DJD

Winter depressie

De bladeren vallen van de bomen.
De zon verdwijnt, net als sneeuw voor de zon.
De cellen die verbonden zijn aan mijn brein, verdwijnen langzaam mee.
Jij hebt mij weer en ik heb jou.
In april laat je mij weer even los,
om mij vervolgens in oktober weer te begroeten.
Een erg warm onthaal krijg je niet.
Ik laat je het liefst voor altijd gaan maar jij omarmt mij en fluistert: "In april mag je weer even los van mij bestaan"

— DJD

Leven?

Ik ben voorbij het leven gegaan en heb het maar met overleven gedaan. Niet dat het een perse een keuze was maar dat realiseer ik mij namelijk nu pas. Al zeg ik het nu alsof het al te laat is en mijn leven het verliezen van een vaste baan is. Nouja het overleven wat ik nu doe is een vaste baan. Een baan waarbij ik mijn ontslagbrief maar al te graag voor indien. Ik voel mij een wandelend trauma iets wat mij het liefst snachts wakker houdt en mijn keel dichtknijpt totdat al mijn lucht uit mijn fucking longen verdwijnt.

— DJD

Hier ben ik,
Ergens in deze chaos.

Hier ben ik,
Nee, het leven is niet altijd waardeloos.

Hier ben ik,
Ik die een weg zoekt.

Hier ben ik,
De ik die nu eens niet weg loopt.

— DJD

Depressie,
Alleen in het donker.

Depressie,
Ik wil zonder.

Depressie,
Ik wil weg van dat gedonder.

Depressie,
Het maakt je psychisch niet gezonder.

Depressie,
Een lange weg.

Depressie,
Daar gaat de zon altijd onder.

— DJD