Eén groot mysterie…
't Leven is één groot mysterie…
niémand die 't ontcijferen zal…
Je komt en gaat… en leeft daartussen,
hoog op een berg… of diep in ’t dal…
Niémand kent zijn eigen toekomst,
weet vooraf waarheen hij gaat…
Hoe lang het duurt, met wie hij optrekt…
of welk pad… hij onderweg inslaat…
Je kan slechts hopen… en ook dromen…
dat het je goed gaat onderweg…
Dat je 't geluk hebt… gezond te blijven,
en gespaard blijft… van grote pech…
Waar je echter… wél voor kan kiezen…
zijn de vrienden… om je heen…
Zij zijn belangrijk in je leven,
ze houden je… mee op de been…
Je kan in 't leven ook verkiezen
om dankbaar… blijgezind hier steeds te zijn…
Je mag jezelf… dan niet verliezen,
in macht of in egoïstisch zijn…
't Leven is één groot mysterie…
Je komt en gaat… ooit op een dag…
Ik hoop… dat het jou daarbij heel goed gaat,
en dat… je écht gelukkig worden mag…
Janiu Leyssens
100 gedichten · dichter sinds 2014
Ik hou alleen van mensen die NIET egoïstisch, machtsgeil, druk en bazig zijn, maar WEL respect tonen, bescheiden en wijs optreden, zichzelf kunnen relativeren en met een vleugje humor door het leven gaan. Ik heb een hekel aan elke vorm van onrecht en aan mensen die zichzelf belangrijker en waardevoller vinden dan een ander. Ik ben geen tafelspringer maar verkies om mensen te helpen op mijn manier om de nodige motivatie bij zichzelf te vinden en zo hun eigen verantwoordelijkheid op te nemen. Ik ben gewoon wie ik ben, niet meer en ook niet minder dan dat en ik ben blij en dankbaar dat ik mag deel uitmaken van het ongeloofelijke wonder van de schepping. Ik besef mijn eigen kleinheid en nietigheid in dit wonder en hoop mijn bescheiden steentje te kunnen bijdragen om toch enkele mensen een klein beetje gelukkiger te maken. Ik hoop dat het verstand en de liefde van de mens het ooit zullen halen op de hebzucht en het egoïsme zodat onze wereld aangenamer, rechtvaardiger en nog mooier kan worden.
Dubbel…
'k heb een dubbel… héél erg dubbel…
raar gevoel over 't leven hier…
Aan d'ene kant is't ó zo’n wonder…
mooi en lieflijk… aards kwartier…
De pracht en schoonheid van het leven
straalt opnieuw weer elke dag…
In duizend dingen… kom ik het tegen
terwijl 'k ervan… genieten mag…
Maar tegelijk ook… maakt 't mij angstig,
boos en triest als ik bemerk…
hoeveel leed, verdriet en pijn,
er élke dag… weer zijn aan ’t werk…
De mens begrijpt… tót op heden
blijkbaar niet… zijn aardse taak…
Verspilt, vernietigt of beschadigt…
veel te veel… en veel te vaak…
'k Heb een dubbel… héél erg dubbel…
raar gevoel over 't leven hier…
'k Hoop dat mensen zich bezinnen…
uit zich verdrijven… 't wilde dier…
Ik omarm de sterren…
Ik omarm zo graag de sterren,
de planeten in ’t heelal…
Dankzij hen kan ik hier dromen
van liefd 'en vrede overal…
Ik voel me klein dan en ook dankbaar,
dat ik deel uitmaken mag…
Van 't grote wonder van de schepping
en van elke nieuwe dag…
Ik hoop dat mensen overal hier…
ooit mijn dromen zullen delen.
Dat de sterren en planeten…
ook voor hen die rol gaan spelen.
Waardoor liefd 'en vrede bloeien,
alle kwaad verdreven wordt…
Dat 't paradijs groeit hier op aarde,
en niemand komt nog iets tekort…
Het bestaansverhaal…
Een knal… een bang… wanneer en hoe?
