waarom?
Dat weet ik niet
Dat vraag ik aan jullie
Want ik wil het weten
Ik wil antwoorden
Jullie durfde het wel te zeggen
Maar antwoord geven kunnen jullie niet
Zo zwak zijn jullie
Mensen zijn door jullie soort mensen gestorven
Omdat ze met dezelfde vragen zaten
En zij het niet meer aankonden
Dat is jullie fout
Ik leer het nu achter me te laten met hulp
Want alleen kan ik het niet
En respect en ik hoop voor de mensen die zelfmoord hebben gepleegd nu rust hebben
De rust die ze verdienen, zonder al dat gepest en misbruik
Rust in vrede
Lieve mensen
Jullie verdiende het niet
Alleen die mensen wisten niks beters te doen,
Ze hadden hun eigen problemen
Em ze konden jullie geen plezier zien hebben
Stop pesten nu voor het te laat is
En help mensen die worden gepest
Alles altijd opgekropt,
Altijd maar die pijn
Ik ben nu eens moe gestreden,
Geen kracht meer om hier te zijn
Alles is verloren,
Alles is kapot gegooid.
Alles is verleden tijd.
Zoals het nu op het moment hoort.
De tranen zijn uitgestorven,
Geen enkele traan te zien.
De glinster die ze ooit hadden,
Is met het verleden heen kapot gegooid.
Elke dag,
Zie je wel een traan.
Die vanaf mijn ogen,
Naar mijn kin stromen.
Voel de pijn,
Waar ik voor huil.
Anders is het moeilijk,
Te begrijpen voor je.
Laat me niet vallen,
Ook al weet je nu alles.
Want als je gaat,
Stort mijn wereld in.
Ik heb je nodig,
Ik kan het niet alleen.
Maar toch liep je weg,
En liet mijn achter.
Je liet mij achter.
Met al mijn tranen.
Met alle pijn,
Waar ik niet blij mee ben.
Nu leef ik in een tranendal,
Maar jij die het niet ziet.
Omdat jij wegliep,
En mij hier eenzaam achterliet