Zonnepeinzing
Mijn zongebruinde kop
Staart mij vermoeid aan
En vraagt hardop
Geniet je wel genoeg
Hoe hard vliegt de week
In nieuwe maanden weg
En lijkt de zomer
Veel te snel te gaan
Ik wil luieren op een stoel
Stoeien met gedachten
Om de stilte en de storm
In mijn hart te omarmen
Wichard de Krijger
61 gedichten · dichter sinds 2018
Mijn naam is Wichard de Krijger.
Ik ben een fervent wandelaar, dichter, kok en vogelaar die het leven nieuwsgierig en met een open blik overwegend positief tot zich neemt.
Dit platform gebruik ik om te delen wat mij bezighoudt en wat er in mij op komt. Ik noem dit Krijgerij.
Voel je vrij mij van feedback te voorzien of met mij mee te mijmeren. Dit kan op de site, maar ook via feedback@krijgerij.nl.
Dankjewel alvast dat je de moeite hebt genomen met een bezoek.
Pakkenpinguins
Blauwe en grijze pakken
Strijden om de aandacht
Dansen om de leider
Op zoek naar macht
Vertrappen beloftes
En gooien principes
Achteloos overboord
In honger naar meer
En ik snap ze niet
Sta walgend te kijken
Weiger te accepteren
Dat dit onze leiders zijn
Strandwandeling
Over het strand
Stap ik urenlang
Hand in hand
Met mijn denken
De wind blaast
Hard en helder
De zorgen weg
De slaap eveneens
De golven brengen
Nieuwe plannen
En oplossingen
Voor al mijn vragen
Haardvuur
Onder zacht geknisper
Verteert een gele gloed
In stralende warmte
Wat ooit zo trots groeide
Als in een speelfilm
Is het verhaal zichtbaar
Van leven terug naar as
Groen naar grijs en zwart
Dankbaar likken vlammen
Stijgt rook eenzaam omhoog
Soms gevolgd door felle vonken
Die zich naast sterren willen voegen
Vlammen en oranje kooltjes
Dansend tot het einde
Zachte snikken geven aan
Dat de kou zal zegevieren
Zeezicht
In ritmes van vallen en bruisen
Zet de oceaan het denken zacht
En trekt de blik naar vertes
Voorbij een strakke horizon
Gedachtes over wat nog moet
Vervangen door over wat nog kan
Plannen gesmeed, ideeën gedeeld
Een oneindige bron van inspiratie
Tot de zon langzaam verdrinkt
In koud water lijkt weg te smelten
Wordt het denken langzaam dromen
In het schemer van sterrenpracht
Water
In rimpeling spiegelt water
En geeft ons te raden
Wat verborgen leeft
Of hier net nog dreef
Rails van golfjes
Trekken jonge eendjes
In korte donstreinen
Kletsend over alles
In langzame beweging
Happen karpers naar adem
Spreken zich uit in stilte
Over troebele dieptes
Sprinten meerkoeten
Over eigen waterpassen
Strijken zwanen neer
In stijlvolle glijpartijen
De kracht van buiten
In frisse lucht hap ik naar adem
Mijn hele lijf doet pijn
Toch druk ik die halter hoger
En voel mij vrij van alles
Onder donkere sterrenhemel
Of felle zonnestralen
Strijd ik tegen mezelf
Maar voel me gesteund
Wie wil er nog naar binnen
Als je buiten hebt getraind
Sport zoals het ooit bedoeld is
In gevecht met de elementen
Avondregen
In een concert van merels
Druipt de vroege avond na
Van verfrissende buien
In verder niets dan stilte
Blad lijkt bij te tanken
Terwijl slakken strepend
Massaal huisjes pronken
Tussen stampende zolen
Onder luid kraken
Sneuvelen er vele
In het schemerduister
Wat ons samen overvalt
Spijt is voor na je sterven
Actie is het ware leven
Blijf vooral bewegen
Want elk besluit is groei
Zomeravond
Lopend in een schilderij
Omarmd door fraai pastel
Van een koele zomeravond
Gedachteloos getuig ik
Luchtstromen zetten strepen
Wolken gevangen in beweging
Uitgelicht door ondergaande zon
In een unieke veelkleurigheid
Een langzame voorstelling
In de draaiing van de aarde
Dimmen beelden alsmaar grijzer
Op weg naar een zeker zwart
Twintiger ben ik
Zesentwintig
In mijn hoofd
Dan wel helaas
De rest iets ouder
Tweemaal alweer bijna
Nog krachtig en vitaal
Met wat mankementen
Neem ik het leven
Met al wat het heeft
En geef ik terug
Wat het soms vraagt
Zonder veroordelen
Of spijtoptanterij
Zoals alleen een twintiger
Alles nog kan omarmen
Kleine Jan van Joost
Werd ooit uit liefde geboren
Om alweer te moeten sterven
Aan een tumor in zijn hoofd
Kleine Jan besloot anders
En vocht vele lange jaren
Daarbij een oog verloren
Zag hij het leven scherp
Geen seconde werd verspild
In alle ijver God te tonen
Dat hij niet almachtig bleek
Kleine Jan werd alsmaar groter
Bloeide op tot echte Krijger
Op missie onrecht te bevechten
En van zijn vele jaren hier
Een succes te gaan maken
Want leven doe je pas echt
Als je ooit bent opgegeven
Een mens wordt niet herinnerd
Aan wat hij heeft laten lopen
Al heeft Jan zichzelf
Hierbij meer dan eens
Veel te veel gegeven
Aan eigen ik voorbij gesjeesd
Ik ben de zoon van Jan
En had mogelijk niet bestaan
Wanneer mijn lieve vader
Er toen niet vol voor was gegaan