Van waar… waarom… en waar naartoe?
Wat ooit begon… zal ooit ook stoppen…
Vroeg of laat… is 't naar de knoppen…
Géén mens precies… weet hoe 't juist zit…
Wàt is de kern… wàt is de pit?
Van 't gans verhaal… van het bestaan…
Waarom is 't zus… en niet zó… gegaan?
Je kan vermoeden… en er ook naar gissen…
Of een wetenschappelijk… verhaal opdissen…
Wàt j'ook doet… je zal 't nooit weten…
Als 't einde komt… ben j'allang vergeten…
Is 't een wonder… of is ’t geluk…?
Misschien is 't toeval… en gaat 't nooit stuk…
Heeft het zin… of helemaal niet… ?
Of is ’t illusie… wat j'allemaal ziet?
Wàt 't ook is… of hoe 't mag wezen…
't is de moeite waard… 't verhaal te lezen…
Er valt in ’t leven… zóveel te beleven…
J’ontvangt zoveel… maar tegelijk…
kan j’ook héél veel geven…
Lente...
Als levenssappen stromen…
doorheen d'aderen van de boom,
springen knoppen eensklaps open,
ontluiken bloemen als in een droom.
Een frisse bloesem komt te voorschijn…
tooit de boom in volle pracht…
't is de lente die ontwaakt is,
na een lange donkere nacht.
Vogels zingen terug heel vrolijk
hun allermooist opwekkend lied,
je voelt het leven zo ontspringen…
in alle bloemen die je ziet.
De zon is er ook opnieuw weer…
Z'is helemaal terug van de partij,
Het leven wordt weer warm en vrolijk…
de mens herleeft weer heelmaal blij.
De kille, guur en donkere winter,
is voorbij, weer aan de kant…
Overal ontluikt pril leven,
de nieuwe lente is in 't land…
Afscheid…
Als iemand héén gaat… uit je leven…
voorgoed uit zicht… en wég zijn stem…
dan sterf je zélf… mee ook een deeltje…
je bent dan ver vandaan van hem…
Wat je saam deed… of beleefde…
is plots voorbij… komt nooit meer weer…
Je kan alleen nog aan hem denken
maar ook dat… doet altijd zeer…
De herinneringen… die je koestert…
worden diep van binnen… warm bewaard,
in je hart en je gedachten…
krijgen ze een plaats… die is het waard…
Als iemand héén gaat… uit je leven…
voorgoed uit zicht… en wég zijn stem…
vergeet dan niet… blijf aan hem denken…
dan blijft hij leven… en jij door hem…
Mensen denken...
Mensen denken véél te weinig…
over 't échte doel van 't leven na.
Jagen vaak en ó zo makkelijk…
énkel macht én rijkdom na…
Daardoor worden ze… gáns blind en doof,
voor de pracht én 't wonder der natuur.
Lopen ze vaak… ook stom en zuur…
zómaar voorbij… hun naaste buur.
Ik hoop dat ééns toch komt de tijd…
dat mensen krijgen 't éindelijk door,
dat 't zó niet langer verder kan…
dat we zitten… op 't verkeerde spoor.
We leven toch maar één keer hier…
en hebben dus slechts weinig tijd.
"Gelukkig zijn"… dat is wat telt…
De rest… brengt ons alleen maar spijt…
Mensen denken véél te weinig…
over 't échte doel van 't leven na.
We moeten dringend… aan onszelf weer vragen…
"Zeg mij God… waarom ik besta…?"
Wijze lessen…
Mijn vader leerde me in het leven…
op eigen benen hier te staan,
en ook te doen wat enkel goed is…
terwijl w'ons weg steeds verder gaan.
Mijn moeder leerde me terzelfder tijd…
dat eerlijkheid het langste duurt,
en dat dan ook weer tegelijk…
de échte vriendschap nooit verzuurt.
