Cursievo

Final destination

Opgesloten in mijn kamer,
Ik zit vast in mijn verstand,
Altijd ga ik achteruit,
Nooit naar de goede kant.

Ik wil vluchten voor alles,
alles om me heen,
Ik ga ver hier vandaan,
Weg van iedereen.

Met de bus, tram, metro en trein,
Zolang ik maar weg kan gaan,
Voor altijd blijven zitten,
Bij geen enkele halte opstaan.

Voor eeuwig ga ik reizen,
Met de juiste weg in mijn hoofd,
De muziek klinkt in mijn oren,
Voor heel even verdoofd.

De rails lijkt oneindig,
Ik blijf maar gaan en gaan,
Tot het spoor stopt,
En ik op moet staan.

De laatste halte, ik moet eruit,
Het eeuwig reizen houdt hier op.
De lange reis die vooraf is gegaan komt aan zijn einde.
Vluchten kan niet meer, de trein stopt.

Toon meer

Ontmoeting

Langzaam kwam je binnengeslopen,
Met een blik in je ogen die alles zei.
Mijn hart begreep die boodschap,
En liet je niet meer vrij.

We praatten en we lachten,
Onze harten zochten een pad.
Naar een toekomst, samen,
Een gevoel wat ik nooit eerder had.

Maar gevoel en verstand gaan soms niet samen,
En dat was bij ons het geval.
Mijn stemming werd bedrukt,
En alles viel in een diep dal.

Zo diep, dat ik er niet meer naar kon reiken,
Enkel afwachten wat mijn hart zou doen.
Ik was machteloos en wanhopig,
Het gras was niet langer groen.

Maanden later, hier zit ik dan,
Te wachten op de tijd.
Dat gevoel van verstand verliest,
En mijn hart je bevrijdt.

Toon meer

Zonnestraal op mijn notenbalk

De zon breekt door,
De wolken verdwijnen,
Voor een seconde sta ik stil,
Ik zie je verschijnen.

Zoveel woorden spreek jij,
Maar toch non verbaal,
Je kijkt naar me en lacht,
Jij bent een zonnestraal.

Je loopt naar me toe,
Je handen door je haar,
Dat deze dag ooit komen zou was onwerkelijk,
Zo onwerkelijk en toch waar.

Je houdt me vast en raakt me,
Met je handen maar ook je woorden,
Jij bespeelt mijn piano,
Met prachtige akkoorden.

Het is als een duet,
Wij tweetjes en toch één,
Alle noten kloppen,
En alles daaromheen.

Toon meer

Verandering

De warme handen heb ik aangepakt
Heb mijn muurtje laten breken
Die stomme trots van mij toch ook
Steeds de warmte ontweken

Nog een lange weg heb ik te gaan
Heb helaas geen toverstaf
Teleurstellingen zullen blijven komen
Maar ik wil de berg op, en er niet meer af

Mijn eerste stappen zullen niet stevig zijn
net als bij het begin van mijn leven
Zal moeten wennen aan het leren staan
Maar wil zo graag die berg weer op
En met mijn leven verder gaan!

Mezelf heb ik in deze situatie gebracht
Maar hiervan heb ik geen spijt
Ik vraag alleen aan mijn omgeving:
Geef me tijd, een heel klein beetje tijd

Er zal nog veel gebeuren
Ben nog niet overal uit
Maar ik laat het op mijn pad komen
Wil nu alleen nog maar vooruit

Het verleden laat ik rusten
Heb de betekenis van heden in mijn hoofd
Toekomst, die moet ik vorm gaan geven
Ik heb het zoveel mensen beloofd

Open zijn is wat ik nu wil
Behoefte aan steun en eerlijkheid
En al die mij een warm hart toe dragen:
Geef me alsjeblieft de tijd

Toon meer

Verloren liefde

Ik kan het niet ontkennen,
Dat je me hebt gemaakt tot wie je nu ziet.
Ik ben je dankbaar voor wat je hebt gegeven,
Ook al deed me dat soms ook veel verdriet.

Het einde was al in zicht,
Voordat ik met jou begon.
Geluk was maar even zichtbaar,
Het verdween als sneeuw voor de zon.

Je bent voor mij de liefste,
Ook al klinkt dat slecht.
Wat je deed, deed je niet zonder reden,
Dat weet ik, want ik ken je écht.

Ik herinner me de leuke momenten,
De gevoelens die jij me gaf.
Ik denk er nog vaak aan terug,
Het voelt niet als een straf.

Ik zal altijd van je blijven houden,
Wat je ook doet, waar je ook gaat.
Ik hoop dat je gelukkig wordt,
En ooit weer dicht bij me staat.

Toon meer

Herfstdag

Daar lig je dan, wetende wat er komen gaat,
Kijkend door het raam naar buiten,
Naar de bomen langs de straat,
Afwachtend, tot je ogen sluiten.

Als een herfstdag zijn jou bladeren,
Prachtig van kleur maar zwak,
Die langzaam maar zeker de grond naderen,
En loslaten van hun tak.

Als een lentedag ooit geweest,
In bloei, sterk en vol leven,
Maar nu zo bevreesd,
Om dit af te moeten geven.

Ook al was je wilskracht om te bloeien zo groot,
Elk blad bereikt ooit de grond,
Wij wachtten af tot jij je ogen sloot,
En eindelijk je rust vond.

De visie van een baby met een depressieve moeder

In deze babykamer, ook al staat hij nog zo vol,
Is een leegte te bekennen.
Ik probeer contact te leggen, door blijdschap en verdriet,
Waarom kijkt ze me dan aan alsof ze dit niet ziet.
Ik zie haar wel, maar vraag me af waar ze is,
Hoe kan ik nou zoeken naar enige betekenis?
In de stille zee van mama probeer ik de golf te zijn,
Maar ik blijf een druppel, de zee blijft stil.

Daar is ze weer, de vrouw die met mama praat,
Die met mama naar foto's en filmpjes kijkt.
Ze komt naar me toe, doet me na, en ik haar.
We snappen elkaar.
Mama knikt en komt naar me toe,
Ook zij doet nu wat ik doe.
Dan gaat ze weer, die andere vrouw,
Het is nu mama en ik.

De leegte in de kamer lijkt weer gevuld,
Mama is bij me en ik voel haar.
De rust die ik nu voel is als een warm bad,
De warme gevoelens die ik eerder niet had.
Ik lach, ik huil, ben boos, voel me mens,
De gevoelens die eerst vlak waren, nu zo intens.
Het blad dat stil lag waait weer omhoog,
Ik ben geen druppel meer, maar een golf.

Toon meer

Ouder-kind hechting

Ik loop de kamer in,
Je volgt me met je ogen.
Je hunkert naar mijn aandacht en huilt,
Ik moet je tranen drogen.

Ik kom naar je toe,
Je handjes reiken naar die van mij.
Ik haal je uit je bedje,
Nu ben je weer blij.

Je lachje maakt mij aan het lachen,
En jij lacht steeds meer en meer.
Je stralende oogjes doen me smelten,
En zo gaat dat iedere keer.