soms...heel even, bekruipt my het gevoel.
dat niemand wil begrypen hoe ik me werkelyk voel,
voor de buiten wereld iemand die loopt te stralen,
maar niemand ziet dat ik blyk te verdwalen.
verdwalen in emoties van vreugde en verdriet,
ik probeel de vreugde te laten zien
myn verdriet niet
oordeel daarom niet te snel
over iemands vreugde of verdriet,..
want soms kan de waarheid heel anders zyn
dan je aan de buiten kant ziet
kinderen hebben vaak hun kuren,
je probeert ze de goeie kant op te sturen.
komen ze in de pubertyd,
kryg je een grote mond niks is goed,
alles geeft tegen stryt
meestal is dan alles stom,
en kryg je een hoop gebrom.
met een beetje geluk gaat deze periode weer snel voorby,
en komt het volwassen worden steeds dichter by
vaak zien ze hoe dwars ze hebben gezeten,
jah.....laten we die pubertyd maart snel vergeten
dat wat ik ooit was ben ik niet meer,
de tyd veranderde door myn regenslagen,
geen moed meer om het te verdragen.
leugens en roddels steeds maar weer,
ik ben mezelf kwyt en dat doet zeer.
ondanks pyn en verdriet geef ik niet op,
ik zoek een oplossing,..........
en zal veranderingen accepteren,
en van fouten leren.
terug kyken waar ik over viel,
en drempels overwinnen.
om een nieuwe start te kunnen maken
en opnieuw te beginnen