Mijn vader leerde me geduldig kalm…
steeds door te blijven gaan,
met inzet én met volle moed…
tot 't héle werk gans is gedaan.
Mijn vader én mijn moeder leerden…
me te houden van élk ander mens.
Meest van al nog van de zwaksten…
van hen die leven met een grens…
Ik ben mijn ouders beiden dankbaar…
voor de wijze lessen die ik van hen kreeg.
Ik hoop dat ik gaf ook aan mijn kinderen…
een lekker koekje… van hetzelfde deeg…
Een lach en een traan...
Een lach en ’n traan… zijn beiden teken
van een innige ontroering… héél erg diep…
Ze komen énkel voor maar… bij de mens,
d'enige diersoort die ze schiep…
Wanneer zijn hart… diep wordt geraakt,
en emotie krijgt z'n vrije gang…
dan verschijnt op 't gezicht 'n lach of ’n traan…
die langzaam wegrolt over zijn wang…
Een lach of ’n traan… màg je niet verstoppen…
't is écht nodig… dat 'n ander ze ziet…
Van vreugde, blijheid zijn ze 'n teken,
of van héél erg groot… en stil verdriet…
Een lach of ’n traan… zijn een heel sterk wapen,
om de kilte op aard hier te bestrijden…
Die mensen heeft… in haar sterke ban,
en verder van mekaar steeds weg doet glijden…
Een lach en een traan… ze zijn alle twee nodig,
om j'als mens hier… te kunnen onderscheiden…
van de dieren die vliegen, die zwemmen of lopen,
want die hebben… geen enkel van beiden…
"Gelukkig zijn"…
"Gelukkig zijn"… is eigenlijk simpel…
gewoon tevrée… met wat je hebt én bent…
Niet steeds weer méér… of altijd gróter…
maar blij eenvoudig… gewoon content…
Vanuit 't besef dat het broze leven…
héél snel en plóts… gedaan kan zijn…
Dat iédere dag is weer een wonder…
en dat zon én regen… nodig zijn…
"Gelukkig zijn"… heeft ook te maken,
met lieve mensen om je heen…
die van je houden… je helpen groeien,
die je niet laten… helemaal alleen…
"Gelukkig zijn"… is een gevoelen…
waarvan je héél bewust moet zijn…
Je kunt 't écht niet kopen of doen groeien…
met geld of andere schone schijn…
"Gelukkig zijn"… is dankbaar leven…
bescheiden en met nederigheid…
Beseffen… dat we éven "zijn" slechts…
een piepklein deeltje…
in d'eeuwige… onmetelijkheid…
Zon én regen…
Als alléén de zon maar schijnt,
doch… er valt géén druppel regen…
dan wordt àlles een woestijn,
d' aarde kan daar écht niet tegen.
Al wat leeft… heeft om te groeien
nood aan beiden bij elkaar…
Zon en water horen samen,
't werk te doen, zo is't voorwaar.
Met de mens is 't net gelijk…
hij kan slechts groeien in het leven
als hij naast de goede dingen
ook de slechte kan beleven…
We worden immers niet geboren
hélemaal af, totaal compleet…
We moeten leren… mens te worden
met scha en schande, lief en leed…
De mooiste dingen…
De mooiste dingen in het leven…
zijn géén "dingen"… helemaal niet…
Je kan ze met geen geld betalen
terwijl… j'hun waarde ook niet ziet.
't Is ook niét mogelijk ze te kopen,
ze worden door géén mens gemaakt…
Ze zijn héél gratis te verkrijgen,
als je ziel wordt aangeraakt…
Je kan ze voelen, proeven, ruiken,
soms ook… met je eigen ogen zien…
J’ervaart z'ook vaak bij andere mensen
héél dicht bij jou nog bovendien…
De mooiste dingen in het leven…
je kan z'ontmoeten óveral…
Plaats noch tijd zijn een obstakel,
als je maar openstaat… da’s al…
De mooiste dingen in het leven…
zijn géén "dingen"… helemaal niet…